
Η Ευρώπη μπαίνει σε μια ακόμη εβδομάδα απεργιών και διαδηλώσεων
Στη Γαλλία, οι κινητοποιήσεις συνεχίστηκαν για πέμπτο διαδοχικό Σάββατο. Στις 14 Νοεμβρίου, το υπουργείο Εσωτερικών κατέγραψε περισσότερους από 100.000 διαδηλωτές, ενώ οι οργανωτές ανέβασαν τον αριθμό στις 200.000. Μαθητές, φοιτητές, συνδικάτα και μέλη των Κίτρινων Γιλέκων διαδήλωσαν για την ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς, την υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης και την αστυνομική βία. Η κυβέρνηση του Εμανουέλ Μακρόν βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα κίνημα που ξεκίνησε από τις σχολικές κινητοποιήσεις και απέκτησε ευρύτερα κοινωνικά χαρακτηριστικά. Η εξαγγελθείσα αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 0,6% απορρίφθηκε από συνδικαλιστικές οργανώσεις ως ανεπαρκής. Για τις 17 Νοεμβρίου έχει προκηρυχθεί νέα πανεθνική ημέρα απεργιακών κινητοποιήσεων. Η ημερομηνία συμπίπτει με την όγδοη επέτειο της εμφάνισης των Κίτρινων Γιλέκων, που το 2018 είχαν αναδείξει την κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην πολιτική Μακρόν. Η Ιταλία, πέρνει τη σκυτάλη την Παρασκευή με προγραμματισμένες απεργιακές κινητοποιήσεις και παρεμβάσεις στις μεταφορές. Η ακρίβεια, οι μισθοί και οι δημόσιες δαπάνες βρίσκονται στο επίκεντρο των συνδικαλιστικών διεκδικήσεων. Οι κινητοποιήσεις προστίθενται στην αντιπαράθεση για τις οικονομικές προτεραιότητες της κυβέρνησης Τζόρτζια Μελόνι, καθώς οι αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες συνυπάρχουν με πιέσεις στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς και στις δημόσιες υπηρεσίες. Οι ευρωπαϊκές κινητοποιήσεις δεν συγκροτούν ακόμη ένα ενιαίο κίνημα. Έχουν διαφορετικές αφετηρίες, οργανώσεις και πολιτικούς στόχους. Η έκτασή τους, όμως, δείχνει ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν εξαντλείται σε μεμονωμένες εθνικές κρίσεις. Οι κυβερνήσεις επικαλούνται δημοσιονομικούς περιορισμούς, ανάγκες ανταγωνιστικότητας και διεθνείς υποχρεώσεις. Οι διαδηλωτές θέτουν συγκεκριμένα αιτήματα για εισοδήματα, κατοικία, δημόσια αγαθά και πολιτικά δικαιώματα. Η αύξηση των στρατιωτικών προϋπολογισμών προσθέτει μια νέα διάσταση στην αντιπαράθεση για την κατανομή των δημόσιων πόρων. Οι επιλογές που παρουσιάζονται ως αναγκαίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο συναντούν ολοένα μεγαλύτερη κοινωνική αμφισβήτηση. Η αντίθεση στη στρατιωτικοποίηση της ευρωπαϊκής οικονομίας έχει ήδη αποκτήσει συγκεκριμένη έκφραση στους δρόμους. Στην Ιταλία, η προηγούμενη γενική απεργία συνδύασε τα αιτήματα για αυξήσεις μισθών και ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών με την καταγγελία των αυξημένων εξοπλιστικών δαπανών της κυβέρνησης Μελόνι. Λιμενεργάτες σε πολλές ευρωπαικές χώρες κινητοποιήθηκαν εναντίον της μεταφοράς οπλισμού και της στρατιωτικοποίησης των λιμανιών. Στη Γερμανία, νεανικές διαδηλώσεις σε περισσότερες από 30 πόλεις, έθεσαν στο επίκεντρο την αντίθεση στην υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, διεκδικώντας περισσότερους πόρους για την εκπαίδευση, τη στέγη και τις κοινωνικές ανάγκες. Η αντιπαράθεση για τους εξοπλισμούς συνδέεται έτσι άμεσα με τη σύγκρουση για τις προτεραιότητες των κρατικών προϋπολογισμών. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μπορούν να αναβάλουν αποφάσεις, να διαπραγματευτούν επιμέρους παραχωρήσεις ή να καλλιεργήσουν κλίμα φόβου, επισείοντας διαρκώς την απειλή του πολέμου και προτρέποντας τους πολίτες να εφοδιαστούν με «κιτ επιβίωσης». Δεν μπορούν, όμως, να παρακάμψουν επ’ αόριστον τα κοινωνικά προβλήματα που τροφοδοτούν τις κινητοποιήσεις, ούτε να απαιτούν από τους πολίτες να προετοιμάζονται για τον επόμενο πόλεμο, όταν δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις ανάγκες της καθημερινής τους ζωής.Η πολιτική επιστρέφει στους δρόμους


