Δημοσιεύτηκε πρόσφατα (9/6/2026) η πρόταση της ΛΑΕ (Αριστερό Ρεύμα και ΑΡΑΣ) για κοινή εκλογική κάθοδό της «ριζοσπαστικής Αριστεράς». Η πρόταση αυτή δεν περιέχει τίποτα διαφορετικό από όλα όσα (σοσιαλδημοκρατικά) στοιχεία χαρακτηρίζουν το χώρο αυτό. Το χώρο που βρίσκεται στα ιστορικά απόνερα του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος και της ανανεωτικής «Αριστεράς», που συνδέθηκε με τις πιο νοσηρές καταστάσεις ξεπουλήματος όλων των επαναστατικών αρχών.
Στο κείμενο απουσιάζει κάθε αναφορά στον ιμπεριαλισμό και την ξένη εξάρτηση της χώρας, όπως και τα μεγάλα αιτήματα του λαού μας για την εθνική ανεξαρτησία και τη λαϊκή κυριαρχία, αναπόσπαστες θέσεις μιας τοποθέτησης που διεκδικεί τον τίτλο του αντιιμπεριαλισμού. Αντί για αυτό, υπάρχει το αναμάσημα της πιο δεξιάς εκδοχής του λεγόμενου «μεταβατικού προγράμματος»: Ορισμένα άμεσα οικονομικά αιτήματα μαζί με την «κρατικοποίηση των τραπεζών» και την «παραγωγική ανασυγκρότηση». Όπως έχουμε ξαναγράψει, η κρατικοποίηση μιας τράπεζας μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, δεν μπορεί να γίνει με φιλολαϊκούς όρους. Το κράτος αυτού του καθεστώτος διαχειρίζεται τις τράπεζες προς όφελος της τάξης που το ελέγχει, της ολιγαρχίας. Η μόνη κρατικοποίηση που θα κάνει είναι αυτή των χρεωμένων τραπεζών, ώστε να τις σώσει, μετακυλίοντας το χρέος τους στο λαό. Όπως έγινε στα μνημόνια. Το ίδιο και η «παραγωγική ανασυγκρότηση»: Είναι στρατηγική επιλογή της ΕΕ και των ιμπεριαλιστών η Ελλάδα να έχει κατεστραμμένη παραγωγή και να είναι χώρα του τουρισμού, εξαρτημένη πλήρως. Με την ΚΑΠ και εντός της ΕΕ δεν μπορεί να ασκηθεί συνολικά άλλη πολιτική.
Σε κάθε περίπτωση, είτε τα άμεσα οικονομικά αιτήματα, πολύ περισσότερο τα λεγόμενα «μεταβατικά» δεν μπορούν να υλοποιηθούν με την ψήφο, με τις εκλογές, όπως τα καταθέτουν οι δυνάμεις της ΛΑΕ. Είναι ζητήματα ταξικής πάλης και σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό και το μεγάλο κεφάλαιο. Η θεωρία ότι τα λαϊκά προβλήματα μπορούν να βρουν λύση μέσω των εκλογών είναι η κλασική ρεφορμιστική αυταπάτη που βρίσκεται στο DNA της ΛΑΕ.
Η κορύφωση των αυταπατών έρχεται στο ζήτημα της ΕΕ: «…στ) την σύγκρουση με την Ευρωζώνη και την ΕΕ, στο βαθμό που, στο εσωτερικό τους, δεν μπορεί να υλοποιηθεί καμία φιλολαϊκή πολιτική…». Η ΕΕ είναι η ένωση μέσω της οποίας οι ιμπεριαλιστικές χώρες της Ευρώπης ασκούν την κυριαρχία τους στις εξαρτημένες χώρες. Είναι μια ένωση λεηλασίας των αδύναμων εξαρτημένων χωρών, όπως η Ελλάδα, από τις ισχυρές ιμπεριαλιστικές, όπως η Γερμανία και η Γαλλία. Το μόνο σύνθημα που εκφράζει την αντιπαράθεση του λαού μας με τον ιμπεριαλισμό είναι το: «έξω η Ελλάδα από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, αγώνας για εθνική ανεξαρτησία». Και αυτό το σύνθημα πρέπει να εκφράζει δυνατά μια αντιιμπεριαλιστική και κομμουνιστική οργάνωση. Και στις εκλογές. Βέβαια εδώ, όχι μόνο δεν μιλάνε για έξοδο από την ΕΕ, αλλά εγκαταλείπουν ακόμα και το σωστό -κατ’ αυτούς- «έξω από το ευρώ». Η τοποθέτηση της ΛΑΕ σπέρνει τις χειρότερες αυταπάτες για το χαρακτήρα της ΕΕ και του ιμπεριαλισμού, όταν θεωρεί ότι στα πλαίσιά τους υπάρχει το ενδεχόμενο να ασκηθεί φιλολαϊκή πολιτική.
Ένα τέτοιο σύνθημα δεν προετοιμάζει καμιά σύγκρουση, παρά μόνο το αντίθετο: την υποταγή στον ευρωμονόδρομο και στο καθεστώς του ιμπεριαλισμού και της ολιγαρχίας.
Άμεση συνέπεια της παραπάνω τοποθέτησης είναι και το ποιες δυνάμεις θεωρεί η ΛΑΕ ως αριστερές, στις οποίες απευθύνει -επί της ουσίας- την πρότασή της: το ΚΚΕ, τη… Νέα Αριστερά και το ΜέΡΑ25! «Στη ΝεΑρ υπάρχει μέχρι στιγμής ασάφεια ως προς τις πολιτικές θέσεις και την κατεύθυνση». Οι «μόνοι αντιιμπεριαλιστες και κομμουνιστές» της χώρας μας αυτά βρήκαν να πουν για αυτούς που, όντας στο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το 2023, από κυβερνητικές θέσεις υπηρέτησαν το μνημόνιο 3, την κλοπή της πρώτης κατοικίας, τις ιδιωτικοποιήσεις, την εμβάθυνση της στρατηγικής συνεργασίας με το Ισραήλ και την πλήρη παράδοση της χώρας στους Ευρωπαίους και Αμερικανούς ιμπεριαλιστές. Όσον αφορά τον πρώην συνεργάτη τους, το Βαρουφάκη και το ΜέΡΑ25, τώρα θυμήθηκαν ότι λειτουργεί προσωποκεντρικά.
Αξίζει δε να αναφέρουμε ότι ακόμα και η στάση τους υπέρ του ρώσικου και κινέζικου ιμπεριαλισμού μετονομάζεται σε «…εφαρμογή…πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής…», για να αφήνουν ανοιχτές τις πόρτες συνεργασίας με τη Νέα Αριστερά και το Βαρουφάκη.
Όλα τα παραπάνω αποτελούν ένα κλασικό πρόγραμμα σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης του καπιταλισμού, με αυταπάτες για το χαρακτήρα της ΕΕ και του ιμπεριαλισμού. Μια τέτοια τοποθέτηση, φυσιολογικά, ανοίγει το δρόμο για πολιτικές συνεργασίες ακόμα και με πρώην υπηρέτες της πιο σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής. Είναι, ωστόσο, ενδεικτικός ο οππορτουνισμός τους, όταν ενόψει εκλογών είναι διατεθειμένοι να κάνουν και τις πιο σημαντικές -για τη λογική τους- εκπτώσεις, με μοναδικό σκοπό την εκλογική επιβίωση.
Πηγή: Λαϊκός Δρόμος