Ως «μεγαλύτερη προστασία για τους οφειλέτες» διαφημίζει η κυβέρνηση το νέο πλαίσιο για τους servicers. Βάζει προθεσμίες στις απαντήσεις, όρια στις προκαταβολές, πρόστιμα και υποχρεωτική πρόταση ρύθμισης πριν από τον πλειστηριασμό. Μόνο που ο πλειστηριασμός μένει εκεί, στο τέλος της διαδρομής, ως ο ισχυρότερος εκβιασμός στον οφειλέτη που δεν μπορεί να πληρώσει. Αυτό είναι το πραγματικό όριο της κυβερνητικής «προστασίας». Το χρέος παραμένει κερδοφόρο εμπόρευμα, τα funds διατηρούν τις απαιτήσεις τους, οι servicers τις διαχειρίζονται και τις εισπράττουν και όταν τα νούμερα δεν βγαίνουν, η λαϊκή κατοικία βγαίνει στο σφυρί. Οι νέοι κανόνες δεν ξηλώνουν αυτόν τον μηχανισμό. Τον κάνουν πιο «τακτοποιημένο» για να διασφαλίσουν ότι οι δόσεις θα καταβάλλονται και οι εισπράξεις θα συνεχίζονται από αυτά που δεν έχει να δώσει η λαϊκή οικογένεια. Γι’ αυτό η ουσιαστική προστασία δεν μετριέται με το πόσους μήνες νωρίτερα θα έρθει η πρόταση του servicer. Μετριέται με το αν θα μπει φραγμός στους πλειστηριασμούς και στις εξώσεις για τη λαϊκή κατοικία, αν θα ανακουφιστούν πραγματικά τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Αυτή η προστασία δεν χαρίζεται από όσους έστησαν τον μηχανισμό και υπηρετούν την κερδοφορία των τραπεζών και των άλλων ομίλων που μαζεύονται σαν τα κοράκια πάνω από τη λαϊκή στέγη. Κερδίζεται με οργάνωση και αγώνα, με το «κανένας μόνος απέναντι στον πλειστηριασμό», σε σύγκρουση με την πολιτική του κέρδους, τα κόμματα και την ΕΕ που την υπηρετούν.