КрокодилΜερτς, Μακρόν, Στάρμερ, στη διάρκεια επίσκεψής τους στην Ουκρανία Ο Στάρμερ πήρε δρόμο, ο Μακρόν πάει από το κακό στο χειρότερο, ενώ ο Μέρς (όπως και το συγκυβερνών Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα) έχει καταρρεύσει. Ειδικά στην περίπτωση της Γερμανίας επελαύνει δημοσκοπικά το «αντισυστημικό» AfD, λεηλατώντας τη Χριστιανοδημοκρατία του Μέρτς. Η μόνη, η οποία παραμένει ενισχυμένη, είναι η Ιταλίδα πρωθυπουργός, Τζόρτζια Μελόνι, που από τη μια δίνει «άρτον» στον λαό, και από την άλλη επιδιώκει να αναβιώσει τα μεγαλοϊδεατικά – πάλαι ποτέ αποικιοκρατικά – σχέδια της Ιταλίας, ειδικά προς την κατεύθυνση της Αφρικής. Με τέτοιες ηγεσίες σε Παρίσι, Βερολίνο, Λονδίνο, αλλά και στο «ιερατείο» των Βρυξελλών, που ανοίγουν τον δρόμο στην «αντισυστημική» Far-right, είναι απορίας άξιον τι αύριο ξημερώνει για την Ευρώπη. Δέκα χρόνια πολιτικό μπάχαλο στο Λονδίνο Τα ρήγματα που έχουν προκαλέσει οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές στην κοινωνία μιας ιστορικής χώρας του παγκόσμιου καπιταλισμού και η δυσφορία του λαού, αντικατοπτρίζονται και στην εικόνα του πολιτικού μπάχαλου που επικρατεί εδώ και χρόνια στη Βρετανία. Ο Στάρμερ, εξάλλου, δεν είναι ο πρώτος που παίρνει δρόμο από το ίδιο του το κόμμα, για να γίνει αλλαγή ηγεσίας εν πλω. Eίναι η τρίτη φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια που Βρετανός πρωθυπουργός εγκαταλείπει την εξουσία όχι εξαιτίας εκλογικής ήττας. Διαβάστε επίσης:Χάρης Δούκας: Η ζωή του απεργού πείνας Αριστοτέλη Χαντζή βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο - The Press Project - Ειδήσεις, Αναλύσεις, Ραδιόφωνο, ΤηλεόρασηΕίναι επίσης, ο έβδομος πρωθυπουργός που αλλάζει η Βρετανία στα δέκα τελευταία χρόνια. Προηγήθηκαν πέντε αρχηγοί των Συντηρητικών Τόρις, πολλοί εκ των οποίων απλώς … ανεκδιήγητοι. Οι Ντέιβιντ Κάμερον, Τερέζα Μέι, Μπόρις Τζόνσον, Λιζ Τρας, Ρίσι Σούνακ. Ο Στάρμερ των Εργατικών είναι ο έκτος που αλλάζει η Βρετανία από το Brexit και μετά (εξελέγη το 2024). Η κατάρρευση του ιδίου και των Εργατικών οφείλεται στη νεοφιλελεύθερη πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και στη χειροτέρευση της οικονομικής κατάστασης της κοινωνίας, η οποία επιδεινώθηκε και εξαιτίας του πολέμου στον Περσικό. Ο ίδιος, μάλιστα, παρ’ ότι «ρωσοφάγος», έφτασε στο σημείο να προβεί σε μερική άρση των κυρώσεων προς τη Ρωσία, προκειμένου να εισάγει η χώρα ρωσική ενέργεια, ούτως ώστε να βγει η οικονομία από το αδιέξοδο. Ο Στάρμερ, τέλος, βρέθηκε αντιμέτωπος με αυξανόμενη δυσαρέσκεια για την αποτυχία να περιορίσει την παράνομη μετανάστευση. Το πρωτότυπο άρθρο https://neostrategy.gr/as-mimithei-i-nd-to-paradeigma-tis-vretanias/ ανήκει στο Neostrategy.gr . 0 Facebook-messenger 0 Viber 0 Whatsapp 0 Facebook 0 Twitter 0 Telegram 0 Email
Ο Στάρμερ πήρε δρόμο, ο Μακρόν πάει από το κακό στο χειρότερο, ενώ ο Μέρς (όπως και το συγκυβερνών Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα) έχει καταρρεύσει. Ειδικά στην περίπτωση της Γερμανίας επελαύνει δημοσκοπικά το «αντισυστημικό» AfD, λεηλατώντας τη Χριστιανοδημοκρατία του Μέρτς. Η μόνη, η οποία παραμένει ενισχυμένη, είναι η Ιταλίδα πρωθυπουργός, Τζόρτζια Μελόνι, που από τη μια δίνει «άρτον» στον λαό, και από την άλλη επιδιώκει να αναβιώσει τα μεγαλοϊδεατικά – πάλαι ποτέ αποικιοκρατικά – σχέδια της Ιταλίας, ειδικά προς την κατεύθυνση της Αφρικής.
Με τέτοιες ηγεσίες σε Παρίσι, Βερολίνο, Λονδίνο, αλλά και στο «ιερατείο» των Βρυξελλών, που ανοίγουν τον δρόμο στην «αντισυστημική» Far-right, είναι απορίας άξιον τι αύριο ξημερώνει για την Ευρώπη.
Τα ρήγματα που έχουν προκαλέσει οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές στην κοινωνία μιας ιστορικής χώρας του παγκόσμιου καπιταλισμού και η δυσφορία του λαού, αντικατοπτρίζονται και στην εικόνα του πολιτικού μπάχαλου που επικρατεί εδώ και χρόνια στη Βρετανία. Ο Στάρμερ, εξάλλου, δεν είναι ο πρώτος που παίρνει δρόμο από το ίδιο του το κόμμα, για να γίνει αλλαγή ηγεσίας εν πλω. Eίναι η τρίτη φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια που Βρετανός πρωθυπουργός εγκαταλείπει την εξουσία όχι εξαιτίας εκλογικής ήττας.
Είναι επίσης, ο έβδομος πρωθυπουργός που αλλάζει η Βρετανία στα δέκα τελευταία χρόνια. Προηγήθηκαν πέντε αρχηγοί των Συντηρητικών Τόρις, πολλοί εκ των οποίων απλώς … ανεκδιήγητοι. Οι Ντέιβιντ Κάμερον, Τερέζα Μέι, Μπόρις Τζόνσον, Λιζ Τρας, Ρίσι Σούνακ. Ο Στάρμερ των Εργατικών είναι ο έκτος που αλλάζει η Βρετανία από το Brexit και μετά (εξελέγη το 2024). Η κατάρρευση του ιδίου και των Εργατικών οφείλεται στη νεοφιλελεύθερη πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και στη χειροτέρευση της οικονομικής κατάστασης της κοινωνίας, η οποία επιδεινώθηκε και εξαιτίας του πολέμου στον Περσικό. Ο ίδιος, μάλιστα, παρ’ ότι «ρωσοφάγος», έφτασε στο σημείο να προβεί σε μερική άρση των κυρώσεων προς τη Ρωσία, προκειμένου να εισάγει η χώρα ρωσική ενέργεια, ούτως ώστε να βγει η οικονομία από το αδιέξοδο. Ο Στάρμερ, τέλος, βρέθηκε αντιμέτωπος με αυξανόμενη δυσαρέσκεια για την αποτυχία να περιορίσει την παράνομη μετανάστευση.
