«Σε ορισμένα ζητήματα εθνικού ενδιαφέροντος δεν μπορεί να μην υπάρχει ελάχιστος κοινός παρονομαστής, γιατί κάποιοι επιλέγουν να πιστέψουν την άλλη πλευρά και όχι την κυβέρνηση», έλεγε χτες ο Μητσοτάκης σε σχέση με το καλώδιο Ελλάδας – Κύπρου. Ολες τις προηγούμενες μέρες τα στελέχη της κυβέρνησης επαναλαμβάνουν μονότονα πως όποιος δεν στηρίζει το αφήγημά της υπονομεύει τα «εθνικά» συμφέροντα. Ως τέτοια βαφτίζουν: Τα συμφέροντα επιχειρηματικών ομίλων που «έχουν λαμβάνειν» από το άπλωμα των καλωδίων και τα συμφέροντα της Γαλλίας, που με τέτοια έργα προσπαθεί να αυξήσει το «αποτύπωμά» της στην περιοχή. Τους στόχους των ΗΠΑ για «απεξάρτηση» από εναλλακτικές πηγές Ενέργειας και για «έργα κοινού ενδιαφέροντος» με ευρωπαϊκούς ομίλους της ΕΕ. Το παζάρι της ΕΕ με τη «στρατηγική εταίρο» Τουρκία. Τους στόχους της αστικής τάξης για μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό κόμβο, μαζί με συμμάχους της, όπως το κράτος – δολοφόνο Ισραήλ. Αυτά είναι τα ζητήματα …«εθνικού ενδιαφέροντος», όπου συναντιούνται κυβέρνηση και συστημική αντιπολίτευση και από τα οποία ο λαός «απολαμβάνει» μόνο κινδύνους, ενεργειακή φτώχεια, υπονόμευση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Κανένας «κοινός παρονομαστής» δεν υπάρχει ανάμεσα στον λαό και στην αστική τάξη, γιατί κανένα κοινό συμφέρον δεν υπάρχει σε μια ταξική κοινωνία. Πραγματικό συμφέρον των εργαζομένων είναι η πάλη για την ανατροπή, αυτή που «πολλαπλασιάζει» τον σημερινό αγώνα για απεμπλοκή από τους ανταγωνισμούς και τους πολέμους, με «σημαία» όχι τα σχέδια για τα κέρδη του κεφαλαίου, αλλά τις λαϊκές ανάγκες και την οικοδόμηση σχέσεων αμοιβαίου οφέλους με τους γείτονες λαούς.