Ο συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα, πανεπιστημιακός, Νίκος Μαραντζίδης, ουσιαστικά κάνει λόγο για επιχείρηση «δολοφονίας χαρακτήρα» σε βάρος του. Με αφορμή την (επανα)δημοσίευση στοιχείων, στην εφημερίδα, Documento, τα οποία είχαν δει το φως της δημοσιότητας τον Νοέμβριο του 2018, ομιλεί για «παντελώς ανυπόστατο πρωτοσέλιδο» που «ούτε λίγο ούτε πολύ με εμφανίζει ως πράκτορα των Βρετανικών μυστικών υπηρεσιών», ως έναν «Τζειμς Μποντ» που «συμβουλεύει τον Τσίπρα».
Στην Ελλάδα, από μεταπολεμικής περιόδου έως σήμερα, είναι γνωστό ότι η CIA έκανε συστηματική διείσδυση, μέσω εντύπων, διανοουμένων, κ.ο.κ. Με κάθε λεπτομέρεια περιγράφονται οι πρακτικές του φορέα, Congress for Cultural Freedom (CCF), πίσω από τον οποίο αποδεδειγμένα βρίσκονταν μεταπολεμικά η CIA, στο περίφημο βιβλίο του Στρατή Μπουρνάζου, «Η ιστορία μιας ματαίωσης — Το CCF και ο πολιτισμικός Ψυχρός Πόλεμος στην Ελλάδα (1950 — 1967). Το ότι συνεργάστηκαν για ένα διάστημα με αυτόν τον φορέα, αλλά μετά απομακρύνθηκαν, οι Χρήστος Λαμπράκης και Λέων Καραπαναγιώτης, δεν τους καθιστά … «πράκτορες». Μέχρι και ο πατέρας του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου της 17Ν, γνωστός αρχειομαρξιστής, συνεργάστηκε, στο όνομα του αντικομμουνισμού — αντισοβιετισμού, με έντυπα που χρηματοδοτήθηκαν από το CCF.
Το να στήνονται φορείς και δίκτυα συνεργατών από ξένα κράτη, πίσω από τα οποία συχνά βρίσκονται μυστικές υπηρεσίες, δεν είναι κάτι καινούργιο. Κάθε «σοβαρή» μεγάλη δύναμη χρηματοδοτεί τέτοιες πρωτοβουλίες. Και στην Ελλάδα έχουν «διαπρέψει» τέτοιοι φορείς. Κυρίως αμερικανικοί, βρετανικοί και βέβαια ΝΑΤΟϊκοί. Οπως επίσης ρωσικοί και πάμπολλοι άλλοι. Εσχάτως, δε, και κινεζικοί, όπως και τουρκικοί. Η άσκηση πολιτικής επιρροής και προβολής «πολιτιστικών προτύπων», είναι η αλφαβήτα του εγχειριδίου της εξωτερικής πολιτικής κάθε μεγάλης δύναμης.
Στην Ελλάδα «διέπρεψαν», ιδιαίτερα οι Αμερικανο-Βρετανοί, και για σειρά άλλων λόγων. Επειδή η χώρα μας ανέκαθεν θεωρείτο ο «ασθενής κρίκος του ΝΑΤΟ» στη νοτιοανατολική πτέρυγά του, λόγω των αυξημένων αντι-αμερικανικών και αντι-ΝΑΤΟϊκών αισθημάτων, καθώς και εξαιτίας της Κυπριακής τραγωδίας, με υπαίτιους την Ουάσιγκτον και το Λονδίνο. Το ΝΑΤΟ, μάλιστα, «τροφοδοτούσε» και συνεχίζει να το κάνει, με μεγάλη «γενναιοδωρία», Πανεπιστήμια, ΜΜΕ, κ.λ.π..
Μια από τις πράξεις του «ρεσιτάλ» που έδωσαν λίαν περίεργοι κύκλοι του ξένου παράγοντα ήταν την περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (΄15 - ΄19). Από την πρώτη στιγμή της ανόδου του κόμματος στην κυβέρνηση, πρωτοκλασάτα στελέχη της κυβέρνησης, άνθρωποι με ιστορία στον χώρο της αριστεράς, βρέθηκαν στο στόχαστρο κάποιων «ανεξάρτητων δημοσιογράφων», «φορέων για την καταπολέμηση της παραπληροφόρησης», κ.α., χαρακτηριζόμενοι ως «ρωσόφιλοι», ή ακόμα και «τρόφιμοι του Χόνεκερ», όπως έγραφε τότε και μεγάλη βρετανική εφημερίδα. Ολα αυτά, μεταξύ άλλων, εν μέσω διαπραγμάτευσης για το Κυπριακό, όπου είναι γνωστός ο διαχρονικά — φιλοτουρκικός — ρόλος του Λονδίνου. Τελικώς, απεδείχθη ότι, πίσω από αυτές τις εκστρατείες, βρίσκονταν, εκτός των άλλων, αμερικανικές, βρετανικές, γερμανικές και διάφορες ανατολικοευρωπαϊκές μυστικές υπηρεσίες. Ολα αυτά τα είχε ακούσει τότε ο Ν. Μαραντζίδης, ή ήταν αφοσιωμένος στο πανεπιστημιακό έργο του, και δεν έδωσε σημασία;
Ανεξαρτήτως της αντιπαράθεσης του Ν. Μαραντζίδη με τον Κ. Βαξεβάνη ως προς το πρόσωπο του Τσίπρα, η (επανα)δημοσιεύση των στοιχείων του 2018 έρχεται να αναδείξει ένα άκρως σοβαρό θέμα: Τις μεθόδους της πολιτικής και πολιτισμικής διείσδυσης των μεγάλων δυνάμεων στη χώρα μας. Σε μια εποχή, μάλιστα, οπότε η διεθνής αναταραχή και οι αντιπαραθέσεις (ακόμη και εμπόλεμες) έχουν διογκώσει το μέγεθος των προπαγανδιστικών μηχανισμών τους. Η, δε, ενδεχόμενη εμπλοκή του σε τέτοια προγράμματα δεν τον καθιστά «πράκτορα» και πολύ περισσότερο … Ελληνα Σον Κόνερι, ή έστω τον «αριστερό Τζειμς Μποντ». Η μη διάψευσή της, ωστόσο, εύλογο είναι να προκαλεί απορίες στην κοινή γνώμη.
Οι μεγάλες ξένες δυνάμεις δεν στρατεύουν μόνον «Τζειμς Μποντ». Θέλουν ανθρώπους με πολιτική επιρροή, με επιρροή στους κύκλους της διανόησης, δημοσιογράφους για να περάσουν γραμμή στις μάζες, επιχειρηματίες στα ισχυρά σαλόνια για να προωθήσουν τα πολιτικο-οικονομικά συμφέροντά τους, για να συγκεντρώσουν πληροφορίες περί του πολιτικού γίγνεσθαι, κ.ο.κ. Κοντολογίς, επιδιώκουν κυρίως την επιρροή τους στις κοινωνίες, από τα ψηλά έως τα χαμηλά στρώματα. Υπάρχουν, μάλιστα, πάμπολλοι «πρόθυμοι» που συνειδητά αποφασίζουν να συνεργαστούν με τον ξένο παράγοντα. Υπάρχουν άλλοι που κάνουν το ίδιο, είτε από άγνοια, είτε επειδή δεν βλέπουν κάτι μεμπτό στο να χρηματοδοτήσει, για παράδειγμα, μια «σύμβαση έργου» ένα ξένο Πανεπιστήμιο, ένα Ιδρυμα ή μια ΜΚΟ, πίσω από τα οποία βρίσκονται ξένα κρατικά συμφέροντα. Να σημειωθεί ότι γνωστά για τις σχέσεις τους με το κράτος των ΗΠΑ έχουν γίνει, από αποκαλύψεις στα αμερικανικά ΜΜΕ, σχεδόν όλα τα μεγάλα Ιδρύματα της υπερδύναμης (Ροκφέλερ, Φορντ, Καρνέγκι, Σόρος, κ.λ.π.).
Εάν, λοιπόν, ο Ν. Μαραντζίδης συνεργάστηκε με κάποιον φορέα — βιτρίνα του Foreign Office ή … ευαγών ιδρυμάτων, ήξερε δεν ήξερε ποιος ήταν από πίσω, δεν έχει παρά να το πει. Εάν το έκανε από άγνοια, υπάρχει το mea culpa και εκεί μπαίνει τελεία και παύλα. Εάν δεν το κάνει, δεν του φταίει ο Βαξεβάνης. Πρόκειται για τη «λογική» … φταίνε οι απόψεις αυτού που κάνει το δημοσίευμα, όχι τι περιλαμβάνει αυτό καθεαυτό το δημοσίευμα. Φταίει ο … πιανίστας, όχι το κομμάτι που δεν είναι αρεσκείας του.
Οσον αφορά, τέλος, κάποια υπονοούμενα που αφήνει στη δήλωσή του, όπου αποπειράται να συνδέσει την — κατά τον ίδιον – «συκοφάντηση» (Του Τσίπρα; Του ιδίου;) με το «γκρέμισμα του σάπιου και διεφθαρμένου συστήματος του Μαξίμου» και τις υποκλοπές Μητσοτάκη (!), εντάξει, και η … δημιουργική θολούρα έχει τα όριά της.