Μπάμπης Συριόπουλος
Η στρατηγική συμμαχία με το κράτος-δολοφόνο οξύνει παραπέρα την ένταση με την Τουρκία
Η υπογραφή στο Τελ Αβίβ της διακρατικής συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ για τον αντιαεροπορικό – αντιβαλλιστικό «σιδερένιο θόλο», την «Ασπίδα του Αχιλλέα», δεν επικυρώνει τυπικά ένα ακόμα πανάκριβο εξοπλιστικό πρόγραμμα. Πρόκειται για μια ποιοτική αναβάθμιση της στρατηγικής συμμαχίας της χώρας μας με το κράτος – δολοφόνο. Το κόστος του προγράμματος ξεπερνά τα 3 δισ. ευρώ, ενώ 19 ελληνικές εταιρίες θα συμμετέχουν στην παραγωγή των οπλικών συστημάτων σε ποσοστό 25% περίπου (750 εκατ. ευρώ). Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» παρουσιάζεται ως αποκλειστικά αμυντικό σύστημα. Βέβαια ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας δήλωσε στις 30 Αυγούστου στο Βήμα ότι «με την ανάπτυξη της “Ασπίδας του Αχιλλέα”, τα νέα πλοία του Στόλου και τα αεροσκάφη 4,5 και 5ης γενιάς δε θα περιορίζονται στη στενή άμυνα του Αιγαίου. Θα μπορούν να αναλάβουν έναν ευρύτερο αποτρεπτικό ρόλο». Το θέμα δεν είναι προφανώς μόνο το Αιγαίο αλλά η ευρύτερη περιοχή της Ανατ. Μεσογείου, με το πρόσχημα της άμυνας εντείνεται η πολεμική προετοιμασία και η πρόσδεση σε ΝΑΤΟ-ΗΠΑ.
Σύμφωνα με το ισραηλινό υπουργείο Άμυνας το πρόγραμμα είναι η μεγαλύτερη συμφωνία εξαγωγής «αμυντικού» εξοπλισμού στην ιστορία των σχέσεων Ισραήλ – Ελλάδας, αλλά και μία από τις μεγαλύτερες συμφωνίες που έχουν πραγματοποιηθεί στην ιστορία του Ισραήλ. Όντως η ελληνική κυβέρνηση χρηματοδοτεί την πολεμική μηχανή του Ισραήλ, σε μια φάση που αυτό είναι καταδικασμένο ακόμα κι από τον ΟΗΕ για εγκλήματα πολέμου, μισητό στους λαούς του πλανήτη, κάνοντας τη χώρα μας συνένοχη στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Η στρατηγική συμμαχία αναβαθμίζεται και μ’ άλλους τρόπους. Στην πρόσφατη συνάντηση του Κ. Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου με τον Πρόεδρο του Λιβάνου Ζοζέφ Αούν ο πρώτος δήλωσε την επιθυμία του «να ενισχυθούν οι θεσμοί και να αποκατασταθεί η κρατική εξουσία στο σύνολο της επικράτειας του Λιβάνου», στοχοποιώντας τη Χεζμπολάχ, ενώ η Ελλάδα έστειλε άλλη μια παρτίδα πολεμικού υλικού (τεθωρακισμένα οχήματα κ.ά.) στις ένοπλες δυνάμεις του Λιβάνου για να συμβάλλει στην ικανότητά τους να ελέγχουν τη χώρα «ειδικά στον λιβανέζικο νότο» σύμφωνα με τον Μητσοτάκη. Η ελληνική κυβέρνηση βλέπει το Ισραήλ σαν το πρότυπο μιας χώρας σε μόνιμη πολεμική προετοιμασία, επιτήρηση και έλεγχο, στρατιωτικοποιημένη και εκφασισμένη. Όπως τονίζει η Κομμουνιστική Απελευθέρωση «το ελληνικό κράτος “αγοράζει” και υιοθετεί ένα μοντέλο. Και αυτό το μοντέλο είναι βαθιά αντιδραστικό».
Το βασικότερο επιχείρημα της κυβέρνησης προς τον ελληνικό λαό είναι ότι οι εξοπλισμοί και η στρατηγική σχέση με το Ισραήλ είναι η αναγκαία αμυντική απάντηση στην μονίμως επιτιθέμενη Τουρκία. Καταρχήν κάθε εξοπλιστικό πρόγραμμα από τη μία πλευρά προκαλεί την αντίστοιχη απάντηση από την άλλη, απλά κλιμακώνονται οι εξοπλισμοί και στις δύο πλευρές και οι δύο λαοί τους ακριβοπληρώνουν. Ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός ανάμεσα στις δύο αστικές τάξεις, -για κέρδη, γεωπολιτική ισχύ, ενεργειακούς δρόμους, θαλάσσιες ζώνες, αγορές και περιφερειακή επιρροή- οξύνεται και συγχωνεύεται με τον τουρκοϊσραηλινό ανταγωνισμό. Η Τουρκία βρίσκεται σε αντιπαράθεση με το Ισραήλ -μια αντιπαράθεση που βέβαια δεν έχει καμία σχέση με την υπόθεση της παλαιστινιακής ανεξαρτησίας που υποτίθεται στηρίζει η Τουρκία- και η τελευταία συμφωνία ρίχνει λάδι στη φωτιά, εντείνει ακόμα παραπάνω τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, μεταφέρει την τουρκοϊσραηλινή διένεξη από τη Δυτική Ασία στο Αιγαίο.
Ο ελληνικός λαός, οι εργαζόμενοι, η νεολαία και τα φτωχά μεσαία στρώματα καλούνται να πληρώσουν την «Ασπίδα-σουρωτήρι» -όπως αποδείχτηκε πρόσφατα για τα κράτη του Αραβικού Κόλπου, τις βάσεις των ΗΠΑ εκεί, καθώς και για το ίδιο το Ισραήλ- καθώς δεν προβλέπεται κάποια έξτρα φορολογία για το κεφάλαιο και τους εφοπλιστές. Το ελληνικό κράτος βρίσκει λεφτά για εξοπλισμούς ενώ «κοστολογεί» και περικόπτει τις κοινωνικές δαπάνες. Τα 3 δισ. για την Ασπίδα του Αχιλλέα (στρογγυλεμένα προς τα κάτω) είναι το 65% ολόκληρης της ετήσιας κρατικής χρηματοδότησης των νοσοκομείων της χώρας ή το 130% του δημοσιονομικού κόστους του μηδενισμού του ΦΠΑ στα τρόφιμα για ένα χρόνο. Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» τελικά προστατεύει μόνο το κεφάλαιο και τα κέρδη του.