… στις ράγες
Είχαν εντοπίσει επίσης ότι η μετάβαση σε χειροκίνητη οδήγηση λόγω αυτών των βλαβών είχε γίνει πλέον καθημερινότητα, μεταφέροντας όλη την ευθύνη και το ρίσκο στους ίδιους τους εργαζόμενους. Μόλις τρεις εβδομάδες πριν από το πολύνεκρο έγκλημα, υπήρξε επίσημη καταγγελία στην ισπανική Γερουσία ότι τα τρένα της ιδιωτικής εταιρείας «Iryo» παρουσίαζαν σημαντική καθυστέρηση στο να επανασυνδεθούν και να αναγνωριστούν από το σύστημα μετά από μια πτώση του LZB. Αυτό ακριβώς συνέβη τις προάλλες, όταν το «Iryo» έμεινε καθηλωμένο και έπεσε πάνω του το άλλο τρένο. Μετά το σιδηροδρομικό ατύχημα στο Adamuz τον περασμένο Γενάρη, η κυβέρνηση μοίραζε υποσχέσεις για μέτρα αναβάθμισης της ασφάλειας, με τα συνδικάτα να καταγγέλλουν ότι τίποτα δεν έγινε από τότε και ότι δεν ίδρωσε το αυτί των εταιρειών που δραστηριοποιούνται στο σιδηροδρομικό δίκτυο. Το νέο «δυστύχημα» λοιπόν καθόλου «κεραυνοβόλο» δεν ήταν. Αντίθετα, το επαναλαμβανόμενο έγκλημα επιβεβαιώνει ότι στις ράγες της «απελευθέρωσης» και του κέρδους κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής. Είτε ταξιδεύει Μαδρίτη – Σεβίλλη, είτε Αθήνα – Θεσσαλονίκη.