▸Η μεταγραφή του Μουσταφά Φαλ από τον Ολυμπιακό στον Παναθηναϊκό προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, «κύματα» αντιδράσεων. Προδοσία για τους μεν, επαγγελματική επιλογή για τους δε. Η αλήθεια, βέβαια, είναι λιγότερο ρομαντική και πολύ πιο πεζή.
Ο Φαλ έκανε αυτό που κάνει κάθε εργαζόμενος όταν βρεθεί μπροστά σε μια καλύτερη πρόταση. Άλλαξε εργοδότη. Αν ένας υπάλληλος φύγει από μια εταιρεία για καλύτερο μισθό, περισσότερες παροχές ή καλύτερες προοπτικές, δύσκολα κάποιος θα τον κατηγορήσει για έλλειψη πίστης. Γιατί να ισχύει κάτι διαφορετικό για έναν αθλητή, ειδικά μετά από ένα μεγάλο τραυματισμό;
Το πρόβλημα δεν είναι ο παίκτης. Το πρόβλημα είναι η ψευδαίσθηση που καλλιεργεί ο επαγγελματικός αθλητισμός. Από τη μία, αντιμετωπίζει τους αθλητές ως περιουσιακά στοιχεία, επενδύσεις και αριθμούς σε οικονομικές καταστάσεις. Από την άλλη, ζητά από τον φίλαθλο να πιστέψει σε αιώνιες αγάπες, ακατάλυτους δεσμούς και οικογενειακές σχέσεις με τα χρώματα μιας ομάδας.
Στην πραγματικότητα, οι σύλλογοι αγοράζουν και πουλούν εργασιακή δύναμη. Οι αθλητές είναι μισθοφόροι με την κυριολεκτική έννοια της λέξης. Προσφέρουν τις υπηρεσίες τους εκεί όπου θεωρούν ότι αμείβονται καλύτερα. Και δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό σ’ αυτό. Αντίθετα, θα ήταν παράλογο να περιμένουμε από έναν επαγγελματία να θυσιάσει τα συμφέροντά του για έναν ρομαντισμό που οι ίδιες οι διοικήσεις έχουν εγκαταλείψει εδώ και δεκαετίες. Ωστόσο, αγαπάμε λίγο περισσότερο αυτούς που ιεράρχησαν τη φανέλα παραπάνω από το μεγαλύτερο κασέ.
Βέβαια, το προβληματικό είναι η υποκρισία και η τοξικότητα. Ο επαγγελματικός αθλητισμός είναι χρηματιστήριο, αλλά διαφημίζεται σαν ποίημα. Πουλά συναίσθημα, ενώ μετρά αποδόσεις. Εμπορεύεται την αφοσίωση, ενώ επιβραβεύει την κινητικότητα. Οι σημαίες συνεχίζουν να κυματίζουν στις εξέδρες. Τα συμβόλαια, όμως, είναι αυτά που δείχνουν τον δρόμο πάντα. Σύμβολα όπως ο Παπανικολάου, ο Διαμαντίδης, ο Μπαρτζώκας, ο Σάκοτα και τόσοι άλλοι.
Χριστόφορος Καψάλης
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 27-28 Ιουνίου 2026