Του Post2Post Πόσοι από εσάς κοιτάτε σήμερα το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα και νιώθετε ότι δεν σας εκφράζει απολύτως τίποτα; Ότι οι παλιές ταμπέλες στέρεψαν και οι νέες «ψηφιακές» υποσχέσεις είναι απλώς βιτρίνα; Ανήκω κι εγώ σε αυτή τη γενιά που αρνείται να γίνει «οπαδός» ή απλός follower. Μάζεψα μερικές σκέψεις για το πώς φτάσαμε εδώ –από τα δεξιά με τις βαρονίες και τα δουκάτα της, μέχρι τα κόμματα – lifestyle της κεντροαριστεράς. Είμαστε τελικά τόσοι πολλοί οι «κομματικά άστεγοι»; Όσοι μεγαλώσαμε με την προσδοκία μιας προοδευτικής, δίκαιης κοινωνίας, σήμερα κοιτάζουμε το ελληνικό πολιτικό σκηνικό και νιώθουμε εντελώς ξένοι. Έχουμε μετατραπεί σε «κομματικά άστεγους» και δεν είναι τυχαίο. Ζούμε την απόλυτη κρίση ενός συστήματος που έχει σαπίσει και από τις δύο πλευρές. Τα βαρονία της Δεξιάς δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα θετικό, γιατί η πολιτική τους είναι κομμένη και ραμμένη για να υπηρετεί την κυριαρχία της οικονομίας και των μεγάλων συμφερόντων πάνω στις ζωές μας. Κοιτάξτε γύρω σας: το μοντέλο του κόμματος ή του κόμματος νεου τύπου που ξέραμε, έχει πεθάνει. Έχει αντικατασταθεί από αρχηγούς – σταρ και μέλη που συμπεριφέρονται σαν απλοί “followers” (ακόλουθοι) στο TikTok και το Facebook. Αντί για πολιτικό πρόγραμμα και λύσεις στα προβλήματα του 21ου αιώνα, έχουμε marketing και εσωκομματικούς εμφυλίους. Ή ιδεολογικά καθαρούς αναχωρητισμούς σε μοναχικά κελιά και μοναστήρια. Όσα κόμματα συνεχίζουν να ανεμίζουν ξεθωριασμένες σημαίες, ζητώντας τυφλή υπακοή σε δόγματα και διεκδικώντας μοναδικές «αλήθειες», θα βουλιάζουν όμως όλο και περισσότερο στην ανυποληψία. Και η αποχή, όσων δεν αναμένουν να σιτιστούν από κάποιο άμεσο ή έμμεσο ρουσφέτι, θα μεγαλώνει. Το έχουμε δει το έργο, είναι πλέον καρατσεκαρισμένο: Οι ηγέτες – σωτήρες και οι μεσσίες τελείωσαν, από όπου κι αν προέρχονται. Μην χάνετε τον χρόνο σας περιμένοντας τον επόμενο ανακυκλωμένο ή την επόμενη αναπαλαιωμένη νάρκισσο. Η μάχη του νέου με το παλιό θα κριθεί από εμάς. Από το αν εμείς οι ίδιοι, οι πολίτες που αρνούμαστε να γίνουμε χειροκροτητές, θα καταφέρουμε να δικτυωθούμε οριζόντια. Να μιλήσουμε ξανά για κοινές αξίες και αρχές, να επιβάλλουμε τη συμμετοχή μας και να δημιουργήσουμε δίκτυα κατανεμημένης πίστης, σπάζοντας τις κομματικές ιεραρχίες. Εναλλακτικά, μπορείτε να συνεχίσετε να διχάζεστε μπροστά από το πληκτρολόγιο σας, κρίνοντας πρόσωπα και πράγματα με όρους και ορισμούς του προηγούμενου αιώνα. Διαλέξτε! Πηγή: Social media
Από τη μία, η ελληνική Δεξιά (μαζί με τα ακροδεξιά δεκανίκια της) των παραδοσιακών βαρονιών και των οικογενειοκρατιών. Μας υποσχέθηκαν «σταθερότητα, ασφάλεια και ανάπτυξη», αλλά ανακυκλώνουν τις ίδιες αποτυχημένες νεοφιλελεύθερες συνταγές του περασμένου αιώνα.
Η «ανάπτυξή» τους είναι τα funds και τα υπερκέρδη των λίγων, την ώρα που η μεσαία τάξη και οι μισθωτοί γονατίζουν από τον πληθωρισμό και την ακρίβεια. Η «σταθερότητά» τους είναι η βίαιη υποβάθμιση της δημόσιας υγείας, της παιδείας και των θεσμών, για την σταθερή εξυπηρέτηση των κύκλων της διαπλοκής, αυτούς που σκιαγράφησε εύστοχα ο Καραϊβάζ πριν τον βγάλουν από την μέση.
Από την άλλη πλευρά, ο χώρος από το Κέντρο μέχρι την Αριστερά έπαθε αυτό που έπαθαν και τα social media: έγιναν κλειστά, αρχηγικά μαγαζιά όπου κυριαρχεί το φαινόμενο της αντήχησης. Μέσα σε κάθε κόμμα πρέπει να ακούγεται μόνο ή ίδια φωνή, αλλιώς "να φύγετε, να πάτε αλλού". Το ίδιο φαινόμενο που χρησιμοποιούν πολύ αποτελεσματικά και οι αλγόριθμοι που μας έκλεισαν σε ψηφιακές φούσκες για να μας πουλάνε διαφημίσεις, έτσι και οι προοδευτικές ηγεσίες μας έκλεισαν σε ιδεολογικές φούσκες για να εξασφαλίζουν τις καρέκλες τους και τους εσωκομματικούς στρατούς τους.
Πάρτε το χαμπάρι πριν ξαναπέσουμε από τα σύννεφα: η δημοκρατία ή θα γίνει ξανά συμμετοχική και ακούσασα, ή θα διολισθήσει οριστικά στον ψηφιακό και οικονομικό αυταρχισμό. Η ευθύνη είναι δική μας.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Neostrategy.gr .