Άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ταξική πάλη
Ήταν μια μοναδική προσωπικότητα που τον σέβονταν εχθροί και φίλοι. Πολιτικοί και μη αντίπαλοι. Ήταν ένας πολιτικός και επιστήμονας που δεν μπορούσε να αμφισβητηθεί από κανέναν σε όποια από τις επιλογές του εντός και εκτός κόμματος. Όταν μάλιστα ένοιωθε πως είχε δίκιο το υπερασπίζονταν μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός του. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι μόλις μίλαγε στη Βουλή έμεναν στην αίθουσα για να ακούσουν την ομιλία του. Ξέροντας πως αυτά που είχε να πει είχαν σημαντική προστιθέμενη αξία. Κάτι που ήταν απόλυτα συμβατό με την προστιθέμενη αξία του ως πολιτικού και ως κομμουνιστή. Στα κομματικά πράγματα ήταν μια μοναδική περίπτωση ανθρώπου από πολλές απόψεις. Εκλέγονταν επί μακρόν πρώτο σε ψήφους μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ σε κάθε Συνέδριο, γεγονός που έδειχνε την καθολική αποδοχή των συντρόφων του στις απόψεις, τη θέση και τη στάση του. Μια ολοκληρωτική αποδοχή που δεν ήταν παρά ένας συνολικός καταλύτης της στάσης του Κώστα Κάππου στη συνολική του θέση τόσο εντός της κομματικής δράσης όσο και της κοινοβουλευτικής του παρουσίας. Ένας συνεπής κομμουνιστής σε όλο του το μεγαλείο.
Ένας φιλέρευνος κομμουνιστής και επιστήμονας, που δεν άφηνε τίποτα να πάει χαμένο σε επίπεδο μελέτης και έρευνας. Μελέτησε σε εύρος ζητήματα που απασχόλησαν το παγκόσμιο κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα στην προσπάθειά του να συνεισφέρει στην εξεύρεση λύσεων για τόσο σημαντικά προβλήματα. Μίλησε για ένα σύστημα που σε καμία περίπτωση δεν προσομοίαζε σε σοσιαλισμό, αλλά ήταν ένα μικτό μόρφωμα με χαρακτηριστικά που απείχαν κατά πολύ από την σοσιαλιστική κοινωνία. Άνθρωπος μπροστά από την εποχή του είχε καταλάβει προ πολλού τι πραγματικά συνέβαινε στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Κάτι που εγώ κατάλαβα το 1987, όταν σε ένα ταξίδι που κάναμε στη Σοβιετική Ένωση και πήγαμε να ψωνίσουμε σε ένα μαγαζί στην Κόκκινη Πλατεία, μας έβαλαν από την μπροστά πόρτα ενώ οι απλοί πολίτες περίμεναν στην ουρά στην πίσω πόρτα. Είδε κάτι που αργά ή γρήγορα προεξοφλούσε την ήττα του συστήματος και δεν δίστασε σε καμία περίπτωση να το εκφράσει. Τότε και αργότερα.
Μια σπάνια φιγούρα ανθρώπου που ήξερε τον ρόλο και τη θέση του από πολύ μικρή ηλικία. Δεν καταλάβαινε από προβλήματα αλλά μόνο από λύσεις. Θέλοντας πάντα να δίνει εκείνες τις ενδεδειγμένες λύσεις που θα έφερναν αποτέλεσμα. Κλασικό παράδειγμα η περίπτωση του 1989 και η δεξιά παρέκκλιση του ΚΚΕ για τη συνεργασία με την κυβέρνηση Τζαννετάκη και την Οικουμενική Κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ξενοφώντα Ζολώτα. Ο Κώστας Κάππος ψηφίζει λευκό και ουσιαστικά συμπαρασύρει μια μεγάλη μερίδα κομματικών μελών και την πλειονότητα των μελών της ΚΝΕ να αποχωρήσουν από τις κομματικές γραμμές. Μια κίνηση που στην πορεία δεν στέφτηκε με απόλυτη επιτυχία.
Ένα σπάνιο μέταλλο κομμουνιστή και ανθρώπου που ήξερε να κατανοεί τη συνθήκη λίγο πριν αυτή ξεσπάσει και να δίνει τις κατάλληλες απαντήσεις. Προτέρημα για ένα πολιτικό και πόσο μάλλον για ένα κομμουνιστή πολιτικό και όχι επαγγελματία της πολιτικής.
Είναι προνόμιο και προτέρημα – πιθανώς – για κάποιον που «έφυγε» τόσα χρόνια να τον θυμάται ο κόσμος για τη στάση ζωής και τη δράση του. Μια διαδικασία που για τον ίδιο ήταν η βάση από τα πρώτα χρόνια της ζωής του μέχρι τον θάνατο του. Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων για την τελική νίκη. Για μια άλλη κοινωνία που δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και όλοι θα ζουν ίσοι.
Θανάσης Κάππος
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ που κυκλοφόρησε 3-4 Οκτωβρίου