«Δεν είναι δική μας δουλειά να κρίνουμε αν χρειάζονται φρεγάτες ή κορβέτες, πύραυλοι ή αεροπλάνα. Αλλά είπαμε να εξοπλιστούμε. Οχι να μας κατακλέψουν οι επιτήδειοι (…) Και σε αυτό το ζήτημα, σημαντικός θα είναι ο ρόλος της αντιπολίτευσης (…) που συμμερίζεται τους στόχους και τις προτεραιότητες, που σέβεται τις εθνικές επιλογές, αλλά ασκεί σοβαρό και πιεστικό έλεγχο στα κόστη και στις διαδικασίες. Που δεν επιδιώκει να μείνει η χώρα απροστάτευτη. Αλλά να προστατευτεί στις καλύτερες δυνατές συνθήκες, με τη μεγαλύτερη δυνατή διαφάνεια και με το μικρότερο δυνατό κόστος». Ετσι περιγράφει το «Βήμα» την ανάγκη στοίχισης όλων των κομμάτων στους στόχους της πολεμικής οικονομίας. Μοιράζει μάλιστα ρόλους σε κυβέρνηση και «αντιπολίτευση», αφού κανείς δεν δικαιούται να αμφισβητεί την «αναγκαιότητα» του εξοπλιστικού προγράμματος των 28 δισ. ευρώ. Δουλειά της κυβέρνησης είναι να καταμερίζει σωστά τα κονδύλια και ο ρόλος της «αντιπολίτευσης» δεν μπορεί να είναι άλλος από τον έλεγχο για τα κόστη και τις διαδικασίες. Με άλλα λόγια, αδιαπραγμάτευτες για όλους οι προτεραιότητες του ΝΑΤΟ, για τις οποίες ξοδεύονται δισ. ευρώ από το υστέρημα του λαού σε εξοπλισμούς που δεν έχουν σχέση με την άμυνα της χώρας και οδηγούν σε βαθύτερη εμπλοκή στους ανταγωνισμούς και στον πόλεμο. Από εκεί και πέρα, κάθε «αντιπολίτευση» δεκτή στο πώς θα μοιραστούν καλύτερα τα λεφτά στα γεράκια του πολέμου που καραδοκούν. Ανοιχτές πόρτες χτυπάει πάντως το «Βήμα». Η πρόσφατη συνεδρίαση της Επιτροπής της Βουλής, όπου μόλις έκλεισαν οι κάμερες όλα τα κόμματα – πλην ΚΚΕ – «έδειξαν ενδιαφέρον για το εξοπλιστικό πρόγραμμα», αποτέλεσε μάλλον το …πρωτόλειο υλικό για τον αρθρογράφο της εφημερίδας.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: Πολιτική .