Μεγάλος ο καημός του Τσίπρα μετά την επίσκεψη στη ΒΙΠΕ Ιωαννίνων. Οχι φυσικά για τους εργαζόμενους των 13ωρων, των καθηλωμένων μισθών, των απανωτών εργοδοτικών εγκλημάτων, της άγριας εκμετάλλευσης των μεταναστών. Ούτε για τους χώρους δουλειάς – πραγματικά κάτεργα και παγίδες θανάτου (π.χ. Ανακύκλωση), την πλήρη έλλειψη σχεδίου για το ενδεχόμενο ενός μεγάλου βιομηχανικού ατυχήματος. Αλλά για το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις που λειτουργούν στις βιομηχανικές περιοχές …δεν μπορούν να χαράξουν με ασφάλεια μια πορεία για το μέλλον τους, επειδή «ο Ν. 4982/2022 της κυβέρνησης Μητσοτάκη παρέδωσε στην πράξη την ιδιοκτησία και τη διαχείριση των ΒΙΠΕ σε funds, που επενδύουν με βραχυπρόθεσμο στόχο το υψηλό κέρδος» και δεν υπάρχει «επιτέλους εθνική στρατηγική για τη στήριξη της βιομηχανίας και τη στήριξη της μεταποίησης». Ποιος ξέρει… Μπορεί σε λίγο η σάπια σοσιαλδημοκρατία να καλέσει τον λαό να γίνει «ουρά» σε κάποιο «κίνημα των βιομηχάνων» ενάντια στα κακούργα funds (όπου, παρεμπιπτόντως, οι μισοί είναι μέτοχοι) για την «εθνική υπόθεση» της κερδοφορίας τους. Με κάτι τέτοια άλλωστε έντυνε και τους «φιλοεπενδυτικούς» νόμους του ο ΣΥΡΙΖΑ, τη σκυτάλη των οποίων πήρε η ΝΔ με τον προαναφερθέντα νόμο. Νόμος που εκτός των άλλων προέβλεπε πλουσιοπάροχα προνόμια, φοροαπαλλαγές και κίνητρα για την ίδρυση και την εγκατάσταση επιχειρήσεων σε βιομηχανικά πάρκα, τα οποία μπορούν πλέον να χωροθετούνται ακόμα και σε αιγιαλούς, δάση, περιοχές Natura, ενώ προέβλεπε και νέα χτυπήματα στα συνδικαλιστικά δικαιώματα, όπως με τη γενίκευση των ηλεκτρονικών ψηφοφοριών. Ούτε αυτά είναι αρκετά – σύμφωνα με το κόμμα Τσίπρα – για ένα …σίγουρο μέλλον κερδοφορίας στις πλάτες των εργαζομένων.