Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ κομπάζει ότι είναι κοντά σε συμφωνία με το Ιράν, αλλά η δυσκολία να καταλήξουν τα παζάρια δείχνει το βάθος των ανταγωνισμών. Το «παιχνίδι» παίζεται σε πολλά ταμπλό, καθώς η μάχη για την πρωτοκαθεδρία συμπαρασύρει όλα τα «τουβλάκια» του ντόμινο. Οι όροι που βλέπουν το φως της δημοσιότητας – από τον έλεγχο του Ορμούζ έως τη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή – προαναγγέλλουν πως καμιά συμφωνία δεν αποτελεί «εγγύηση για την ειρήνη», αλλά έναν ακόμα κρίκο κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων. Ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω και το πεδίο που δίνεται η μάχη για την πρωτοκαθεδρία σφραγίζεται πλέον από τον ίδιο τον πόλεμο και τις συνέπειές του. Για παράδειγμα, εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι το γυαλί που ράγισε στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη όξυνση και επιταχύνει την πολεμική προετοιμασία της ΕΕ για να διεκδικήσει πιο ενεργά κομμάτι από την πίτα. Αλλά και στην οικονομία, πληθαίνουν οι εκτιμήσεις ότι ακόμα κι αν ο πόλεμος «τελείωνε» αύριο, η αποκατάσταση των τιμών Ενέργειας και βασικών αγαθών θα πάρει μήνες ή και χρόνια, πολλαπλασιάζοντας τα αδιέξοδα των καπιταλιστικών οικονομιών και τα «διλήμματα» των αστικών επιτελείων. Ο εφησυχασμός λοιπόν που προσπαθούν να σπείρουν είναι κάλπικος. Δεν «κολλάει» ούτε στην πορεία των εξελίξεων, ούτε στα συμφέροντα των εργαζομένων, που έχουν τον δικό τους δρόμο να βαδίσουν: Δυναμώνοντας την πάλη ενάντια στην εμπλοκή, απορρίπτοντας κάθε θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους του κεφαλαίου.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: Πολιτική .