Οσο ένα…
Το τι θα δουν τα μάτια μας και θα ακούσουν τα αυτιά μας πηγαίνοντας προς τις εκλογές, ούτε και λέγεται! Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αντιπαράθεση για την πρόταση Τσίπρα να καταργηθούν τα εισιτήρια στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και η αντίστοιχη του Ανδρουλάκη για δωρεάν μετακινήσεις των νέων κάτω των 24 ετών, ως μέτρο για την ανακούφιση από την ακρίβεια. Το ΠΑΣΟΚ μάλιστα λέει πως έχει κοστολογήσει την πρότασή του, για να προλάβει την απάντηση της ΝΔ ότι η «παροχολογία» Ανδρουλάκη – Τσίπρα παραβιάζει «δημοσιονομικούς κανόνες». Πλειοδοτούν με «κοστολογημένα» μέτρα πάνω σε ψηφίδες της λεγόμενης «καθημερινότητας» και την ίδια ώρα αναγνωρίζουν ως αυτονόητο το δημοσιονομικό λεπίδι στις λαϊκές ανάγκες, που όλοι μαζί – ως κυβέρνηση και αντιπολίτευση – έχουν επιβάλει. Εξίσου αυτονόητη θεωρείται από όλους η πολιτική της «απελευθέρωσης» και ιδιωτικοποίησης των συγκοινωνιών, η λειτουργία τους με όρους κόστους – οφέλους, η υποστελέχωση και οι άθλιες εργασιακές σχέσεις, τα δρομολόγια που κόβονται επειδή δεν είναι ανταποδοτικά, η επικινδυνότητα του δικτύου επειδή η συντήρηση κοστίζει. Ολα αυτά είναι που κάνουν τις συγκοινωνίες ανυπόφορες για τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία, και σ’ αυτά προστίθενται τα ακριβά εισιτήρια και τα εξοντωτικά πρόστιμα που επιβάλλει η κυβέρνηση για την εισιτηριοδιαφυγή.