Ότι ο Χρήστος Σπίρτζης έγινε πυρ και μανία με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ – ιδίως τον Σωκράτη Φάμελλο, μέλη του εκτελεστικού γραφείου, αλλά και το οργανωτικό γραφείο, όπως και το γραφείο τύπου – για το θέμα των Τεμπών, ήταν γνωστό.
Ήταν οργισμένος δηλαδή για το γεγονός ότι δεν κάλυψαν έναντι των κατηγοριών για την σύμβαση 717 και άφησαν φήμες και απόψεις που ήταν σε βάρος του, να τον πλήττουν και να τον εμπλέκουν στην υπόθεση της τραγωδίας.
Έτσι στην ομιλία του στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ έριξε άφθονα δηλητηριώδη βέλη για τους συντρόφους του – ξεκινώντας από τον Βασίλη Κόκκαλη που είχε ζητήσει να φύγει από το κόμμα, ώστε να το διευκολύνει.
Αλλά ο Σπίρτζης το πήγε πιο μακριά. Πιο φιλοσοφημένα, ιστορικά και ιδεολογικά, θυμίζοντας μαύρες σελίδες από την ιστορία της αριστεράς. Μόνο που έμπλεξε το ΚΚΕ, όταν παρουσίασε τον εαυτό του ως… διωκόμενο, σαν τον Μπελογιάννη και τον Πλουμπίδη και την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ως… Ζαχαριάδηδες.
Τι δουλειά έχει όμως το ΚΚΕ και τα λάθη του με τον τωρινό ΣΥΡΙΖΑ;
Αυτά κάνει η παράκρουση, σχολίαζε σύνεδρος με δόση μαύρου χιούμορ και απογοήτευσης…


