Παρά τις «παράτες» και την προβολή ενός πανηγυρικού κλίματος από συγκεκριμένα ΜΜΕ, το 16ο συνέδριο της ΝΔ που έγινε 15-17 Μάη, ξεκίνησε με την απουσία των δυο πρώην πρωθυπουργών, του διαγραμμένου Αντ. Σαμαρά και του Κ. Καραμανλή, που βρέθηκε να μιλάει την ίδια μέρα στην Ξάνθη, σε άλλο μήκος κύματος, με τις παραιτήσεις 10 στελεχών Καραμανλικής απόχρωσης που χαρακτήριζαν το «επιτελικό κράτος» Μητσοτάκη, «αποκομμένο από τον αξιακό κορμό της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης», με την παραίτηση της Ιωάννας Γκελεστάθη λίγο πριν το συνέδριο, που άφησε αιχμές για «πολιτικό, αξιακό και ψυχικό ρήγμα», οδεύοντας σε άλλο κομματικό σχήμα. Στη διάρκεια του Συνεδρίου υπήρξαν μάλιστα και αρκετές εσωτερικές αιχμές.
Είχε προηγηθεί η επιστολή των πέντε βουλευτών, αλλά και «γκρίνια» πολλών άλλων στην πρόσφατη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Αλλά το πιο σημαντικό είναι η πολιτική φθορά του κόμματος αυτού που απ’ το 40% και κάτι που είχε, βρίσκεται, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, γύρω στο 20% με 25% ως πρόθεση ψήφου. Και όχι μόνο. Τα πολιτικά σκάνδαλα -Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές- είναι ανοιχτά και πυορροούντα, με αιτήσεις για Εξεταστικές και Προανακριτικές στη Βουλή, με τα 2/5 μελών της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής να αποφασίζουν την κλήση σε ακρόαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κ. Τζαβέλλα και του διοικητή της ΕΥΠ Θ. Δεμίρη.
Ο ανεψιός του πρωθυπουργού Γρηγ. Δημητριάδης, που έκανε στο Συνέδριο οργανωτική επίδειξη, εμφανίστηκε ως «Ιφιγένεια» που θυσιάστηκε για να σώσει το «γαλάζιο» στρατόπεδο και, αναλαμβάνοντας την «πολιτική ευθύνη» για να «προστατέψει» «την κυβέρνηση, τις μυστικές υπηρεσίες, την παράταξή μου, αλλά πάνω από όλα την πατρίδα», παραδέχτηκε ποιος ουσιαστικά ήταν ο ιθύνων νους πίσω από τις υποκλοπές.
Η εσωκομματική δυσαρέσκεια είναι απότοκο της γενικότερης πτωτικής πορείας, της απομάκρυνσης του ενδεχομένου αυτοδυναμίας και της προοπτικής μη επανεκλογής πολλών γαλάζιων βουλευτών, εμπλεκόμενων ή μη στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ. Οι ρωγμές είναι πλέον ορατές δεν μπορούν πια να κρυφτούν κάτω από το χαλί. Όλη αυτή κατάσταση προεξοφλεί εξελίξεις στα «δεξιά της δεξιάς».
Απέναντι σε αυτή την όχι ευχάριστη κατάσταση ο Μητσοτάκης κάνοντας έναν απολογισμό των εφτά χρόνων, δυο κυβερνητικών θητειών του, επέλεξε τη «φυγή προς τα εμπρός» και κήρυξε ουσιαστικά την έναρξη της προεκλογικής περιόδου, θέτοντας το δίλημμα «Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης, Μητσοτάκης ή Τσίπρας, Μητσοτάκης ή Κωνσταντοπούλου».
Πρόβαλλε το «αφήγημα» της «συνέχειας και της σταθερότητας», της «εσωτερικής πολιτικής ομαλότητας», την επιβράβευση και την «αξιοπιστία» από ξένα και ντόπια κέντρα στην υλοποίηση αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων, τον μπαμπούλα του δημοσιονομικού κινδύνου, την ώρα που για το κεφάλαιο «βρέχει» λεφτά από προγράμματα, επιδοτήσεις και φτηνές δανειοδοτήσεις. Η «τοξικότητα», που αποδίδει στους αντιπάλους του, είναι η πιο συχνή λέξη του πρωθυπουργικού λεξιλογίου, που συμπληρώνεται με την κινδυνολογία, «δεν θα ρισκάρουμε να γυρίσουμε τρεις τετραετίες πίσω».
Υπάρχει βέβαια και η ακρίβεια που ροκανίζει το λαϊκό εισόδημα. Για το Μητσοτάκη αυτό συνιστά «παγκόσμιο φαινόμενο», «διεθνές και όχι αμιγώς ελληνικό πρόβλημα». Προβλήματα δημιουργεί και η περίπτωση του «συμμαχικού» ουκρανικού «drone» -που αν ήταν ρωσικό θα είχαν «ξεσηκωθεί και οι πέτρες»- και το «θερμό καλοκαίρι με την Άγκυρα», που θέλει με νόμο να θεσπίσει τη «Γαλάζια Πατρίδα». Το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας έχει ημερομηνία λήξης το 2027 και η πρόσφατη απένταξη του έργου εκσυγχρονισμού του αρδευτικού δικτύου «Ύδωρ 2.0» είναι ενδεικτική για τις δομικές αδυναμίες του σχεδιασμού, όπως και για το ανύπαρκτο σχέδιο επενδύσεων.
Φοβούμενος ένα θερμό καλοκαίρι και τρέμοντας ένα δύσκολο χειμώνα, με επιδοματικά ψίχουλα, με πενιχρούς τους μισθούς και τις συντάξεις, θέλει να ξεπεράσει όλες αυτές τις συμπληγάδες, πριν προλάβουν οι αντίπαλοί του να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους και να βγει στο ξέφωτο των εκλογών, χρησιμοποιώντας σε αυτή την κατεύθυνση και την ανάληψη της προεδρίας της ΕΕ στο Β΄ εξάμηνο του 2027.
Με ένα πρόσθετο «προεκλογικό τερτίπι» και μόνον για επικοινωνιακούς λόγους καταθέτει και την πρόταση για Συνταγματική Αναθεώρηση, που γνωρίζει ότι δεν μπορεί να προχωρήσει, μόνον και μόνον για να διεμβολίσει την αλληθωρίζουσα στην πρόταση αυτή σοσιαλδημοκρατία, μια πρόταση με ένα ακροδεξιό πρόσημο, που περιλαμβάνει Ιδιωτικά Πανεπιστήμια, άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο, συνταγματική διασφάλιση ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και «κυβερνησιμότητας», δηλαδή ενισχυμένης αναλογικής, αλλαγές στη θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας και άλλα πολλά.
Βέβαια οι μεγαλύτεροι πονοκέφαλοι για το Μητσοτάκη ακούνε στο όνομα Σαμαράς, Καραμανλής, Δένδιας. Ο πρώτος όλα δείχνουν ότι ετοιμάζει το κόμμα του. Ο δεύτερος έκανε άλλη μια δημόσια παρέμβαση – διαφοροποίηση από την ασκούμενη εξωτερική πολιτική, σε εκδήλωση προς τιμήν του Κινέζου πρέσβη στην Ελλάδα. Μίλησε για προώθηση της συνεργασίας με διαφορετικές γεωπολιτικές δυνάμεις, της στενότερης συνεργασίας των ευρωπαϊκών χωρών με την Κίνα, υπεραμύνθηκε της ανάληψης και ανάπτυξης του Λιμανιού του Πειραιά από την COSCO, πλέκοντας το εγκώμιο της χώρας αυτής, που «υποστηρίζει σταθερά την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως και η Ελλάδα υποστηρίζει σταθερά την αρχή της μίας Κίνας».
Και ο «νούμερο ένα» δελφίνος του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο Ν. Δένδιας, που τον έβαλαν -όχι τυχαία- να μιλήσει στο Συνέδριο αργά το βράδυ, αρκετά μακριά από τις πρώτες ώρες της διαδικασίας, ήταν ακόμα πιο αιχμηρός, επιλέγοντας να μιλήσει για το «DNA» της παράταξης και τα μηνύματα των δημοσκοπήσεων, αφήνοντας αρκετά «καρφιά» προς το Μαξίμου, φτάνοντας στο σημείο να μιλήσει για «περίκλειστες καγκελαρίες τεχνοκρατών».
Το στοίχημα των εκλογών, που ο πρωθυπουργός επιμένει ότι θα γίνουν το 2027 και που το προέταξε για να επιβάλει την ενότητα, σε μια συγκυρία όπου οι επίδοξοι εσωκομματικοί παίκτες άφησαν διακριτό το στίγμα τους, μπαίνει δυναμικά στο τραπέζι και για το προσεχές φθινόπωρο, υπό τον όρο ότι ο πρωθυπουργός θα μοιράσει χρήμα από το βήμα της ΔΕΘ το Σεπτέμβριο.
Έτσι κι αλλιώς η εμφάνιση μέσα στο μήνα αυτό και άλλων κομματικών σχηματισμών, οι φαγωμάρες, οι μεταγραφές, οι διασπάσεις και οι ανακατατάξεις, το ανακάτεμα της τράπουλας κινούνται στην κατεύθυνση αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού, με στόχο την αναζήτηση ενός επίδοξου, σταθερού διαχειριστή του συστήματος, για το ξεπέρασμα της κρίσης του, μέσα από τον εγκλωβισμό του λαϊκού παράγοντα και την ενσωμάτωση της μεγάλης λαϊκής δυσαρέσκειας, για να μη μπορέσει αυτή να συναντηθεί με την εργατική – λαϊκή πάλη και να μη στραφεί στον πραγματικό ένοχο, την αστική τάξη και τις κυβερνήσεις της, τα εντός και εκτός συνόρων κέντρα εξουσίας.
Πηγή: Λαϊκός Δρόμος