«Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ το χαρακτηριστικό γνώρισμα όλου του σύγχρονου οπορτουνισμού σ’ όλους τους τομείς: την αοριστία του, την ασάφειά του, το ασύλληπτό του. Ο οπορτουνιστής απ’ την ίδια του τη φύση, αποφεύγει πάντα να θέτει ένα ζήτημα συγκεκριμένα και σταράτα, αναζητά τη συνισταμένη, στριφογυρίζει σαν φίδι ανάμεσα σε δυο απόψεις που αλληλοαποκλείονται προσπαθώντας να είναι σύμφωνος και με τις δυο, τις διαφωνίες του τις συνοψίζει σε μικροτροποποιήσεις, αμφιβολίες, αθώους κι ευσεβείς πόθους».
Β.Ι. Λένιν
Για ένα πραγματικά μαζικό αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα
Σε μια περίοδο που οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οι πολεμικές συγκρούσεις κλιμακώνονται επικίνδυνα στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, από τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη μέχρι τον Λίβανο και το Ιράν, η ανάγκη για τη συγκρότηση ενός μαζικού και ανυποχώρητου αντιπολεμικού–αντιιμπεριαλιστικού κινήματος καθίσταται επιτακτική. Η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν με τη βοήθεια του σιωνιστικού τους μαντρόσκυλου, το οποίο βομβάρδισε ανηλεώς τον Λίβανο, γράφοντας νέες σελίδες φρίκης και βαρβαρότητας στη βουτηγμένη στο αίμα παρουσία του στην περιοχή θέτει σε κάθε πολιτική δύναμη που αναφέρεται στην αριστερά το καθήκον να τοποθετηθεί με σαφήνεια απέναντι στην επικίνδυνη κλιμάκωση της πολεμικής έντασης.
Ταυτόχρονα, ο γενοκτονικός πόλεμος του φασιστικού κράτους του Ισραήλ ενάντια στον παλαιστινιακό λαό, οι συνεχιζόμενοι βομβαρδισμοί και η απότομη κλιμάκωση του πολεμικού θερμομέτρου στην περιοχή δεν αποτελούν «τοπικά επεισόδια», αλλά εκφράσεις της συνολικής όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και αντιθέσεων, ιδιαίτερα της προσπάθειας των ΗΠΑ να αναστρέψουν την πορεία που οδηγεί στη σταδιακή απώλεια της ιμπεριαλιστικής πρωτοκαθεδρίας. Αυτή η προοπτική είναι που κάνει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό ολοένα και πιο τυχοδιωκτικό, διαρκή εστία πολέμου και ξέφρενης ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική στάση κάθε δύναμης που αναφέρεται στην Αριστερά δεν είναι δευτερεύον ζήτημα. Αντίθετα, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη δυνατότητα συγκρότησης ενός πραγματικά μαζικού κινήματος, ικανού να ανατρέψει την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς και σιωνιστικούς σχεδιασμούς, αλλά και συνολικά την κυβερνητική πολιτική, η οποία αποτελεί στήριγμα της εγχώριας ολιγαρχίας του πλούτου, καθώς και του ιμπεριαλισμού στον οποίο εναποθέτει η τελευταία την αντιλαϊκή της εξουσία.
Το ΚΚΕ και ο πόλεμος
Η ηγεσία του ΚΚΕ, όπως αποτυπώνεται σε μια σειρά αποφάσεις της, σε άρθρα στον Ριζοσπάστη, καθώς και σε δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών του ΚΚΕ σε συλλόγους και σωματεία, στη Βουλή και τα ΜΜΕ, αντιμετωπίζει τον πόλεμο στο Ιράν ως συγκρούσεις ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικά κέντρα, «στο πλαίσιο του παγκόσμιου ανταγωνισμού για την πρωτοκαθεδρία στο καπιταλιστικό σύστημα». Η προσπάθεια, δηλαδή, του κινέζικου ιμπεριαλισμού για την παγκόσμια κυριαρχία ταυτίζεται με τη γενναία αντίσταση του ιρανικού λαού, ο οποίος έβαλε τα κορμιά του «ασπίδα» για την υπεράσπιση της χώρας του, καταλαμβάνοντας κατά εκατομμύρια γέφυρες και εργοστάσια, απαντώντας με τον πιο αποφασιστικό τρόπο στα ιμπεριαλιστικά τελεσίγραφα και τις απειλές Τραμπ για την «εξαφάνιση ενός ολόκληρου πολιτισμού».
Η πολιτική των «ίσων αποστάσεων» οδήγησε την ηγεσία του ΚΚΕ να αποφύγει να τοποθετηθεί για τον χαρακτήρα του πολέμου στο Ιράν, αλλά και -όταν το έκανε- μίλησε για τον «ιμπεριαλιστικό πόλεμο» γενικά, διατύπωσε το αίτημα «Έξω η Ελλάδα απ’ το βρόμικο πόλεμο» γενικά, αποφεύγοντας να προσδιορίσει τον συγκεκριμένο χαρακτήρα του πολέμου. Στην πράξη, μια τέτοια γραμμή οδηγεί στην εξίσωση του θύτη με το θύμα και καταλήγει να είναι απολογητής των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Θυμίζουμε, επίσης, πως το αίτημα για «Καμία συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραήλ» που διατύπωναν (και) οι δυνάμεις του ΚΚΕ κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού συνοδευόταν σχεδόν πάντα από το αίτημα για «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Μάλλον τώρα το αίτημα για «Καμία εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο» ήταν αρκετό και τα αιτήματα «Κάτω τα χέρια από το Ιράν και το Λίβανο» ή «Αλληλεγγύη στους λαούς του Ιράν και του Λιβάνου» έπεφταν βαριά στην ηγεσία του Περισσού…
Και είναι αυτή η γραμμή που οδηγεί σε μια πολιτική τοποθέτηση που αποφεύγει να αναγνωρίσει με σαφήνεια το χαρακτήρα συγκεκριμένων πολέμων ως επιθετικών και ιμπεριαλιστικών από τη μία πλευρά και ως δίκαιων εθνικοαπελευθερωτικών από την πλευρά των λαών που αντιστέκονται απέναντι στην ιμπεριαλιστική και σιωνιστική επιδρομή. Στην πράξη, η λογική αυτή εξισώνει τις αντιμαχόμενες πλευρές πάντα και παντού ως «καπιταλιστικά κράτη» που εμπλέκονται σε έναν γενικευμένο ανταγωνισμό. Έτσι, για την ηγεσία του ΚΚΕ, που θεωρεί πως κάθε χώρα στον πλανήτη είναι ιμπεριαλιστική, κατ’ επέκταση κάθε πόλεμος είναι άδικος και ιμπεριαλιστικός από όλες τις πλευρές και για τον ίδιο λόγο η ηγεσία του ΚΚΕ αναθεωρεί συνολικά την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος, «διορθώνοντας» τη γραμμή της Κομμουνιστικής Διεθνούς και των κομμουνιστών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κάνοντας λόγο για έναν πόλεμο «ιμπεριαλιστικό» και από τις δύο πλευρές. «[…] ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος εναντίον του Άξονα των φασιστικών χωρών πήρε από την πρώτη στιγμή το χαρακτήρα ενός αντιφασιστικού πολέμου, ενός απελευθερωτικού πολέμου, ένας στόχος του οποίου ήταν και η αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών. Η είσοδος της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο κατά των μελών του Άξονα μπορούσε μονάχα να ενισχύσει, και φυσικά ενίσχυσε, τον αντιφασιστικό και απελευθερωτικό χαρακτήρα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου…», έγραψε ο Στάλιν για το χαρακτήρα του Β’ ΠΠ, απαντώντας και στο χρεοκοπημένο τροτσκισμό, τις θεωρίες του οποίου επιχειρεί τώρα να αναστήσει η ηγεσία του ΚΚΕ.
Η γραμμή των «ίσων αποστάσεων» στην πράξη
Η πολιτική αυτή γραμμή έχει συνέπειες και στο πεδίο του μαζικού κινήματος. Σε κρίσιμες στιγμές κλιμάκωσης των πολέμων και ανάπτυξης μαζικών κινητοποιήσεων αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό ή ενάντια στον πόλεμο στο Ιράν, η επιλογή ξεχωριστών καλεσμάτων και διαφορετικών ημερομηνιών περιχαρακωμένων και στενά κομματικών κινητοποιήσεων από το ΚΚΕ, έχει συχνά οδηγήσει σε κατακερματισμό και διάσπαση το εργατικό-λαϊκό κίνημα. Και όχι μόνο αυτό. Η απουσία του ΚΚΕ από κάθε κινητοποίηση που δεν ελέγχει, από κάθε κινητοποίηση που δεν υιοθετεί το πολιτικό του πλαίσιο είναι που το οδηγεί στην αναχώρηση από τους αγώνες, στην απουσία από μεγάλες αντιιμπεριαλιστικές-αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, στο κλείσιμο σημαντικών αγώνων.
Επιλεκτικός …διεθνισμός
Αντίστοιχα, η διαφοροποιημένη στάση απέναντι σε διαφορετικά μέτωπα (όπως η Κούβα από τη μία και το Ιράν από την άλλη) δημιουργεί ερωτήματα για το περιεχόμενο της διεθνιστικής αλληλεγγύης που προβάλλεται από την ηγεσία του ΚΚΕ. Ιδιαίτερα η επιλογή πραγματοποίησης συγκέντρωσης για την Κούβα, τη στιγμή που αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και ο ισραηλινός φασισμός βομβάρδιζαν ανελέητα το Ιράν αποδεικνύει το μέγεθος της αμηχανίας και των πολιτικών αδιεξόδων της ηγεσίας του ΚΚΕ.
Ο προλεταριακός διεθνισμός, ιστορικά, δεν μπορεί να είναι επιλεκτικός. Δεν μπορεί να εκδηλώνεται μόνο όπου υπάρχει πολιτική ή ιδεολογική «συγγένεια», (όπως υπάρχει με το ρεβιζιονιστικό καθεστώς της Κούβας, που για όλη τη δεκαετία του ’60, του ’70 και του ’80 αποτέλεσε προκεχωρημένο πολεμικό προγεφύρωμα του σοβιετικού σοσιαλιμπεριαλισμού), αλλά οφείλει να απευθύνεται σε κάθε λαό που βρίσκεται αντιμέτωπος με την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, ανεξάρτητα από το εσωτερικό κοινωνικό ή πολιτικό του καθεστώς.
Η υποστήριξη της αντίστασης ενός λαού απέναντι σε στρατιωτική επέμβαση δεν συνεπάγεται αποδοχή του πολιτικού του καθεστώτος. Αντίθετα, αφορά στην αλληλεγγύη στην πάλη των λαών για την υπεράσπιση της εδαφικής τους ακεραιότητας και της εθνικής τους ανεξαρτησίας.
πηγή: περιοδικό Πορεία, τ. 62