Εκδήλωση μνήμης για τη συμπλήρωση 83 χρόνων από τη Μάχη της Πόρτας, μία από τις σημαντικές συγκρούσεις της ελληνικής Αντίστασης κατά τη διάρκεια της Κατοχής, πραγματοποιήθηκε το πρωί της Κυριακής στην κεντρική πλατεία της Δημοτικής Κοινότητας Πύλης Τρικάλων, με πρωτοβουλία του Δήμου Πύλης.
Κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης ήταν ο Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, ο οποίος αναφέρθηκε στη σημασία της ιστορικής μάχης που διεξήχθη τον Ιούνιο του 1943.
Στην ομιλία του, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας ανέφερε τα εξής:
«Αγαπητές φίλες και φίλοι,
Είναι ιδιαίτερα τιμητική η πρόσκληση του Δήμου Πύλης και χαίρομαι πολύ που βρίσκομαι σήμερα εδώ, μαζί σας, για να τιμήσουμε τους αγωνιστές της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης. Όλους αυτούς που πάλεψαν, τραυματίστηκαν, έδωσαν τη ζωή τους, αντιπαλεύοντας τον φασισμό – ναζισμό, για τη λευτεριά της πατρίδας μας, για την κοινωνική δικαιοσύνη, για ένα καλύτερο αύριο για τον λαό, για αυτόν τον τόπο.
Η μάχη της Πόρτας, αλλά και η ευρύτερη δράση του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ στο νομό Τρικάλων, επιβεβαιώνουν ότι κάθε τόπος, κάθε πόλη και χωριό της Ελλάδας είναι και ένα «κάστρο αγώνα», ένα θυσιαστήριο για τη λευτεριά.
Άλλωστε, αυτό επιβεβαιώθηκε με τον πιο συγκλονιστικό τρόπο, όταν, νωρίτερα φέτος, ήρθαν στην επιφάνεια τα συγκλονιστικά ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, προκαλώντας συγκίνηση και δέος σε κάθε άνθρωπο καλής θέλησης. Το ίδιο και με τους ομαδικούς τάφους των εκτελεσμένων που ανακαλύφθηκαν νωρίτερα στο Γεντί Κουλέ, στη Θεσσαλονίκη, ή με την έρευνα που γίνεται για τους εκτελεσμένους του έκτακτου Στρατοδικείου της Λαμίας, στην οποία βρέθηκα πριν λίγες μέρες, σε σχετική εκδήλωση.
Ένα κόκκινο νήμα δένει όλους αυτούς τους τόπους της πατρίδας μας και είναι χρέος μας για το αίμα που χύθηκε, για τα ιδανικά και τις αξίες όλων αυτών που στάθηκαν όρθιοι και εξακολουθούν με το παράδειγμά τους να συγκλονίζουν τις νεότερες γενιές, να κρατάμε την ιστορική μνήμη ζωντανή. Να ορθώνουμε τείχος στην αναθεώρηση και διαστρέβλωση της Ιστορίας του λαού μας. Να συνεχίσουμε να διεκδικούμε τις γερμανικές επανορθώσεις και αποζημιώσεις από τις καταστροφές που προξένησαν οι φασίστες στη χώρα μας, αλλά και για το κατοχικό δάνειο, ζητήματα που η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις δυστυχώς τα έχουν ξεχάσει, μην τυχόν και δυσαρεστήσουν τους συμμάχους τους.
Η ιστορική μνήμη είναι γνώση και διαπαιδαγώγηση. Είναι όμως και οδηγός στον αγώνα μας να μην ξανασηκώσει κεφάλι το τέρας του φασισμού, που είναι γέννημα – θρέμμα αυτού του διεφθαρμένου, σάπιου συστήματος της εκμετάλλευσης, του συστήματος που και σήμερα οδηγεί τους λαούς στα σφαγεία των πολέμων. Γι’ αυτό αξίζει να υπενθυμίσουμε στους παλιότερους και να κάνουμε γνωστή στους νεότερους την ιστορία της μάχης που τιμάμε σήμερα.
Στις 8 και 9 Ιουνίου 1943, έγινε σ’ αυτά τα μέρη η ονομαζόμενη Μάχη της Πόρτας. Η μάχη αυτή κράτησε δυο μερόνυχτα και ήταν η πρώτη μεγάλη μάχη που έδωσαν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ με τους Ιταλούς κατακτητές.
Ένα πρώτο στοιχείο που μπορεί κάποιος εύκολα να καταλάβει, ρίχνοντάς μια ματιά στην περιοχή, είναι πως τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ βοήθησε και η ιδιομορφία του εδάφους. Οι ιταλικές δυνάμεις -άριστα εξοπλισμένες- έπρεπε να καταφέρουν να περάσουν ένα στενό σημείο που στην πραγματικότητα αποτελούσε φυσική οχυρή θέση.
Οι μόλις 150 μαχητές του ΕΛΑΣ, μαζί με περίπου 100 εφέδρους είχαν να αντιμετωπίσουν 4,5 χιλιάδες Ιταλούς φασίστες, με πυροβολικό, αεροπορία, ιππικό. Όμως, ο ΕΛΑΣ είχε ένα χαρακτηριστικό, που οι κατακτητές δεν είχαν. Ήταν ένας στρατός στην υπηρεσία του λαϊκού κινήματος, ένας λαϊκός στρατός. Είχε τη γενναιότητα και την εφευρετικότητα των μαχητών του αλλά είχε και τη στήριξη και την εμπιστοσύνη του λαού της περιοχής. Κι έτσι κατάφερε να επικρατήσει.
Χαρακτηριστικό αυτής της λαϊκής στήριξης είναι ένα περιστατικό που αναφέρει ο Λάζαρος Αρσενίου στο βιβλίο του “Η Θεσσαλία στην Αντίσταση”. Εκεί, λοιπόν, διαβάζουμε πως οι μαχητές του ΕΛΑΣ ανάμεσα στο λιγοστό οπλισμό τους διέθεταν και έναν όλμο. Το όπλο αυτό, για να μπορέσει να λειτουργήσει χρειάζονταν επισκευή. Αναφέρει λοιπόν ο Αρσενίου: “Τα εργαλεία που χρειάζονται είναι συνηθισμένα κοπίδια, κατσαβίδια, κλειδιά, που όμως δεν υπήρχαν. Στο γειτονικό χωρίο υπήρχε μια αλωνιστική μηχανή και μηχανικοί. Αυτοί είχαν εργαλεία. Οι Αντάρτες πράγματι τους βρήκαν να ετοιμάζουν την αλωνιστική μηχανή για το θερισμό. Όταν τους ρώτησαν για εργαλεία, ενθουσιάστηκαν τόσο που κόντεψαν να προσφέρουν και τη μηχανή”.
Με αυτά τα απλά εργαλεία, τα δανεικά από ένα αγροτικό σπίτι και κάποια εξαρτήματα, που εκείνη τη στιγμή χρειάστηκε επινοητικότητα για να φτιαχτούν, λειτούργησε ο όλμος που έπαιξε κομβικό ρόλο στον αιφνιδιασμό του αντιπάλου την ώρα της μάχης.
Για τους Ιταλούς, η μάχη αυτή έληξε με 300 νεκρούς και τραυματίες και σοβαρές απώλειες σε οπλισμό, ενώ ο ΕΛΑΣ είχε λίγους μόνο τραυματίες.
Με την επικράτηση στη μάχη αυτή, ο ΕΛΑΣ κράτησε τη στρατηγική θέση στα βουνά της Πίνδου, τη γραμμή Ασπροπόταμος – Κόζιακας – Άγραφα. Ματαίωσε τα σχέδια του αντιπάλου να κατακτήσει τον ορεινό όγκο. Ταυτόχρονα, αυτή η νίκη ήταν η αφορμή για να ενταχθούν μαζικά στον ΕΛΑΣ χιλιάδες αγωνιστές, μαζικοποιώντας τις γραμμές του. Όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε, η μάχη της Πόρτας “έκλεισε την πόρτα στους κατακτητές για τον ορεινό όγκο και άνοιξε την πόρτα για τη Λευτεριά”.
Η ΕΑΜική Αντίσταση κι όλες οι μεγάλες στιγμές της, αποτελούν πηγή έμπνευσης, γιατί περικλείουν αδιάσειστες αποδείξεις ότι όταν ένας λαός θέλει, μπορεί να τα βάλει και με έναν υπέρτερο αντίπαλο.
Αυτή η μεγάλη και συνάμα απλή ιστορική αλήθεια, βγαλμένη με αίμα και θυσίες από την ιστορία του κινήματος στον τόπο μας, είναι που φοβίζει μέχρι σήμερα τους κρατούντες, όλους αυτούς που κερδίζουν από τα βάσανα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Γιατί το τελευταίο που θέλουν όλοι αυτοί, είναι να συνειδητοποιήσει ο λαός μας, συνολικά οι λαοί, ότι έχουν τη δύναμη και μπορούν, οργανωμένοι, με μια πρωτοπορία αποφασισμένη στο πλάι τους, να πάρουν το τιμόνι της ζωής τους στα χέρια τους.
Από εδώ, λοιπόν, από το νομό Τρικάλων, όπου στις 2 Μάη 1943 ιδρύθηκε στο Περτούλι το Γενικό Αρχηγείο του ΕΛΑΣ, έχει αξία να σκεφτούμε πόσο σημαντικό, στις τότε συνθήκες της Ελλάδας, ήταν να ιδρυθεί το ΕΑΜ, με απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ. Όταν είχε προηγηθεί το ανελέητο κυνηγητό των κομμουνιστών πριν τον πόλεμο, όταν ένα τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου επέλεξε τον δρόμο της ανοιχτής συνεργασίας με τους κατακτητές, ενώ ένα άλλο τμήμα, μαζί και το Παλάτι, διέφυγε στο εξωτερικό, παίρνοντας μαζί του τεράστιες ποσότητες κρατικών αποθεμάτων σε χρυσό.
Στον αντίποδα, η πρώτη μαγιά του ΕΛΑΣ συγκροτείται από αυτούς τους κομμουνιστές, τους ατσαλωμένους στις σκληρές αναμετρήσεις του Μεσοπολέμου, στις οποίες είχαν κατακτήσει την αναγνώριση και την αποδοχή της εργατιάς και του λαού.
Η δημιουργία του ΕΛΑΣ ήταν η πιο σημαντική κατάκτηση του εργατικού – λαϊκού κινήματος στα χρόνια της Κατοχής. Σήμαινε ότι διαμορφώθηκε στρατιωτικό κέντρο του λαού, με δική του διάρθρωση, λειτουργία και πειθαρχία, που υπερέβαινε το πλαίσιο και την αντικομμουνιστική διαπαιδαγώγηση του στρατού που υπήρχε πριν την Κατοχή.
Βεβαίως, ήταν καθοριστική η συνεισφορά των εκατοντάδων αξιωματικών του Εθνικού Στρατού, που προσχώρησαν στον ΕΛΑΣ και μετέπειτα στον ΔΣΕ, καταθέτοντας την επιστημονική γνώση και την πείρα τους στην υπόθεση του λαού.
Η εποποιία της Εθνικής Αντίστασης, η δράση του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ, είναι και η μεγαλύτερη απόδειξη για το ότι τίποτα δεν μένει στάσιμο, τα πράγματα πάντοτε αλλάζουν, κάτω από την αποφασιστική παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα. Απόδειξη ότι και στις πιο δύσκολες συνθήκες, όπως ήταν εκείνες του ’40, του φόβου και τις μαυρίλας, όταν όλα μοιάζουν χαμένα, ο λαός μπορεί να σηκώσει ανάστημα, να μεγαλουργήσει. Να γράψει χρυσές σελίδες Ιστορίας και να κάνει πράξη το σύνθημα “μόνο ο λαός σώζει τον λαό”! Αυτό επέδειξε και μετέπειτα ο τρίχρονος αγώνας του ΔΣΕ, τα 80 χρόνια από την ίδρυση του οποίου τιμούμε φέτος.
Ο ένδοξος αυτός αγώνας εξέφραζε τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειονότητας του πληθυσμού ενάντια στα συμφέροντα των εκμεταλλευτών και καταπιεστών της. Για το ΚΚΕ, η συγκρότηση του ΔΣΕ και η δράση του, ήταν η αναπόφευκτη συνέπεια της “Λευκής Τρομοκρατίας” που οργάνωσε η αστική τάξη της χώρας μας, τα κόμματά της και αρχικά οι Άγγλοι και μετέπειτα οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές σύμμαχοί τους. Αυτή ήταν που υποχρέωσε χιλιάδες ΕΛΑΣίτες να βγουν στα βουνά, προκειμένου να αποφύγουν το βέβαιο θάνατο. Κυνηγήθηκαν και δολοφονήθηκαν, μόνο και μόνο γιατί στάθηκαν αλύγιστοι και συνεπείς στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, διεκδικούσαν να γίνουν σεβαστά τα αιτήματα του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ.
Από την περίοδο της απελευθέρωσης ως την περίοδο απόφασης για την ένοπλη αναμέτρηση, στη Θεσσαλία, δολοφονήθηκαν 333 αγωνιστές. Δηλαδή, το 46,3% των δολοφονημένων το 1945 και το 1946 σε όλη την Ελλάδα, χώρια οι μαζικές συλλήψεις και άλλες απόπειρες δολοφονίας και βασανισμών. Έτσι φτάνουμε στις 28 Οκτωβρίου 1946, όταν και ιδρύεται εδώ, στον νομό Τρικάλων, στην Τσούκα Αντιχασίων, το Γενικό Αρχηγείο Ανταρτών του ΔΣΕ.
Εδώ, όπως και σε άλλες πόλεις της χώρας, έγιναν εκατοντάδες εκτελέσεις με αποφάσεις των εκτάκτων στρατοδικείων την περίοδο 1947-1949. Συγκεκριμένα στα Νταμάρια, στους πρόποδες του λόφου του Άη Λιά. Στο Στρατοδικείο Τρικάλων, από τον Μάη του 1947 έως τον Απρίλη του 1950 παραπέμφθηκαν 2.193 άτομα. Από αυτά, 186 αγωνιστές καταδικάστηκαν σε θάνατο και, σύμφωνα με τα στοιχεία του Στρατοδικείου Τρικάλων, εκτελέστηκαν οι 112.
Σήμερα έχουμε στοιχεία για τους 94 αγωνιστές που εκτελέστηκαν στα Νταμάρια, ωστόσο υπήρχαν αγωνιστές που οδηγήθηκαν για εκτέλεση σε άλλες περιοχές, προφανώς επειδή το καθεστώς φοβόταν τον αντίκτυπο.
Στα Νταμάρια λοιπόν, σε αυτόν το τόπο θυσίας, η Κομματική Οργάνωση Τρικάλων έχει ζητήσει από τον δήμο Τρικκαίων την παραχώρηση χώρου για την ανέγερση μνημείου. Ενός μνημείου ενταγμένου στο πανελλαδικό δίκτυο μνημείων και μουσείων που δημιουργήθηκαν από το Κόμμα μας σε όλη την Ελλάδα, για να αναδειχθεί η ιστορία του κάθε τόπου, να τιμηθεί η ιστορία των ταξικών αγώνων, για να συνδεθεί ακόμα πιο στέρεα το χτες με το σήμερα και το αύριο. Η ανέγερση του μνημείου αυτού πρέπει και μπορεί να γίνει υπόθεση όλου του τρικαλινού λαού και ιδιαίτερα της νεολαίας.
Κι αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία σήμερα, που προωθείται η διαστρέβλωση και παραχάραξη της ιστορίας, με την ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων. Με την ανιστόρητη ταύτιση του κομμουνισμού με τον φασισμό, του θύτη με το θύμα δηλαδή, που έχει για επίσημη ιδεολογία της η ΕΕ, στην οποία ορκίζονται όλα τα κόμματα του συστήματος. Μια θεωρία που αναπαράγεται δυστυχώς από κυβερνήσεις, διάφορα κόμματα, ακόμα και από μερίδα καθηγητών και καλοπληρωμένων υποβολέων τους.
Δείχνουν όμως και με αυτόν τον τρόπο την αδυναμία τους να αντιπαρατεθούν πάνω σε πραγματικά πολιτικά επιχειρήματα. Μα, πάνω απ’ όλα δείχνει τον φόβο τους, γιατί ξέρουν ότι αυτό το σάπιο σύστημα, όχι μόνο δεν είναι αιώνιο και άτρωτο, όπως θέλουν να το παρουσιάζουν, αλλά βολοδέρνει διαρκώς μέσα στα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις του, που γίνονται όλο και μεγαλύτερα.
Η γνωριμία με την ιστορία των λαϊκών αγώνων αποκτά επείγοντα χαρακτήρα, ιδιαίτερα σήμερα, με την κλιμάκωση και γενίκευση του ιμπεριαλιστικού πολέμου.
Σήμερα, ογδόντα τρία χρόνια μετά τη μάχη της Πόρτας, ό,τι οδήγησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι ακόμα εδώ. Και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ένας Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι σήμερα πιο πιθανός από ποτέ πριν.
Η αντιπαράθεση μεταξύ των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών και των ιμπεριαλιστικών τους ενώσεων, εκφράζεται με διάφορους τρόπους σε κάθε γωνιά του πλανήτη αλλά το αντικείμενό της είναι πάντα το ίδιο: Η μοιρασιά της λείας, των πλουτοπαραγωγικών πηγών, των σφαιρών επιρροής, των αγορών, των δρόμων μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων και ο έλεγχός τους. Με μια λέξη: Το άπληστο καπιταλιστικό κέρδος!
Η “μεγάλη εικόνα” είναι ότι σήμερα οξύνεται η αντιπαράθεση ΗΠΑ – Κίνας για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία. Και τέτοιες ανακατατάξεις ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν αναίμακτα, γιατί, σε αυτό το σύστημα που ζούμε, η άνοδος του ενός προϋποθέτει τον περιορισμό του άλλου.
Αυτή η τάση φυσικά δεν αναιρείται από μια εύθραυστη εκεχειρία στο ένα ή το άλλο μέτωπο. Τόσες βδομάδες τώρα ακούμε για εκεχειρία ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν και το μόνο που βλέπουμε είναι κλιμάκωση.
Άλλωστε, έχουμε δει αρκετές πρόσκαιρες συμφωνίες μέχρι τώρα, αλλά μετά από λίγο, πάλι βγαίνουν τα μαχαίρια από τα θηκάρια, αφού δεν λύνεται, αντιθέτως οξύνεται, το βαθύτερο ζήτημα: Δηλαδή, οι ανταγωνισμοί των αρχουσών τάξεων για τα κέρδη.
Σχεδόν 4 δεκαετίες πέρασαν από τότε που ακούγαμε διάφορα παραμύθια περί “διαρκούς ειρήνης” και τέλους των πολεμικών συγκρούσεων, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Πόσο τραγικά παράταιρα φαντάζουν τώρα αυτά, στο σημερινό διεθνές περιβάλλον. Με τον συνεχιζόμενο πόλεμο ΝΑΤΟ – Ρωσίας στα εδάφη της Ουκρανίας να έχει ξεπεράσει πλέον σε διάρκεια τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με το μακελειό στη Μέση Ανατολή, με τα πάνω από 50 ενεργά πολεμικά μέτωπα που υπάρχουν σε όλον τον κόσμο και επιβεβαιώνουν ότι οι ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις εξακολουθούν να έχουν για θύματα τους λαούς.
Την ίδια ώρα, οι πολεμικές δαπάνες παγκόσμια έχουν φτάσει σε ύψη πρωτοφανή. Όλη η ΕΕ έχει περάσει και επίσημα σε κατάσταση “πολεμικής οικονομίας”. Άλλωστε, για τους καπιταλιστές ο πόλεμος, εκτός των άλλων, είναι και ο ίδιος μια πολύ κερδοφόρα μπίζνα. Το ίδιο και η ανοικοδόμηση που ακολουθεί στις κατεστραμμένες περιοχές…
Εμείς, με αίσθημα ευθύνης, ενημερώνουμε τον λαό, ότι μέσα σε αυτό το εφιαλτικό διεθνές πλαίσιο, η χώρα μας δυστυχώς μόνο “δύναμη σταθερότητας” δεν είναι, όπως μας λένε.
Αντίθετα, εμπλέκεται ενεργά σε αυτούς τους πολέμους με πολλούς τρόπους. Έχει μετατραπεί από τη μια άκρη έως την άλλη σε χώρο φιλοξενίας ΝΑΤΟικών βάσεων που παίζουν κρίσιμο ρόλο για να συνεχίζονται οι πόλεμοι στην περιοχή μας, ενώ αποτελούν, αποδεδειγμένα πλέον, και στόχους αντιποίνων.
Ενδεικτικά, στο διπλανό νομό της Λάρισας προχωρά η αναβάθμιση των στρατιωτικών εγκαταστάσεων με επίκεντρο την 110 Πτέρυγα Μάχης, για να φιλοξενούν τις δολοφονικές μηχανές των ΗΠΑ.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι Αμερικανοί χαρακτηρίζουν πλέον σε έγγραφά τους την 110 Πτέρυγα Μάχης “Προωθημένη Βάση Επιχειρήσεων” ή αλλιώς “δεύτερη Σούδα” σε επίπεδο αεροπορικών επιχειρήσεων.
Πριν μία εβδομάδα, ο “Ριζοσπάστης” αποκάλυψε ότι το ουκρανικό πλωτό drone που εντοπίστηκε στις 7 Μάη ανοιχτά της Λευκάδας, οπλισμένο με εκατοντάδες κιλά εκρηκτικών, είχε αποστολή να χτυπήσει πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού της Ρωσίας, το οποίο συνόδευε εμπορικό του ρωσικού “σκιώδους στόλου”. Αυτή ήταν η επίσημη απάντηση του αχυράνθρωπου Ζελένσκι που η κυβέρνηση αποσιωπά…
Βλέπουμε, δηλαδή, ότι ο πόλεμος έχει φτάσει κυριολεκτικά στην πόρτα μας. Όμως, αυτό είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που έχει κάνει τη χώρα “μπάτε σκύλοι αλέστε” για τους ευρωατλαντικούς συμμάχους.
Τον ίδιο προσανατολισμό έχουν και οι πανάκριβοι εξοπλισμοί, για τους οποίους ο λαός μας πληρώνει πάνω από 7 δις ευρώ τον χρόνο, με τις ψήφους όλων των άλλων κομμάτων πλην ΚΚΕ. Για να στέλνονται μετά αυτοί εκτός συνόρων, στο καθεστώς του Ζελένσκι, στις διάφορες αποστολές της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, ή για να φυλάνε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στη… Σαουδική Αραβία.
Την ίδια στιγμή, τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και η εδαφική της ακεραιότητα, για την υπεράσπιση των οποίων υποτίθεται ότι αγοράζονται όλοι αυτοί οι εξοπλισμοί, τίθενται διαρκώς υπό αμφισβήτηση. Από ποιον; Από τη ΝΑΤΟϊκή σύμμαχο, την Τουρκία, την κυβέρνηση Ερντογάν, η οποία έχει αναβαθμίσει τη θέση της στην περιοχή μετά και την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ και την ίδια στιγμή η ελληνική κυβέρνηση επιμένει στην επικίνδυνη λογική του εφησυχασμού του ελληνικού λαού.
Όλη αυτή την πολιτική, ο λαός έχει κάθε συμφέρον να την αντιπαλέψει, μαζί φυσικά με το νέο κύμα της ακρίβειας, εξαιτίας των πολέμων τους, που του έχουν φορτώσει.
Εμείς λέμε ότι πρέπει να την κάνει κριτήριο στη σκέψη του, στη δράση του, στις πολιτικές του επιλογές το επόμενο διάστημα. Όσο κι αν τα άλλα κόμματα δεν μιλούν σχεδόν καθόλου για αυτά, ακριβώς γιατί είναι δεσμευμένα στην ίδια, την ευρωατλαντική γραμμή.
Τώρα που η “σούπα” του πολιτικού συστήματος ανακατεύεται, με σκοπό να εγκλωβιστεί η δυσαρέσκεια του λαού σε γνωστές, αδιέξοδες λύσεις, τώρα που ο κ. Μητσοτάκης εκβιάζει ξανά τον λαό με τα περί σταθερότητας, μήπως και του δώσει μια τρίτη τετραετία, τη στιγμή που η πολιτική που υλοποιεί είναι αυτή που φέρνει μόνιμη αστάθεια στη λαϊκή οικογένεια… Τώρα που δίνουν και παίρνουν τα παζάρια, οι μεταγραφές, οι πλειστηριασμοί βουλευτικών εδρών κι όλο αυτό το αποκρουστικό σκηνικό που συνοδεύει την εμφάνιση και επανεμφάνιση των κάθε λογής “σωτήρων”, ο λαός μας έχει έναν “βράχο” εντιμότητας, σταθερότητας και συνέπειας στον οποίον μπορεί να ακουμπήσει…
Και αυτός είναι το ΚΚΕ, που δεν τον πρόδωσε και δεν του είπε ψέματα ποτέ, δεν παζάρεψε και δεν πούλησε την ψήφο του, δεν εγκατέλειψε ποτέ την όχθη των λαϊκών συμφερόντων για να περάσει απέναντι.
Αυτό αποδεικνύει και όλη η ιστορία μας, για την οποία είμαστε περήφανοι και στην οποία πασχίζουμε καθημερινά να φανούμε αντάξιοι. Για να δικαιωθούν οι αγώνες του λαού μας.
Ανάμεσά τους και οι αγώνες των ΕΛΑΣιτών των Τρικάλων, για τη μεγάλη νίκη του λαού μας, για ένα καλύτερο αύριο για εμάς και τα παιδιά μας, για την πατρίδα μας.
Καλή δύναμη σε όλους και όλες, καλούς αγώνες! Σας ευχαριστώ».