Στις παρούσες συνθήκες, της βαθιάς πολιτικής κρίσης και της μεγάλης ρευστότητας και αβεβαιότητας που επικρατούν στην Ελλάδα -εν μέσω μεγάλων ανακατατάξεων και γεωπολιτικής αστάθειας στην περιοχή μας και σε παγκόσμιο επίπεδο- στην Τουρκία προωθείται η κατάθεση και ψήφιση ενός κρίσιμου νομοσχεδίου στη Βουλή μέσα στον Ιούνιο. Πρόκειται για μια κίνηση που επιχειρεί να νομιμοποιήσει το επεκτατικό ιδεολόγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας», ανάγοντάς το σε θεσμοποιημένο κρατικό δόγμα, το οποίο η εκάστοτε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας θα υποχρεούται να εφαρμόζει και να υπερασπίζεται. Με την κατοχύρωση αυτού του αφηγήματος ως νόμου του κράτους, η Άγκυρα επιχειρεί να δημιουργήσει μη αναστρέψιμα τετελεσμένα. Σκοπεύει, κάτω από έναν μανδύα εγχώριας «νομιμότητας», να υφαρπάζει ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, ακόμη και ελληνική κυριαρχία. Ακόμη και για διεκδίκηση 152 νησιών μιλάει η τουρκική πλευρά…! Και όλα αυτά τα παρουσιάζει σαν υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου και τον εαυτό της σαν δήθεν αμυνόμενο!Δεν είναι απλώς επιθετική ρητορική ούτε κίνηση εσωτερικής κατανάλωσης, όπως παραπλανητικά ισχυρίζονται διάφοροι Έλληνες αναλυτές. Είναι μια νέα υπολογισμένη επιθετική κίνηση που έρχεται σαν συνέχεια του casus belli, των γκρίζων ζωνών, του τουρκολιβυκού Μνημονίου, της επανειλημμένης στρατιωτικής παρεμπόδισης πόντισης καλωδίων για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ και πρόσφατα της παρεμπόδισης πόντισης καλωδίου οπτικής ίνας, της πρόσφατης NAVTEX που διχοτομεί το Αιγαίο στον 25ο μεσημβρινό με καθεστώς «μόνιμης ισχύος»…, κλπ, κλπ. Πρόκειται για το επόμενο βήμα ενός ευρύτερου στρατηγικού σχεδιασμού, που εξελίσσεται εν μέσω των υποτιθέμενων «ήρεμων νερών» των ελληνικών κυβερνητικών μυθευμάτων.
Αυτή η κίνηση λοιπόν δεν έχει αποσπασματικό χαρακτήρα. Έχει συνέχεια και εντάσσεται σε μια μακρόπνοη στρατηγική επιθετικής κλιμάκωσης. Η οποία στηρίζεται μάλιστα από το σύνολο του τουρκικού πολιτικού συστήματος -με τους αντιπολιτευόμενους κεμαλιστές να είναι ένθερμοι υποστηρικτές της. Λειτουργώντας ως μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη, η Τουρκία επιδιώκει ενεργά την αναδιαμόρφωση των ισορροπιών στο Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Το προωθούμενο νομοσχέδιο αποτελεί ένα επικίνδυνο ποιοτικό άλμα προς αυτή την κατεύθυνση.
Στα όσα διαδραματίζονται, η συμβολή της υποχωρητικότητας και της πολιτικής του κατευνασμού έναντι του επιθετικού γείτονα από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις -με ελάχιστες διαφοροποιήσεις- είναι καθοριστική. Αυτή η πολιτική οδήγησε στην αποθράσυνση και την ισχυροποίηση των τουρκικών διεκδικήσεων, θέτοντας πλέον στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα που μέχρι πρότινος θεωρούνταν «αδιαπραγμάτευτα».
Ο δρόμος της συνεχούς διολίσθησης και των διαδοχικών προσαρμογών της ελληνικής ολιγαρχίας, των κυβερνήσεών της και του συνόλου των αστικών κομμάτων απέναντι στις διευρυνόμενες τουρκικές αξιώσεις είναι μακρύς. Ξεκινά από την εποχή των Ιμίων και το περιβόητο «ευχαριστώ» του Κ. Σημίτη προς τις ΗΠΑ το 1996 και φτάνει μέχρι την πρόσφατη, εσπευσμένη απόσυρση των αντιαεροπορικών συστημάτων Patriot. Η ενέργεια αυτή μάλιστα υλοποιήθηκε τη στιγμή που οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις προέβαιναν σε προκλητική επίδειξη ισχύος στη μεγάλη Διακλαδική Άσκηση EFES, ακριβώς απέναντι από τη Σάμο.
Στο όνομα του «ρεαλισμού» και της «συνετής στάσης», η κυβέρνηση ΝΔ κάνει, συνεχώς, βήματα προς τα πίσω. Την ίδια ώρα, τα περισσότερα αντιπολιτευόμενα κόμματα είτε τηρούν σιγή ιχθύος, είτε υποβαθμίζουν τις κρίσιμες εξελίξεις, ενώ συγκεκριμένοι πολιτικοί σχηματισμοί και προσωπικότητες της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς επιδίδονται σε μια ανέξοδη πατριδοκαπηλία, πλήρως αποκομμένη από τα πραγματικά συμφέροντα του ελληνικού λαού.
Ο περίφημος «επώδυνος συμβιβασμός» και η «μεγάλη διευθέτηση» στην περιοχή μας, για τα οποία, εδώ και πολλά χρόνια, προετοιμάζει την κοινή γνώμη η περίφημη Σχολή του κατευνασμού και του ενδοτισμού έρχονται όλο και πιο κοντά.
από άρθρο του Λαϊκού Δρόμου