Η γαλλική κυβέρνηση βρήκε επιτέλους τον τρόπο να απαντήσει στην κοινωνική οργή που συγκλονίζει τη χώρα εδώ και εβδομάδες
Η απάντηση των συνδικάτων δεν άργησε. Η CGT και άλλες οργανώσεις του δημόσιου τομέα διατηρούν το κάλεσμα για κινητοποιήσεις στις 17 Νοεμβρίου, καταγγέλλοντας το πάγωμα των μισθολογικών κλιμακίων και την υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών. Παράλληλα, μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί έχουν προγραμματίσει νέες διαδηλώσεις. Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει πλέον μια κοινωνική κινητοποίηση που έχει ξεπεράσει τα αρχικά αιτήματα των μαθητών και έχει αποκτήσει ευρύτερο χαρακτήρα. Η ακρίβεια συνδέεται με τις περικοπές, τις εργασιακές συνθήκες και την αίσθηση ότι οι πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην εκείνων που υφίστανται τις συνέπειές τους. Και εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον Μακρόν. Έπειτα από σχεδόν μία δεκαετία στην εξουσία, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τις κοινωνικές διεκδικήσεις μέσα από το ίδιο οικονομικό πρίσμα. Οι αυξήσεις των μισθών πρέπει να είναι περιορισμένες, οι δημόσιες δαπάνες να συγκρατούνται και οι επιχειρήσεις να προστατεύονται από πρόσθετα βάρη. Η κυβέρνηση μπορεί να επικαλείται το δημόσιο χρέος και τις δημοσιονομικές δυσκολίες. Πρόκειται για πραγματικούς περιορισμούς, που όμως δεν απαλλάσσουν την πολιτική ηγεσία από την ευθύνη να αποφασίσει ποιοι θα επωμιστούν το κόστος της προσαρμογής. Η προσφορά των 24 ευρώ, με πραγματική πρόσθετη παραχώρηση μόλις λίγων ευρώ, δίνει μια εύγλωττη απάντηση. Ο Μακρόν μπορεί να μοίρασε τάλιρα στους εργαζόμενους, αλλά τα δισεκατομμύρια των φοροελαφρύνσεων για τους πλουσιότερους παραμένουν άθικτα. Και όσο η κυβέρνησή του επιμένει να αντιμετωπίζει την κοινωνική δυσαρέσκεια με ψιλά, τόσο θα ανακαλύπτει ότι η κοινωνική ειρήνη κοστίζει πολύ περισσότερο απ’ όσο είναι διατεθειμένη να πληρώσει
