Σύμφωνα με τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ, που μίλησε σε συνέδριο στην Πράγα, η κινητοποίηση σε συνθήκες πολέμου δεν αποτελεί αποκλειστικά στρατιωτική, αλλά «κοινωνική διαδικασία». Προϋποθέτει δηλαδή «την ενεργή συμμετοχή της κοινωνίας, την κατανόηση της συλλογικής ευθύνης για την άμυνα και την ενσωμάτωση της στρατιωτικής υπηρεσίας στον κοινωνικό και θεσμικό ιστό». Αυτό βέβαια δεν επιτυγχάνεται αυθόρμητα, αν κρίνει κανείς από την απροθυμία που εκφράζει μεγάλο μέρος του λαού και της νεολαίας σε ΝΑΤΟικές χώρες να πολεμήσουν, δηλώνοντας ότι δεν ταυτίζονται τα συμφέροντά τους. Γι’ αυτό προσπαθούν μέσα από «αναδιαρθρώσεις» στη θητεία, αλλά κυρίως εντείνοντας την προπαγάνδα της εμπλοκής να κινητοποιήσουν δυνάμεις στην κατεύθυνση που επιτάσσουν τα συμφέροντα της αστικής τάξης, με το καρότο και το μαστίγιο. Η πολεμική οικονομία για παράδειγμα παρουσιάζεται ως ένα από τα …καλά του πολέμου, επειδή εξελίσσεται σε «δυναμικό» κλάδο και προσφέρει δουλειά και καλύτερους μισθούς. Ενώ στο πλαίσιο της «Ατζέντας 2030» το υπουργείο Αμυνας προωθεί το μοντέλο της «Ενεργού Εθελοντικής Εφεδρείας», κατά τα πρότυπα του «Οπλίτη – Πολίτη» στην αρχαιότητα, ανεβάζοντας σε άλλο επίπεδο την καλλιέργεια κουλτούρας φέρετρων και την επιχείρηση στράτευσης του λαού στα πολεμικά σχέδια της αστικής τάξης.