Δύο «σχολές» κυριαρχούν στις αναλύσεις την επομένη της επίσκεψης Ρούμπιο. Η μία είναι των πανηγυριστών, με επικεφαλής την κυβέρνηση: Αποθεώνουν την «αναβάθμιση» της Ελλάδας στα αμερικανοΝΑΤΟικά ενεργειακά (και άλλα) σχέδια και συνεχίζουν να θεωρούν μεγάλο πλεονέκτημα ότι ο Ρούμπιο ήρθε στην Ελλάδα αλλά δεν πήγε στην Τουρκία. Η άλλη σχολή είναι αυτή των …σκεπτικιστών, με επικεφαλής τη σοσιαλδημοκρατία. Αυτοί ενοχλούνται που η κυβέρνηση είναι δεδομένη για τον αμερικανικό παράγοντα και δεν διεκδικεί περισσότερα ανταλλάγματα μέσα στην ελληνοαμερικανική συμμαχία. Οσο κι αν οι μεταξύ τους αποχρώσεις παρουσιάζονται ως διαχωριστικές γραμμές, η αλήθεια είναι ότι συμπληρώνουν η μία την άλλη στην υποστήριξη της νέας «Μεγάλης Ιδέας» της αστικής τάξης, που η εκπλήρωσή της προϋποθέτει ενεργότερη εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και στα ευρωατλαντικά σχέδια. Καθόλου δεν διαφωνούν ότι οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις θα πρέπει να βρίσκονται παντού όπου κρίνονται τα αμερικανοΝΑΤΟικά συμφέροντα, ότι ο Κάθετος Διάδρομος είναι στρατηγικής σημασίας, ότι οι ΝΑΤΟικές βάσεις θα πρέπει διαρκώς να αναβαθμίζονται ως ορμητήρια πολέμου, ότι το κράτος θα πρέπει να ξοδεύει δισ. ευρώ για εξοπλισμούς και να καλύπτει τις ΝΑΤΟικές νόρμες σε εξοπλιστικές δαπάνες. Οι «διαφορές» τους είναι «τόσο όσο» να εμφανίζεται ότι υπάρχουν περιθώρια προσαρμογών στους όρους της πολεμικής εμπλοκής, για να ισορροπούν στις ενδοαστικές αντιθέσεις και να εγκλωβίζουν τη δυσαρέσκεια του λαού για την πολιτική που τον οδηγεί κατευθείαν στον όλεθρο…