Το ζητούμενο δεν είναι η μία μορφή κυβέρνησης συνεργασίας ή η άλλη – Είναι ψεύτικα διλήμματα που αποβλέπουν στον εγκλωβισμό του λαού – Αυτή η ιστορία κρατάει χρόνια…
φωτό: από το έργο του Πέτρου Κουφοβασίλη «Προ των πυλών»
Σε τροχιά μεγάλης ρευστότητας και παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου κινείται πλέον η ελληνική πολιτική σκηνή, καθώς ο ορίζοντας των επικείμενων εκλογών παραμένει θολός. Οι διεργασίες στο προσκήνιο και το παρασκήνιο είναι έντονες. Η εμφάνιση δύο νέων κομματικών σχηματισμών, η αναμενόμενη ίδρυση ενός ακόμη, αλλά και η ανοιχτή κρίση και τα διαλυτικά φαινόμενα που διαβρώνουν τα υφιστάμενα κόμματα μετατρέπουν τον πολιτικό χάρτη σε κινούμενη άμμο.
Η γενικευμένη απαξίωση και η βαθιά κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος επιστρέφουν. Η σύντομη παρένθεση μιας πλαστής, επικοινωνιακά κατασκευασμένης, σταθερότητας και κανονικότητας έχει κλείσει κάτω από το βάρος μιας αμείλικτης πραγματικότητας: της επιταχυνόμενης και διευρυνόμενης φτωχοποίησης που συσσωρεύει οργή στην πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας, η οποία έχει μείνει εκτός των τειχών. Η αναζήτηση εναλλακτικών κυβερνητικών «λύσεων» ικανών να εκτονώσουν και να ενσωματώσουν τους κοινωνικούς κραδασμούς και να προλάβουν κοινωνικές εκρήξεις είναι στην πρώτη γραμμή αυτών που διαφεντεύουν τη χώρα μας. Φανερές και υπόγειες διεργασίες συντελούνται προς αυτή την κατεύθυνση, με την άμεση εμπλοκή και καθοδήγηση ξένων πρεσβειών, ισχυρών οικονομικών παραγόντων και μιντιαρχών.
Σε αυτό το πλαίσιο, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη ένα αδιάκοπο σφυροκόπημα φανερά κατευθυνόμενων δημοσκοπήσεων, που διαδέχονται η μία την άλλη. Πριμοδοτούν αυτούς που θέλουν να ευνοήσουν και κατασκευάζουν μια εικονική πραγματικότητα μετατρέποντας την υποτιθέμενη καταγραφή της κοινής γνώμης σε εργαλείο προκλητικής πολιτικής χειραγώγησης. Στόχος τους είναι να εγκλωβίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε ανώδυνα κανάλια και να υψώσουν το αντιδραστικό ιδεολόγημα ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική» σαν προστατευτικό τείχος, ώστε να θωρακιστεί και να διαιωνιστεί η εξουσία της ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού.
Ένα μεγάλο χάσμα ανάμεσα στα πλατιά λαϊκά στρώματα και την κυβέρνηση
Η ΝΔ και ο Κ. Μητσοτάκης έχουν κλείσει οριστικά τον κύκλο της ισχυρής πολιτικής τους επικράτησης. Η βαθιά κρίση και αποσάθρωση που επικρατούν στη ΝΔ και η βαθμιαία αποδόμηση του ίδιου του πρωθυπουργού δεν κρύβονται πίσω από τις επικοινωνιακές θριαμβολογίες του ούτε ανακόπτονται από την κλιμακούμενη προπαγάνδα του φόβου για την επόμενη μέρα.
Η φτωχοποίηση, η κοινωνική ασφυξία, η ανασφάλεια, που βιώνουν τα τελευταία χρόνια ο λαός και η νεολαία, σε μια συγκυρία που το μέλλον διαγράφεται ακόμη πιο δυσοίωνο, έχουν δημιουργήσει ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στα πλατιά εργατολαϊκά στρώματα και την κυβέρνηση. Ένα χάσμα που συνεχώς μεγαλώνει και γίνεται αγεφύρωτο καθώς η χώρα, εδώ και καιρό, καταπλακώνεται επιπλέον από την αφόρητη δυσοσμία των απανωτών σκανδάλων.
Όσο και να επιστρατεύει η κυβέρνηση το αφήγημα της «κοινωνικής προστασίας» από την οικονομική θύελλα που σαρώνει την ελληνική κοινωνία και να κρύβεται πίσω από τους βολικούς εξωγενείς παράγοντες της νέας πολεμικής κρίσης για να αποδράσει από τις δικές της ευθύνες για τη δραματική κατάσταση που βιώνει ο ελληνικός λαός, η πραγματικότητα τη διαψεύδει. Όσο και να εξαγγέλλει -ενόψει εκλογών- «γαλαντόμες» αυξήσεις, pass και επιδόματα στήριξης, τάχα, των ευάλωτων πολιτών, όσο και να κομπάζει για τα οικονομικά της «επιτεύγματα» και τα «φιλολαϊκά» της μέτρα, η ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική της κραυγάζει. Ο λαός είναι αντιμέτωπος με μια επιπλέον εξοργιστική μείωση της αγοραστικής του δύναμης, με τελευταίο κυβερνητικό «κατόρθωμα» το νέο άλμα του πληθωρισμού που εκτοξεύτηκε στο 5%.
Την ίδια στιγμή, η δημόσια αντιπαράθεση εφ’ όλης της ύλης του Κώστα Καραμανλή, μαζί με τις φανερές δυσαρέσκειες και διαπιστώσεις πληθώρας στελεχών της ΝΔ για την «απώλεια της ψυχής της παράταξης» και τους αναδυόμενους «δελφίνους», αποτελούν αδιάψευστα τεκμήρια για τα βαθιά ρήγματα στο εσωτερικό του κυβερνητικού κόμματος. Παράλληλα, οι νέες κυνικές ομολογίες-βόμβες του βασικού «ιδιώτη» Ταλ Ντίλιαν της Intellexa -ο οποίος ξεκαθάρισε για άλλη μια φορά ότι το Predator πωλείται αποκλειστικά σε κρατικές αρχές- γκρεμίζουν οριστικά τα κυβερνητικά αφηγήματα και δείχνουν απευθείας το Μέγαρο Μαξίμου ως το κέντρο ενορχήστρωσης των υποκλοπών. Αυτή η τροπή μπορεί να επιδράσει καταλυτικά στις πολιτικές εξελίξεις, καθώς η προοπτική απώλειας της εξουσίας διαγράφεται πλέον απειλητικά στον ορίζοντα. Μέσα σε αυτό το κλίμα πανικού, η κυβερνητική πλειοψηφία έσπευσε -σε άσχετο νομοσχέδιο- να περάσει φωτογραφική διάταξη για την τακτοποίηση κομματικών μετακλητών στην ΕΥΠ, επιχειρώντας να καλύψει τα νώτα της και την επόμενη μέρα, όταν δεν θα είναι κυβέρνηση.
Επιθετική ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού
Μια βίαιη ανασύνθεση και ριζική αναδιανομή ρόλων επιχειρείται στο χώρο της αντιπολίτευσης, με μοναδικό στόχο τη διάσωση της συνέχειας της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής. Κεντρικό ζήτημα αντιπαράθεσης είναι η συμβολή του κάθε κομματικού σχηματισμού και κάθε νέου «σωτήρα» στην ανατροπή του Κ. Μητσοτάκη. Εκεί εξαντλούνται τα πάντα, μέσα από γενικολογίες και ανέξοδες διακηρύξεις, την ώρα που τα πραγματικά, μεγάλα προβλήματα του λαού και του τόπου, σε μια συγκυρία όπου τα σκοτάδια πυκνώνουν, απουσιάζουν κραυγαλέα από το προσκήνιο.
Αν και η ΝΔ εξακολουθεί να διατηρεί την πρωτοκαθεδρία, με απόσταση από το όποιο δεύτερο κόμμα, η ταυτόχρονη εμφάνιση νέων κομματικών σχηματισμών αλλάζει άρδην το πολιτικό σκηνικό. Ποιοι θα είναι οι νέοι συσχετισμοί και οι νέες ισορροπίες και πώς θα διαμορφωθεί ο νέος πολιτικός χάρτης είναι πρόωρο να εκτιμηθεί.
Βέβαιο είναι, αυτή τη στιγμή, ότι στο επίκεντρο αυτής της κατευθυνόμενης παρασκηνιακής μεθόδευσης βρίσκεται ο Α. Τσίπρας με την ΕΛ.Α.Σ., προκαλώντας νέα περιδίνηση στο ΠΑΣΟΚ, απειλώντας με εξαΰλωση τη Νέα Αριστερά και επισπεύδοντας το τελικό «ξεκαθάρισμα» στην επικείμενη συνεδρίαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ.
Βέβαιο επίσης είναι πως το υπό εκκόλαψη κόμμα του Α. Σαμαρά -επίσης προϊόν παρασκηνιακών μεθοδεύσεων- σε συνδυασμό με αυτό της Μ. Καρυστιανού, «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», θα ασκήσει ισχυρές πιέσεις στη ΝΔ και τον ακροδεξιό χώρο.
Η επιθετική ανασύνθεση τόσο του χώρου της λεγόμενης Κεντροαριστεράς όσο και της Δεξιάς και Ακροδεξιάς είναι σε εξέλιξη.
Μακριά από «σωτήρες» και ψεύτικα διλήμματα
Οι ένοχοι της κακοδαιμονίας του λαού και του τόπου είναι γνωστοί. Όλοι αυτοί που έχουν το θράσος να παριστάνουν τους σωτήρες και να ξεστομίζουν μεγάλα λόγια έχουν καταδικάσει το λαό να ζει σε συνθήκες γενικευμένης ανασφάλειας και δραματικής υποβάθμισης των όρων και των συνθηκών ζωής και εργασίας, έχοντας παραδώσει την Ελλάδα αλυσοδεμένη σε δανειστές και δυνάστες. Στην πραγματικότητα, στέκονται απέναντι στο λαό. Και πασχίζουν να ενσωματώσουν τη διάχυτη αγανάκτηση, να ελέγξουν την αμφισβήτηση, τις ανησυχίες και την αποδοκιμασία, μετατρέποντας τη βουβαμάρα και την απογοήτευση των πλατιών εργατολαϊκών στρωμάτων σε συστράτευση, ώστε να διασφαλιστεί η σταθερότητα του αστικού πολιτικού συστήματος και η απρόσκοπτη διαιώνιση της αντιλαϊκής πολιτικής.
Το ζητούμενο δεν είναι η ανατροπή του ενός κόμματος για να επικρατήσει το άλλο, όπως εμμονικά διακηρύσσουν με διαφορετικό δημαγωγικό περιτύλιγμα. Δεν είναι η μία μορφή κυβέρνησης συνεργασίας ή η άλλη. Όλα αυτά αποτελούν ψεύτικα διλήμματα και σεναριολογία που αποβλέπουν στον εγκλωβισμό του λαού στους σχεδιασμούς της οικονομικής ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού. Αυτή η ιστορία κρατάει χρόνια… Η συνταγή αυτή έχει δοκιμαστεί σε πολλές εκδοχές και τα πράγματα δεν αλλάζουν. Διαφορετικά πρόσωπα, διαφορετικά κόμματα, διαφορετικοί συνδυασμοί, αλλά συνεχίζεται η ίδια αντιλαϊκή πολιτική, με διαφοροποιήσεις που δεν αγγίζουν την ουσία. Το σημαντικότερο είναι ότι δεν δημιουργούνται προϋποθέσεις λαϊκής χειραφέτησης, ούτε όροι για να ανοίξει ο δρόμος για μια άλλη Ελλάδα, με εθνική ανεξαρτησία, δημοκρατία, ειρήνη, λαϊκή ευημερία.
Το πραγματικό διακύβευμα, μπροστά στις νέες αντεργατικές και αντικοινωνικές θύελλες, είναι αν θα μπορέσει ο λαός να ορθώσει το ανάστημά του, κλείνοντας τα αυτιά στις σειρήνες της ηττοπάθειας και της μοιρολατρίας, για να χτιστεί ένα ισχυρό λαϊκό, αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, ένα παλλαϊκό μέτωπο αντίστασης, ικανό να αποκρούσει τα αντεργατικά μέτρα και να προασπίσει τα συμφέροντα των πλατιών λαϊκών στρωμάτων.
Δεν έχει υπάρξει ποτέ καμία θετική, καμία προοδευτική κοινωνική εξέλιξη που να μην έχει πίσω της αγώνες του λαού και της νεολαίας. Η ύπαρξή τους αποτελεί απαράβατο ιστορικό όρο. Πραγματική Αριστερά δεν υφίσταται αν δεν υπηρετεί αυτούς τους αγώνες. Και η ανάγκη για την αναγέννηση αυτής της Αριστεράς είναι επιτακτική!
πηγή: Λαϊκός Δρόμος