ΗΠΑ – Κίνα : Η αξία μιας συνόδου που δεν λύνει τίποτα

Εδώ αποκτά ιδιαίτερη σημασία η έννοια της «εποικοδομητικής στρατηγικής σταθερότητας» που προωθεί το Πεκίνο και είχε γίνει αποδεκτή ως πλαίσιο της σχέσης κατά την προηγούμενη συνάντηση Τραμπ–Σι.

Διαβάστε επίσης:Τσουκαλάς: «24 ώρες μετά και η ΝΔ δεν έχει αποδοκιμάσει τον Κουλκουδίνα – Ο τόπος δεν αντέχει πια τόση αλαζονεία» - The Press Project - Ειδήσεις, Αναλύσεις, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση

Η κινεζική ερμηνεία της δεν είναι ουδέτερη. Το Πεκίνο υποστηρίζει ουσιαστικά ότι η σταθερότητα απαιτεί από τις δύο πλευρές να αποφεύγουν ενέργειες που η άλλη θεωρεί απειλητικές. Για την Κίνα αυτό αφορά κυρίως την Ταϊβάν, τους τεχνολογικούς περιορισμούς και τις αμερικανικές κυρώσεις. Η Ουάσιγκτον από την πλευρά της επιμένει ότι οποιοδήποτε πλαίσιο πρέπει να είναι αμοιβαίο και να μην περιορίζει μονομερώς την αμερικανική πολιτική.

Οι δύο χώρες δεν διαπραγματεύονται επομένως τόσο το τέλος του ανταγωνισμού όσο τους όρους με τους οποίους θα συνεχιστεί. Υπάρχουν ήδη μικρές ενδείξεις προς αυτή την κατεύθυνση. Στις προπαρασκευαστικές συνομιλίες στη Νέα Υόρκη, οι δύο πλευρές συμφώνησαν να συνεχίσουν τον διάλογο για την ασφάλεια της τεχνητής νοημοσύνης και συζήτησαν ακόμη και τη δημιουργία γραμμής επικοινωνίας για σοβαρά περιστατικά που σχετίζονται με την ΑΙ. Πρόκειται για περιορισμένες κινήσεις, αλλά η λογική τους είναι χαρακτηριστική. Δεν επιχειρούν να σταματήσουν τον τεχνολογικό ανταγωνισμό. Προσπαθούν να μειώσουν τον κίνδυνο να γίνει ανεξέλεγκτος.

Η Ταϊβάν παραμένει το πολύ δυσκολότερο τεστ αυτής της λογικής. Το Πεκίνο αναμένεται να πιέσει τον Τραμπ για περιορισμό των αμερικανικών πωλήσεων όπλων, ενώ στην Ασία υπάρχουν ανησυχίες μήπως ο Αμερικανός πρόεδρος προσφέρει παραχωρήσεις προκειμένου να εξασφαλίσει μια εμπορική συμφωνία. Η Ουάσιγκτον, λίγο πριν από τη σύνοδο, επανέλαβε τις δεσμεύσεις της προς τους συμμάχους της και τη στήριξή της στη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας στα Στενά της Ταϊβάν.

Η χρησιμότητα των συνόδων

Σε αυτό το πλαίσιο εξηγείται καλύτερα και η επιμονή του Σι στην προσωπική διπλωματία με τον Τραμπ. Οι συναντήσεις τους έχουν παράγει πολύ λιγότερα συγκεκριμένα αποτελέσματα από όσα θα μπορούσε να υποδηλώνει η συχνότητά τους.

Διαβάστε επίσης:Φλωρίδης: «Επικίνδυνος ο Τσίπρας» – «Παντελής άγνοια της διεθνούς πραγματικότητας» - The Press Project - Ειδήσεις, Αναλύσεις, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση

Ίσως όμως αυτό να είναι το λάθος μέτρο για την επιτυχία τους. Για το Πεκίνο, μια σειρά συνόδων που κρατά την αντιπαράθεση υπό έλεγχο μπορεί να έχει μεγαλύτερη αξία από μια φιλόδοξη συμφωνία που θα ήταν δύσκολο να επιβιώσει. Και η Ουάσιγκτον έχει αυτή τη στιγμή τους δικούς της λόγους να επιδιώκει σταθερότητα. Οι ενδιάμεσες εκλογές πλησιάζουν, ο πόλεμος με το Ιράν δεσμεύει σημαντικές αμερικανικές στρατιωτικές και διπλωματικές δυνατότητες και μια νέα δασμολογική κλιμάκωση θα μπορούσε να επιβαρύνει το κόστος ζωής στις ΗΠΑ.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ΗΠΑ και Κίνα κινούνται προς κάποια νέα μορφή συνεννόησης. Η αντιπαράθεση για την τεχνολογία, το εμπόριο, την Ταϊβάν και την παγκόσμια επιρροή θα συνεχιστεί. Καμία σύνοδος κορυφής δεν μπορεί να εξαλείψει τις συγκρούσεις συμφερόντων που την τροφοδοτούν.

Μπορεί όμως να δημιουργήσει μηχανισμούς που θα εμποδίζουν κάθε νέα διαφωνία να μετατρέπεται αυτομάτως σε κρίση. Γι’ αυτό το σημαντικότερο αποτέλεσμα της συνάντησης της Πέμπτης μπορεί τελικά να είναι όσα δεν θα συμβούν. Να μην ξεκινήσει νέος εμπορικός πόλεμος. Να μην υπάρξει νέα κρίση για την Ταϊβάν. Να μη μετατραπεί η τεχνολογική αντιπαράθεση σε έναν ακόμη γύρο ανεξέλεγκτων αντιποίνων.

Η Ουάσιγκτον και το Πεκίνο δεν φαίνεται να αναζητούν έναν τρόπο να πάψουν να είναι αντίπαλοι. Αναζητούν έναν τρόπο να παραμείνουν αντίπαλοι χωρίς κάθε σύγκρουση συμφερόντων να απειλεί να τινάξει ολόκληρη τη σχέση στον αέρα. Και σε αυτή τη φάση του ανταγωνισμού τους, μια σύνοδος που δεν λύνει τίποτα μπορεί πράγματι να έχει πετύχει αρκετά.