Γιώργος Τσαντίκοςτο «σύντροφοι, δεν προκαλούμε»
Σήμερα, η εκλεπτυσμένη (και μη) πρόκληση περιορίζεται στα ασφαλή (για την εξουσία) κανάλια του triggering και του hating (προφανής εδώ η διάθεση να μπούνε δύο αγγλικούρες στην ίδια πρόταση), με τη διαμεσολαβούμενη και ενίοτε ανόητη συζήτηση, στο ευρύτερο ίντερνετ. Την ώρα που οι απέναντι προκαλούν με κάθε πιθανό τρόπο, αμφισβητώντας ακόμα και κάθε αστικό κανόνα, χρησιμοποιώντας όλα, μα όλα τα μέσα για να πετύχει η συνταγή της παραμονής τους στον αφρό, οι μεγαλύτερες αμφισβητήσεις αγνοούνται ή αφορίζονται.
Σχετικά Άρθρα
Λες και το Τι να κάνουμε και η Καταγωγή της οικογένειας δεν ήταν και δεν παραμένουν προκλητικά. Λες και ο Γκοντάρ δεν αμφισβήτησε όλες τις φόρμες της μέσης αντίληψης για την τέχνη, αλλά περιμέναμε τον Νόλαν να κάνει κάστινγκ με μαύρη «ωραία Ελένη» (σ.σ. αυτή η πρόταση κέρδισε το «λες και δεν είχαμε δει την Κατρίν Ντενέβ με πτώματα κουνελιών στο Repulsion»).
Η πρόκληση μπορεί να δημιουργήσει σημεία χωρίς επιστροφή. Σε μια εποχή που το αντεπιχείρημα είναι «μα δεν υπάρχει άλλος δρόμος», μπορεί να είναι τα σημεία που θα πάνε τα πράγματα μπροστά…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 7-8 Φεβρουαρίου 2026
Συνέχεια ανάγνωσης