Στα ΙωάννιναΈκκληση Τσίπρα προς τις προοδευτικές δυνάμεις να μην συναινέσουν στην αναθεώρηση του ΣυντάγματοςΣτη συνέχεια, συνέδεσε την πρόταση του για τη «ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ» με την ανατροπή του καθεστώτος εκτεταμένης διαφθοράς που καταλόγισε στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Υποστήριξε ότι η κυβέρνηση δεν έχει την αξιοπιστία για να κάνει την αναθεώρηση του Συντάγματος. Αμφισβήτησε το αναπτυξιακό μοντέλο της εξαετίας της κυβέρνησης που βασίζεται στην φτηνή ανάπτυξη με εργασιακό κόστος. Κατέθεσε επτά προτάσεις-ρήξεις για την ανάπτυξη της περιφέρειας και ανάπτυξε την θέση του για το μεταναστευτικό σε σχέση και με το δυστύχημα στην Χίο.
“Η κυβέρνηση ΝΔ ‘πάει πακέτο’ με τη διαφθορά και την αδιαφάνεια”Όσον αφορά το εργατικό δυστύχημα στη «Βιολάντα
Επτά προτάσεις-ρήξεις για το μέλλον της περιφέρειας1.Μη κερδοσκοπικές ενεργειακές κοινότητες με προτεραιότητα στο δίκτυο.
Σχετικά Άρθρα
2.Θεσμική κατοχύρωση της Κοινοτικά Υποστηριζόμενης Γεωργίας.
3. Ενίσχυση της τοπικής οικονομίας από ανακατεύθυνση Δημόσιων δαπανών.
4. Τεχνολογική αυτονομία
5. Νόμος περί ακαλλιεργησίας για την αξιοποίηση της γης.Για την τραγωδία στη ΧίοΣυμπατριώτες και Συμπατριώτισσες¨Όχι μόνο γιατί είναι οι ρίζες μου. Ο μυθικός κόσμος των πατρικών διηγήσεων και των παιδικών αναμνήσεων.
Αλλά και γιατί είναι ένας τόπος ταλαιπωρημένος, ταπεινός αλλά και περήφανος.
Ένας τόπος που έζησε όλες τις μεγάλες συγκρούσεις του περασμένου αιώνα και ένας κόσμος που μεγάλωσε μέσα στην ανέχεια και αναζήτησε ένα καλύτερο μέλλον είτε εδώ είτε μεταναστεύοντας στις μεγάλες πόλεις.
Αλλά ότι και αν πέτυχε στη ζωή του, δεν ξέχασε ποτέ την αφετηρία του. Η Ήπειρος σήμερα δεν είναι πια ο προορισμός που για να φτάσεις έπρεπε να ταξιδεύεις άπειρες ώρες- με χιόνια στην Κατάρα, με την αγωνία αν θα είναι ανοιχτό το Ρίο, με τη δυσκολία των αδιάκοπων στροφών στο δρόμο. Έχει όλες τις προϋποθέσεις να είναι υπόδειγμα της Ελλάδας που θέλουμε.
Έχει μοναδικό φυσικό τοπίο, πλούσια παράδοση στις τέχνες και στα γράμματα, δημιουργικούς ανθρώπους, είναι ένας κρίσιμος κόμβος διασύνδεσης της χώρας μας με τη νοτιοανατολική Μεσόγειο και τη Βαλκανική χερσόνησο. Φυτοζωεί.
Ερημώνει. Το ζείτε. Αφορά σχεδόν όλη την ύπαιθρο. Ποιο θα είναι το μέλλον της πατρίδας μας; Υποστήριξε δηλαδή ότι η ΕΕ πρέπει να δημιουργεί τις συνθήκες ώστε οι ευρωπαίοι πολίτες να μπορούν να οικοδομήσουν το μέλλον τους στις περιφέρειές τους αντί να είναι αναγκασμένοι να μετακινηθούν στις μεγάλες πόλεις λόγω έλλειψης ευκαιριών.Η ανισότητα είναι φυσικό φαινόμενο, είχε δηλώσει πριν λίγα χρόνια ο πρωθυπουργός.
Και επέβαλαν την ανισότητα ως κανονικότητα.
Και την οικονομική και τη γεωγραφική.
Μια Ελλάδα που το ένα πέμπτο των ανθρώπων της μπορεί να ζει καλά, ή πολύ καλά, και να αποταμιεύει.
Και τα τέσσερα πέμπτα να επιβιώνουν στο χείλος, ή στο φαύλο κύκλο, της φτώχειας.
Μια Ελλάδα που η ύπαιθρος ασφυκτιά και αργοπεθαίνει.
Με υδροκέφαλο κέντρο και καχεκτικό σώμα. Οι πολλοί απλώς επιβιώνουν. Και όχι πάντα. Στηρίζεται σε μια αρχή.
Ότι η συμπίεση των δικαιωμάτων και των μισθών, η καταπάτηση των κανόνων, η καταστροφή του περιβάλλοντος, απελευθερώνουν την αγορά, εκτοξεύουν τα κέρδη, μετατρέπουν τη χώρα σε επενδυτικό παράδεισο.Το για ποιους, ναι, αυτό τους απασχολεί καθημερινά. Το βιώνουμε και το πληρώνουμε κάθε μέρα.
Στο ταμείο του σούπερ μάρκετ.
Στο λογαριασμό του ρεύματος.
Στους όρους του τραπεζικού δανείου.
Στο δημόσιο νοσοκομείο.
Στο δημόσιο σχολείο. Όπως τα Τέμπη, πριν λίγα χρόνια.
Και όπως τα Τρίκαλα πριν λίγες μέρες. Γιατί η ζωή τους κόστιζε λιγότερο από την ανάγκη της εργοδοσίας να δουλεύει αδιάκοπα η παραγωγή, χωρίς σταματημό για ελέγχους ασφαλείας.
Από την ανάγκη για αυξημένα κέρδη.Ήταν το μοιραίο αποτέλεσμα αυτού του μοντέλου της φτηνής ανάπτυξης.
Και της διαφθοράς που το συνοδεύει. Αφού το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας διαθέτει μόνο 4 επιθεωρητές για 12.000 επιχειρήσεις. Γιατί ο κανόνας κοστίζει. Επιβάλλει το αυτονόητο: ότι οι ζωές αξίζουν περισσότερο από τα κέρδη.Με τη συγκάλυψη, τη διαστρέβλωση, το μπάζωμα. Ξέρουμε την ασυδοσία, τη μαύρη εργασία, τα μπλοκάκια. Ξέρουμε το 13ωρο που έχουν θεσπίσει,
τα σπαστά ωράρια,
το «αν δεν σου αρέσει, φύγε»,
το «δεν είναι τίποτα, μυρίζουν απλά οι τουαλέτες». Την εξαετία 2020-2025 το 35% των συνολικών δημόσιων πόρων, δηλαδή πάνω από 27 δις διοχετεύτηκε μέσω αδιαφανών διαδικασιών.
Το 75% των συνολικών συμβάσεων που σύναψε το ελληνικό δημόσιο, δηλαδή πάνω από ένα εκατομμύριο συμβάσεις επί συνόλου 1,3 εκατομμυρίων, δόθηκαν με απευθείας αναθέσεις και κλειστούς διαγωνισμούς.Τα δικά μας λεφτά.
Των φορολογούμενων.
27 δις.Με διάφορα κόλπα.
Με πολλαπλές σπασμένες αναθέσεις, στον ίδιο ανάδοχο με το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο.
Φτιάχνοντας εταιρίες μαιμού, μια μέρα πριν την ανάθεση.
Ή κινητοποιώντας εταιρείες με άσχετο αντικείμενο έργου.
Και κυρίως αξιοποιώντας την εσκεμμένα εκτεταμένη διοικητική διασπορά, αφού περίπου 3.000 αναθέτουσες αρχές διαχειρίστηκαν κατά μέσο όρο 9 εκατομμύρια έκαστη με πλήρη διακριτική ευχέρεια.Αν νομίζετε ότι στους ανοικτούς διαγωνισμούς είναι όλα εντάξει, τότε δεν έχετε ακούσει ότι η χώρα μας την εξαετία Μητσοτάκη είναι η χώρα των ολιγοπωλειακών πρακτικών.
Η χώρα των καρτελ με δυο λόγια.
Καρτέλ στην ενέργεια.
Καρτέλ στα τρόφιμα.
Καρτέλ στις κατασκευές.
Καρτέλ στα καύσιμα.
Καρτέλ στον ψηφιακό μετασχηματισμό.
Καρτέλ στις τράπεζες.
Παντού καρτέλ.Το τζάμπα πέθανε.Το τζάμπα πέθανε.Σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου.
Καμία διαφάνεια πουθενά.
Παντού αναθέσεις και καρτέλ.Αυτό που ασφυκτικά είναι η ίδια η δημοκρατία.Τη Διαφάνεια.
Μια ψηφιακή πλατφόρμα, που δεν αφήνει χώρο για την κουτοπόνηρη ή και χειρουργική συγκάλυψη της αλήθειας.
Ένα εργαλείο στην υπηρεσία της κοινωνίας. Και με το κατάλληλο νομοθετικό πλαίσιο και τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης θα έβγαιναν εκτός δημόσιων πληρωμών όλες οι νομότυπες παρανομίες με τις οποίες ημέτεροι υπεξαιρούν το δημόσιο χρήμα.
Η υπόθεση Πάτση, τα Κέντρα κατάρτισης με τα περίφημα Σκοιλ ελικίκου που γελάγαμε, αλλά και με τη φερόμενη εμπλοκή του Προέδρου της ΓΣΕΕ, που δε γελάμε καθόλου.θα έβγαινα όλα στο φως όχι εκ των υστέρων αλλά πριν υλοποιηθούν.Ανάμεσα στα συστήματα αδειοδότησης σε αυτήν την περίπτωση. Θα μπορούμε όλοι να βλέπουμε για κάθε εργοστάσιο, αν οι αποφάσεις για τις άδειες συνδέονται με ακριβή ψηφιακά σχέδια ασφαλείας.
Και αυτό δεν είναι τεχνικό ζήτημα.
Είναι βαθιά πολιτικό.
Γιατί κλείνει το δρόμο στην ασυδοσία και τις συναλλαγές στο παρασκήνιο, που κοστίζουν ζωές. Αυτή είναι η δική μας αδιαπραγμάτευτη επιλογή.
Αυτό είναι το δικό μας όραμα και το δικό μας σχέδιο για την Ελλάδα.
Γιατί η διαφάνεια είναι αδελφή της δικαιοσύνης, της εντιμότητας, της δημοκρατίας. Και πιστεύω ότι πρέπει να είναι όραμα, στόχος, σχέδιο, για κάθε δημοκρατικό, ανήσυχο, προοδευτικό πολίτη. Αναβάπτιση της εμπιστοσύνης του πολίτη στην πολιτεία και της πολιτείας στον πολίτη.
Ανατροπές και μόχλευση στο γερασμένο και αναποτελεσματικό πολιτικό σύστημα.
Δίκαιη φορολογία, που θα «θίξει» επιτέλους τον μεγάλο πλούτο.
Άνεμο εντιμότητας και δικαιοσύνης που θα σαρώσει τα παλιά στερεότυπα, με βασικό το πιο πικρό και απογοητευτικό από αυτά:
Ότι τίποτε δεν γίνεται.
Ότι δεν αλλάζει η Ελλάδα. Ενδεχομένως να χρειάζεται, θα πω εγώ. Εκείνοι που συγκάλυψαν τα Τέμπη ;
Που βυθίσαν τη χώρα στη διαφθορά και δεν λογοδοτούν σε κανέναν ;
Που έκαναν έξι χρόνια να ψηφίσουν τον εφαρμοστικό νόμο για την παραγραφή των αδικημάτων των υπουργών, που εμείς φέραμε στην προηγούμενη Συνταγματική Μεταρρύθμιση;
Ή εκείνοι που έγραψαν στα παλιά τους παπούτσια το άρθρο 16 του Συντάγματος ;Μπορεί ο λύκος να φυλάξει τα πρόβατα;για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης,
ή τη συναινετική εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας.
Ας μην κοροιδευόμαστε.Δεν χρειάζεται όμως, άλλη μια απόπειρα εξαπάτησης. Εκδημοκρατισμό, αξιοκρατία και αξιολόγηση με όρους διαφάνειας και σταθερούς κανόνες, χρειάζεται.
Καθολική ψηφιοποίηση, καλύτερες αμοιβές των λειτουργών της, δέκατο τρίτο και δέκατο τέταρτο μισθό, έστω σταδιακά, χρειάζεται. Να κολακέψουν την υπαρκτή αντίθεση ενός μέρους της κοινωνίας με το «δημόσιο», θέτοντας θέμα μονιμότητας για τους δημόσιους υπαλλήλους. Δε φταίει η αγαπημένη τους αναξιοκρατία;
Το ρουσφέτι, η γραφειοκρατία, η εξυπηρέτηση συμφερόντων και κομματικών στρατών, πάνω και κάτω από το τραπέζι ; Τους αφήσαμε 1700 και τους έκαναν σήμερα 3.700.
120% αύξηση.
Γεμίσανε τα δημόσια γραφεία με γαλάζια παιδιά και αργόμισθους κυβερνητικούς υπαλλήλους.
Αφού δεν έχουν που να τους βάλουν.Μόνο μια καθαρή δημοκρατική-προοδευτική πλειοψηφία, που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές, μπορεί και πρέπει να προχωρήσει στις αναγκαίες συνταγματικές και θεσμικές τομές στην κατεύθυνση της δημοκρατίας, της προστασίας των δημόσιων αγαθών,
στη κατεύθυνση της ισότητας στα δικαιώματα και τις ευκαιρίες,
στη κατεύθυνση της ΔικαιοσύνηςΣτο ζήτημα των ανισοτήτων και της Δικαιοσύνης.
Όχι μόνο γιατί το όραμα για μια δίκαιη κοινωνία ήταν αυτό που σφράγισε την ένταξή μου στην Αριστερά και την ενασχόλησή μου με τα κοινά.
Αλλά γιατί πιστεύω βαθιά, ότι οι ανισότητες είναι το κεντρικό ζήτημα της εποχής μας.
Και η μάχη εναντίον τους, σε όλους τους τομείς της οικονομίας, της πολιτικής και της κοινωνίας, θα καθορίσει το μέλλον του πλανήτη μας, το μέλλον της Ευρώπης, το μέλλον της χώρας μας. Και ακόμα περισσότερο, πιστεύω ότι έχουμε τη δυνατότητα, να την κάνουμε βήμα-βήμα πράξη.
Με τη δύναμη της κοινωνίας. Όταν σε αντίξοες συνθήκες, δουλέψαμε συλλογικά και καταφέραμε να βάλουμε φραγμό στην ανθρωπιστική καταστροφή.Αλλά δεδομένων των συνθηκών δεν ήταν μικρά όσα καταφέραμε:
Η Ελλάδα του 2015-2019, σε συνθήκες δημοσιονομικής ασφυξίας, ήταν η χώρα της πρόσβασης όλων ανεξαιρέτως των πολιτών της στη νοσοκομειακή περίθαλψη.
Ήταν η χώρα της θεαματικής μείωσης της παιδική φτώχειας.
Της καταπολέμησης της πείνας.
Της δημιουργίας ενός ιστού προστασίας των αποκλεισμένων και των ευάλωτων.Είχαμε, τότε, 12 χρόνια μπροστά μας.
Ξέραμε ότι η χώρα έβγαινε από το καθεστώς των Μνημονίων.
Διαθέταμε την εμπειρία για ένα συνολικό σχέδιο αναπτυξιακού μετασχηματισμού με στόχους, χρονοδιαγράμματα και κοινωνική συμμετοχή.
100 μεταρρυθμίσεις. 40 εμβληματικοί ποσοτικοί και ποιοτικοί στόχοι.
Ένα όραμα: Η δίκαιη Ελλάδα. Όπως πέταξε στα σκουπίδια τα επιστημονικά πορίσματα για τις φυσικές καταστροφές.
Όπως επιχείρησε να μας παρουσιάσει ως ανίδεους για το πως λειτουργεί η οικονομία, παρότι εμείς που παραλάβαμε μια χρεοκοπημένη χώρα, την αφήσαμε με 37 δις στα ταμεία, εκτός μνημονίων με το χρέος ρυθμισμένο και σε τροχιά ανάπτυξης. Ούτε γόνοι, ούτε επαγγελματίες της εξουσίας ήμασταν.
Δε γεννηθήκαμε σε σαλόνια με πολιτικά τζάκια.Κοιτάξτε γύρω σας.
Στο σπίτι, στην επιχείρηση, στο χωράφι, στις αμοιβές σας.
Αναλογιστείτε ότι από τη χώρα αυτή πέρασε -με το Ταμείο Ανάκαμψης- το σημαντικότερο χρηματοδοτικό εργαλείο για την ανάδυση ενός νέου αναπτυξιακού μοντέλου.
Ψάξτε να βρείτε τα αποτελέσματα.
Δείξτε μου που έχουμε σήμερα στην Ήπειρο ένα νέο παραγωγικό υπόδειγμα, μια νέα δημόσια υποδομή, κάτι που θα μείνει ως τομή.
Δεν θα βρείτε.
Όπως δεν βρίσκει κανείς σε όλη την Ελλάδα.Η ύπαιθρος μαραζώνει.
Αν η δημογραφική κρίση αποτελεί μια φορά υπαρξιακό πρόβλημα για τη χώρα, αποτελεί δυο και τρείς για τη περιφέρεια.Για την αντιμετώπιση της ερημοποίησης και την αποκέντρωση.
Ξεκαθαρίζοντας ότι έχουν συγκεκριμένους αποδέκτες.
Τους αγρότες και ειδικά τους νέους αγρότες που τους είδαμε στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων, γιατί ξέρουν ότι με αυτήν την πολιτική δεν έχουν μέλλον.
Τους εργαζόμενους σε υπηρεσίες, τους εργάτες και τις εργάτριες, τους νέους επιστήμονες.
Τους ανθρώπους που πήραν την απόφαση να μείνουν ή να γυρίσουν στον τόπο τους, να δραστηριοποιηθούν σε κοινωνικές και συνεταιριστικές επιχειρήσεις, και δεν την παλεύουν άλλο βλέποντας τα λεφτά να πηγαίνουν σε κάθε λογής πιθανούς και απίθανους αεριτζήδες. Αυτοί έχουν την κυβέρνηση που θέλουν και που τους υπηρετεί.
Εμείς, οι υπόλοιποι, οι πολλοί, έχουμε ανάγκη από μεγάλες τομές.
Από μια ειρηνική επανάσταση, από πάνω μέχρι κάτω.
Μια νέα μεταπολίτευση.
Από ρήξεις με τα συμφέροντα που έχουν συμφέρον τα πράγματα να μείνουν όπως ακριβώς είναι.ενεργειακή αυτονομία των ΟΤΑ, των σχολείων μας, των νοσοκομείων.
Για μείωση του κόστους των τροφίμων και ενίσχυση της τοπικής οικονομίας.Ο αγρότης εξασφαλίζει προβλέψιμο εισόδημα και αξιοπρεπείς όρους παραγωγής, οι καταναλωτές πρόσβαση σε ποιοτική τροφή σε δίκαιη τιμή και το ρίσκο της παραγωγής μοιράζεται συλλογικά.
Πρόκειται για ένα δημοκρατικό κοινωνικό συμβόλαιο για την τροφή. Και η θεσμική του κατοχύρωση περιλαμβάνει τη νομική του αναγνώριση, αλλά και τη θεσμοθέτηση φορολογικών κινήτρων και χρηματοδοτικών εργαλείων, τη διασύνδεση με Δήμους, σχολεία, κοινωνικές δομές και κοινοτικές πρωτοβουλίες.Και όμως, αυτά τα χρήματα δεν επιστρέφουν στην τοπική οικονομία.
Καταλήγουν σε μεγάλες αλυσίδες και εισαγωγικές εταιρείες, ενώ οι μικροί παραγωγοί αποκλείονται από διαγωνισμούς κομμένους και ραμμένους για τους λίγους.
Η ευρωπαϊκή νομοθεσία επιτρέπει ρητά περιβαλλοντικά, ποιοτικά και κοινωνικά κριτήρια στις δημόσιες προμήθειες.
Στην Ιταλία, το 70% των τροφίμων στα σχολεία της Ρώμης είναι βιολογικά και το δημόσιο αποτελεί σταθερό αγοραστή για τους τοπικούς παραγωγούς.
Αυτή τη νομοθεσία θέλουμε να φέρουμε στη χώρα μας.
Να γίνει η δημόσια δαπάνη μοχλός τοπικής ανάπτυξης και όχι δώρο στα καρτέλ.Το κράτος πληρώνει εκατομμύρια για λογισμικό σε πολυεθνικές, ενώ τα δεδομένα των πολιτών βρίσκονται σε servers εκτός Ευρώπης.
Όμως υπάρχει και άλλος δρόμος – και υπάρχει εδώ στην Ελλάδα.
Η ‘Libre Space Foundation’ στην Αθήνα έστειλε το 2017 τον πρώτο ελληνικό δορυφόρο ανοιχτού λογισμικού στο διάστημα.
Οι ‘Τζουμέικερς’ στην ορεινή Ήπειρο δημιουργούν ανοιχτού σχεδιασμού αγροτικά μηχανήματα, προσαρμοσμένα στις ανάγκες των μικρών αγροτών.
Το ‘Μπουλούκι’, με έδρα τα Κεντρικά Τζουμέρκα, διασώζει παραδοσιακές τεχνικές δόμησης μέσω συνεργασιών με τοπικές κοινότητες.
Πολλά εγχειρήματα σε όλη τη χώρα διαδίδουν γνώση για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Γνώση που μοιράζεται.
Τοπική κατασκευή και δημοκρατική διακυβέρνηση δημιουργούν δουλειές και ανάπτυξη.
Αυτή η μετάβαση χρειάζεται πολιτική απόφαση: δικαίωμα στην επισκευή, δημόσιο χρήμα που παράγει δημόσιο κώδικα, ανοιχτούς σπόρους και τοπικά εργαστήρια σε κάθε περιφέρεια. Η ιδιοκτησία της δεν μπορεί να αποσυνδέεται από τη χρήση της.
Η μακρόχρονη ακαλλιεργησία υπονομεύει την εγχώρια παραγωγή, εντείνει την εξάρτηση από εισαγωγές, αυξάνει τον κίνδυνο πυρκαγιών και διάβρωσης, και διαλύει τον αγροτικό ιστό.
Σε μια χώρα που ερημώνει, η εγκατάλειψη της γης δεν είναι ουδέτερη επιλογή.
Η νομική βάση υπάρχει. Το Σύνταγμά μας προβλέπει «την αναδιανομή αγροτικών εκτάσεων με σκοπό την πιο παραγωγική εκμετάλλευσή τους».
Αυτό που λείπει είναι ο εφαρμοστικός νόμος. Το κράτος οφείλει να έχει τη δυνατότητα.
Αλλά πριν φτάσει εκεί οφείλει να παρέχει κίνητρα, φορολογικά και άλλα, για την ενεργοποίηση ή εκμίσθωση ακαλλιέργητης γης,
να προχωρά σε υποχρεωτική εκμίσθωση σε ενεργούς αγρότες και συλλογικά σχήματα,
και, σε έσχατη περίπτωση, σε αναγκαστική απαλλοτρίωση με δίκαιη αποζημίωση.
Το μοντέλο υπάρχει. Στη Γαλλία, οι οργανισμοί SAFER από το 1960 παρακολουθούν τις πωλήσεις αγροτικής γης και παρεμβαίνουν όταν χρειάζεται — παραχωρώντας τη γη όχι στον υψηλότερο πλειοδότη, αλλά σε αυτόν που θα την καλλιεργήσει.
Ένας αντίστοιχος ελληνικός φορέας θα μπορούσε να αποτελέσει τον πυρήνα μιας νέας αγροτικής πολιτικής.
Με στόχο: ούτε ένα στρέμμα χαμένο! Ένα ζήτημα ασφάλειας – ο έλεγχος των συνόρων απέναντι στα δίκτυα διακινητών.
Αλλά και ένα τρίτο ζήτημα που αφορά την οικονομία, το έλλειμμα εργατικού δυναμικού και την κοινωνική συνοχή των τοπικών κοινωνιών.Όχι. Έχουμε ανθρώπους που προσπαθούν να σωθούν από τον πόλεμο, τη βία ή από την φτώχεια.
Δεν μπορεί κάθε λίγο να έχουμε τραγωδίες στη θάλασσα και να δίνουμε συγχαρητήρια.
Πρέπει να υπάρξει επιτέλους απόλυτη διαφάνεια και αξιόπιστη έρευνα για το τι έγινε. Όχι άλλη συγκάλυψη. Με γνώμονα τις ανάγκες κάθε κλάδου και κάθε περιφέρειας της χώρας. Σε διάλογο με τους συνεταιρισμούς και την τοπική αυτοδιοίκηση.
Μια πολιτική που θα συνεισφέρει στην οικονομία, στο δημογραφικό και στο ασφαλιστικό. Που θα δίνει τη δυνατότητα και σε ανθρώπους που ζούνε στη χώρα εδώ και χρόνια, να δουλέψουν νόμιμα και τίμια με αξιοπρεπείς συνθήκες και να συμβάλλουν στην ελληνική οικονομία. Και αυτό σημαίνει :
Μεταφορικό ισοδύναμο για κατοίκους ορεινών και δυσπρόσιτων περιοχών.
Μηδενισμός της φορολογίας σε ορεινές περιοχές και χωριά κάτω των 200 μόνιμων κατοίκων.
Ειδικό νομικό και φορολογικό πλαίσιο για κοινοτικά καταστήματα.
Επαναφορά του θεσμού των Κοινοτήτων στην τοπική αυτοδιοίκηση, ως ζωντανών κυττάρων τοπικής ζωής και αυτοοργάνωσης.Με θεσμικές τομές και μεταρρυθμίσεις ουσίας, που μπορούν να αλλάξουν τη ζωή των ανθρώπων.
Όχι με συνθήματα. Αλλά με σχέδιο ρεαλιστικών αλλαγών.Ήρθα να προτείνω και κυρίως να ακούσω.Την εικόνα μιας περιοχής με ενεργειακές κοινότητες.
Με κοινοτική υποστηριζόμενη γεωργία
Με γεύματα στα νοσοκομεία και στα σχολεία μας από τοπικούς παραγωγούς
Με χωριά που θα έχουν ξανά σχολεία που θα ανοίγουν το πρωί. Αυτή είναι η ανάπτυξη των πιο δημιουργικών δυνατοτήτων μας.
Αυτή είναι και η ανάπτυξη που είναι συμβατή με τους οραματικούς στόχους του ΟΗΕ για ένα μέλλον απαλλαγμένο από την ενεργειακή φτώχεια, τα ορυκτά καύσιμα, την καθημερινή ερημοποίηση των κοινωνιών μας. Τη δεκαετία του 1970 ένας νέος σκηνοθέτης ήρθε εδώ, στη «μικρή μας πόλη» για να θυμηθούμε και τον σπουδαίο Γιαννιώτη, τον Τάκη Χατζή.
Ένας νέος σκηνοθέτης λοιπόν, ήρθε εδώ στα Γιάννενα και δημιούργησε κάτι που ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας μας.
Ήταν ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος που έκανε τα Γιάννενα παγκόσμια.
Με τον φακό του.
Αυτόν τον φακό που μας έδωσε αυτή τη μοναδική σκηνή στους Κυνηγούς :
Τους ανθρώπους στις βάρκες με τις κόκκινες σημαίες στη λίμνη.Η φωτογραφία από τους κυνηγούς του Αγελόπουλου και η φράση του Μπρεχτ : «γιατί να λέμε βίαια τα νερά και όχι τις όχθες που τα περιορίζουν».Αλλά οι απροσπέλαστες όχθες ενός συστήματος που την περιορίζει.Είτε στις κινηματογραφικές αίθουσες είτε στις τηλεοπτικές πλατφόρμες.
Αυτοί οι νέοι που εμείς οι μεγαλύτεροι συχνά λέμε ότι έχουν διάσπαση προσοχής από τη πολλή χρήση του κινητού.Η κοινωνία μας αναζητεί μια μεγάλη αφήγηση.
Όχι ένα απλοϊκό μήνυμα.
Αλλά την αφήγηση εκείνη που δίνει νόημα στις ζωές μας. Αυτοί οι νέοι, που εκεί που δεν το περίμενε κανείς, έδωσαν ζωή στην περιφέρεια.
Έφεραν τις δικές τους μουσικές και τις ταίριαξαν στα παραδοσιακά όργανα.
Έφεραν το δικό τους κέφι και ζωντάνεψαν τα πανηγύρια.
Έφεραν τη δική τους δημιουργικότητα και ανησυχίες και έφτιαξαν οικολογικές μονάδες, άνοιξαν μονοπάτια στα βουνά, έδειξαν ότι τίποτα δεν πεθαίνει αν είναι ανοιχτό στο καινούριο. Που θα έχει την περιφέρεια στο επίκεντρο.
Που θα μετατρέπει το τοπικό σε παγκόσμιο.
Που θα δημιουργεί τη μεγάλη αφήγηση, αυτή που δίνει περιεχόμενο στη ζωή μας.
Και νόημα στους αγώνες μας.Για μια καλύτερη και δίκαιη πατρίδα.
Η προσπάθειά μας για την ανασύνθεση και επανίδρυση μιας κυβερνώσας αριστερής προοδευτικής παράταξης, δεν είναι μια εύκολη υπόθεση.Μα πάνω από όλα απαιτεί όραμα και έμπνευση.
Για την πατρίδα μας και τις ζωές μας.Αλλά εμείς εδώ δεν είμαστε για τα εύκολα.
Είμαστε για τα μεγάλα. Ζωή ή επιβίωση; Και νιώθω, ότι το ίδιο απαντάτε κι εσείς.Γιατί ξέρω από που προέρχομαι.
Και για αυτό ξέρω που θέλω να πάμε.
Όλες και όλοι μαζί.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Παραπολιτικά Ειδήσεις .
Σχετικά Άρθρα
3. Ενίσχυση της τοπικής οικονομίας από ανακατεύθυνση Δημόσιων δαπανών.
4. Τεχνολογική αυτονομία
Αλλά και γιατί είναι ένας τόπος ταλαιπωρημένος, ταπεινός αλλά και περήφανος.
Ένας τόπος που έζησε όλες τις μεγάλες συγκρούσεις του περασμένου αιώνα και ένας κόσμος που μεγάλωσε μέσα στην ανέχεια και αναζήτησε ένα καλύτερο μέλλον είτε εδώ είτε μεταναστεύοντας στις μεγάλες πόλεις.
Αλλά ότι και αν πέτυχε στη ζωή του, δεν ξέχασε ποτέ την αφετηρία του. Η Ήπειρος σήμερα δεν είναι πια ο προορισμός που για να φτάσεις έπρεπε να ταξιδεύεις άπειρες ώρες- με χιόνια στην Κατάρα, με την αγωνία αν θα είναι ανοιχτό το Ρίο, με τη δυσκολία των αδιάκοπων στροφών στο δρόμο. Έχει όλες τις προϋποθέσεις να είναι υπόδειγμα της Ελλάδας που θέλουμε.
Έχει μοναδικό φυσικό τοπίο, πλούσια παράδοση στις τέχνες και στα γράμματα, δημιουργικούς ανθρώπους, είναι ένας κρίσιμος κόμβος διασύνδεσης της χώρας μας με τη νοτιοανατολική Μεσόγειο και τη Βαλκανική χερσόνησο. Φυτοζωεί.
Ερημώνει. Το ζείτε. Αφορά σχεδόν όλη την ύπαιθρο. Ποιο θα είναι το μέλλον της πατρίδας μας; Υποστήριξε δηλαδή ότι η ΕΕ πρέπει να δημιουργεί τις συνθήκες ώστε οι ευρωπαίοι πολίτες να μπορούν να οικοδομήσουν το μέλλον τους στις περιφέρειές τους αντί να είναι αναγκασμένοι να μετακινηθούν στις μεγάλες πόλεις λόγω έλλειψης ευκαιριών.Η ανισότητα είναι φυσικό φαινόμενο, είχε δηλώσει πριν λίγα χρόνια ο πρωθυπουργός.
Και επέβαλαν την ανισότητα ως κανονικότητα.
Και την οικονομική και τη γεωγραφική.
Μια Ελλάδα που το ένα πέμπτο των ανθρώπων της μπορεί να ζει καλά, ή πολύ καλά, και να αποταμιεύει.
Και τα τέσσερα πέμπτα να επιβιώνουν στο χείλος, ή στο φαύλο κύκλο, της φτώχειας.
Μια Ελλάδα που η ύπαιθρος ασφυκτιά και αργοπεθαίνει.
Με υδροκέφαλο κέντρο και καχεκτικό σώμα. Οι πολλοί απλώς επιβιώνουν. Και όχι πάντα. Στηρίζεται σε μια αρχή.
Ότι η συμπίεση των δικαιωμάτων και των μισθών, η καταπάτηση των κανόνων, η καταστροφή του περιβάλλοντος, απελευθερώνουν την αγορά, εκτοξεύουν τα κέρδη, μετατρέπουν τη χώρα σε επενδυτικό παράδεισο.Το για ποιους, ναι, αυτό τους απασχολεί καθημερινά. Το βιώνουμε και το πληρώνουμε κάθε μέρα.
Στο ταμείο του σούπερ μάρκετ.
Στο λογαριασμό του ρεύματος.
Στους όρους του τραπεζικού δανείου.
Στο δημόσιο νοσοκομείο.
Στο δημόσιο σχολείο. Όπως τα Τέμπη, πριν λίγα χρόνια.
Και όπως τα Τρίκαλα πριν λίγες μέρες. Γιατί η ζωή τους κόστιζε λιγότερο από την ανάγκη της εργοδοσίας να δουλεύει αδιάκοπα η παραγωγή, χωρίς σταματημό για ελέγχους ασφαλείας.
Από την ανάγκη για αυξημένα κέρδη.Ήταν το μοιραίο αποτέλεσμα αυτού του μοντέλου της φτηνής ανάπτυξης.
Και της διαφθοράς που το συνοδεύει. Αφού το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας διαθέτει μόνο 4 επιθεωρητές για 12.000 επιχειρήσεις. Γιατί ο κανόνας κοστίζει. Επιβάλλει το αυτονόητο: ότι οι ζωές αξίζουν περισσότερο από τα κέρδη.Με τη συγκάλυψη, τη διαστρέβλωση, το μπάζωμα. Ξέρουμε την ασυδοσία, τη μαύρη εργασία, τα μπλοκάκια. Ξέρουμε το 13ωρο που έχουν θεσπίσει,
τα σπαστά ωράρια,
το «αν δεν σου αρέσει, φύγε»,
το «δεν είναι τίποτα, μυρίζουν απλά οι τουαλέτες». Την εξαετία 2020-2025 το 35% των συνολικών δημόσιων πόρων, δηλαδή πάνω από 27 δις διοχετεύτηκε μέσω αδιαφανών διαδικασιών.
Το 75% των συνολικών συμβάσεων που σύναψε το ελληνικό δημόσιο, δηλαδή πάνω από ένα εκατομμύριο συμβάσεις επί συνόλου 1,3 εκατομμυρίων, δόθηκαν με απευθείας αναθέσεις και κλειστούς διαγωνισμούς.Τα δικά μας λεφτά.
Των φορολογούμενων.
27 δις.Με διάφορα κόλπα.
Με πολλαπλές σπασμένες αναθέσεις, στον ίδιο ανάδοχο με το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο.
Φτιάχνοντας εταιρίες μαιμού, μια μέρα πριν την ανάθεση.
Ή κινητοποιώντας εταιρείες με άσχετο αντικείμενο έργου.
Και κυρίως αξιοποιώντας την εσκεμμένα εκτεταμένη διοικητική διασπορά, αφού περίπου 3.000 αναθέτουσες αρχές διαχειρίστηκαν κατά μέσο όρο 9 εκατομμύρια έκαστη με πλήρη διακριτική ευχέρεια.Αν νομίζετε ότι στους ανοικτούς διαγωνισμούς είναι όλα εντάξει, τότε δεν έχετε ακούσει ότι η χώρα μας την εξαετία Μητσοτάκη είναι η χώρα των ολιγοπωλειακών πρακτικών.
Η χώρα των καρτελ με δυο λόγια.
Καρτέλ στην ενέργεια.
Καρτέλ στα τρόφιμα.
Καρτέλ στις κατασκευές.
Καρτέλ στα καύσιμα.
Καρτέλ στον ψηφιακό μετασχηματισμό.
Καρτέλ στις τράπεζες.
Παντού καρτέλ.Το τζάμπα πέθανε.Το τζάμπα πέθανε.Σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου.
Καμία διαφάνεια πουθενά.
Παντού αναθέσεις και καρτέλ.Αυτό που ασφυκτικά είναι η ίδια η δημοκρατία.Τη Διαφάνεια.
Μια ψηφιακή πλατφόρμα, που δεν αφήνει χώρο για την κουτοπόνηρη ή και χειρουργική συγκάλυψη της αλήθειας.
Ένα εργαλείο στην υπηρεσία της κοινωνίας. Και με το κατάλληλο νομοθετικό πλαίσιο και τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης θα έβγαιναν εκτός δημόσιων πληρωμών όλες οι νομότυπες παρανομίες με τις οποίες ημέτεροι υπεξαιρούν το δημόσιο χρήμα.
Η υπόθεση Πάτση, τα Κέντρα κατάρτισης με τα περίφημα Σκοιλ ελικίκου που γελάγαμε, αλλά και με τη φερόμενη εμπλοκή του Προέδρου της ΓΣΕΕ, που δε γελάμε καθόλου.θα έβγαινα όλα στο φως όχι εκ των υστέρων αλλά πριν υλοποιηθούν.Ανάμεσα στα συστήματα αδειοδότησης σε αυτήν την περίπτωση. Θα μπορούμε όλοι να βλέπουμε για κάθε εργοστάσιο, αν οι αποφάσεις για τις άδειες συνδέονται με ακριβή ψηφιακά σχέδια ασφαλείας.
Και αυτό δεν είναι τεχνικό ζήτημα.
Είναι βαθιά πολιτικό.
Γιατί κλείνει το δρόμο στην ασυδοσία και τις συναλλαγές στο παρασκήνιο, που κοστίζουν ζωές. Αυτή είναι η δική μας αδιαπραγμάτευτη επιλογή.
Αυτό είναι το δικό μας όραμα και το δικό μας σχέδιο για την Ελλάδα.
Γιατί η διαφάνεια είναι αδελφή της δικαιοσύνης, της εντιμότητας, της δημοκρατίας. Και πιστεύω ότι πρέπει να είναι όραμα, στόχος, σχέδιο, για κάθε δημοκρατικό, ανήσυχο, προοδευτικό πολίτη. Αναβάπτιση της εμπιστοσύνης του πολίτη στην πολιτεία και της πολιτείας στον πολίτη.
Ανατροπές και μόχλευση στο γερασμένο και αναποτελεσματικό πολιτικό σύστημα.
Δίκαιη φορολογία, που θα «θίξει» επιτέλους τον μεγάλο πλούτο.
Άνεμο εντιμότητας και δικαιοσύνης που θα σαρώσει τα παλιά στερεότυπα, με βασικό το πιο πικρό και απογοητευτικό από αυτά:
Ότι τίποτε δεν γίνεται.
Ότι δεν αλλάζει η Ελλάδα. Ενδεχομένως να χρειάζεται, θα πω εγώ. Εκείνοι που συγκάλυψαν τα Τέμπη ;
Που βυθίσαν τη χώρα στη διαφθορά και δεν λογοδοτούν σε κανέναν ;
Που έκαναν έξι χρόνια να ψηφίσουν τον εφαρμοστικό νόμο για την παραγραφή των αδικημάτων των υπουργών, που εμείς φέραμε στην προηγούμενη Συνταγματική Μεταρρύθμιση;
Ή εκείνοι που έγραψαν στα παλιά τους παπούτσια το άρθρο 16 του Συντάγματος ;Μπορεί ο λύκος να φυλάξει τα πρόβατα;για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης,
ή τη συναινετική εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας.
Ας μην κοροιδευόμαστε.Δεν χρειάζεται όμως, άλλη μια απόπειρα εξαπάτησης. Εκδημοκρατισμό, αξιοκρατία και αξιολόγηση με όρους διαφάνειας και σταθερούς κανόνες, χρειάζεται.
Καθολική ψηφιοποίηση, καλύτερες αμοιβές των λειτουργών της, δέκατο τρίτο και δέκατο τέταρτο μισθό, έστω σταδιακά, χρειάζεται. Να κολακέψουν την υπαρκτή αντίθεση ενός μέρους της κοινωνίας με το «δημόσιο», θέτοντας θέμα μονιμότητας για τους δημόσιους υπαλλήλους. Δε φταίει η αγαπημένη τους αναξιοκρατία;
Το ρουσφέτι, η γραφειοκρατία, η εξυπηρέτηση συμφερόντων και κομματικών στρατών, πάνω και κάτω από το τραπέζι ; Τους αφήσαμε 1700 και τους έκαναν σήμερα 3.700.
120% αύξηση.
Γεμίσανε τα δημόσια γραφεία με γαλάζια παιδιά και αργόμισθους κυβερνητικούς υπαλλήλους.
Αφού δεν έχουν που να τους βάλουν.Μόνο μια καθαρή δημοκρατική-προοδευτική πλειοψηφία, που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές, μπορεί και πρέπει να προχωρήσει στις αναγκαίες συνταγματικές και θεσμικές τομές στην κατεύθυνση της δημοκρατίας, της προστασίας των δημόσιων αγαθών,
στη κατεύθυνση της ισότητας στα δικαιώματα και τις ευκαιρίες,
στη κατεύθυνση της ΔικαιοσύνηςΣτο ζήτημα των ανισοτήτων και της Δικαιοσύνης.
Όχι μόνο γιατί το όραμα για μια δίκαιη κοινωνία ήταν αυτό που σφράγισε την ένταξή μου στην Αριστερά και την ενασχόλησή μου με τα κοινά.
Αλλά γιατί πιστεύω βαθιά, ότι οι ανισότητες είναι το κεντρικό ζήτημα της εποχής μας.
Και η μάχη εναντίον τους, σε όλους τους τομείς της οικονομίας, της πολιτικής και της κοινωνίας, θα καθορίσει το μέλλον του πλανήτη μας, το μέλλον της Ευρώπης, το μέλλον της χώρας μας. Και ακόμα περισσότερο, πιστεύω ότι έχουμε τη δυνατότητα, να την κάνουμε βήμα-βήμα πράξη.
Με τη δύναμη της κοινωνίας. Όταν σε αντίξοες συνθήκες, δουλέψαμε συλλογικά και καταφέραμε να βάλουμε φραγμό στην ανθρωπιστική καταστροφή.Αλλά δεδομένων των συνθηκών δεν ήταν μικρά όσα καταφέραμε:
Η Ελλάδα του 2015-2019, σε συνθήκες δημοσιονομικής ασφυξίας, ήταν η χώρα της πρόσβασης όλων ανεξαιρέτως των πολιτών της στη νοσοκομειακή περίθαλψη.
Ήταν η χώρα της θεαματικής μείωσης της παιδική φτώχειας.
Της καταπολέμησης της πείνας.
Της δημιουργίας ενός ιστού προστασίας των αποκλεισμένων και των ευάλωτων.Είχαμε, τότε, 12 χρόνια μπροστά μας.
Ξέραμε ότι η χώρα έβγαινε από το καθεστώς των Μνημονίων.
Διαθέταμε την εμπειρία για ένα συνολικό σχέδιο αναπτυξιακού μετασχηματισμού με στόχους, χρονοδιαγράμματα και κοινωνική συμμετοχή.
100 μεταρρυθμίσεις. 40 εμβληματικοί ποσοτικοί και ποιοτικοί στόχοι.
Ένα όραμα: Η δίκαιη Ελλάδα. Όπως πέταξε στα σκουπίδια τα επιστημονικά πορίσματα για τις φυσικές καταστροφές.
Όπως επιχείρησε να μας παρουσιάσει ως ανίδεους για το πως λειτουργεί η οικονομία, παρότι εμείς που παραλάβαμε μια χρεοκοπημένη χώρα, την αφήσαμε με 37 δις στα ταμεία, εκτός μνημονίων με το χρέος ρυθμισμένο και σε τροχιά ανάπτυξης. Ούτε γόνοι, ούτε επαγγελματίες της εξουσίας ήμασταν.
Δε γεννηθήκαμε σε σαλόνια με πολιτικά τζάκια.Κοιτάξτε γύρω σας.
Στο σπίτι, στην επιχείρηση, στο χωράφι, στις αμοιβές σας.
Αναλογιστείτε ότι από τη χώρα αυτή πέρασε -με το Ταμείο Ανάκαμψης- το σημαντικότερο χρηματοδοτικό εργαλείο για την ανάδυση ενός νέου αναπτυξιακού μοντέλου.
Ψάξτε να βρείτε τα αποτελέσματα.
Δείξτε μου που έχουμε σήμερα στην Ήπειρο ένα νέο παραγωγικό υπόδειγμα, μια νέα δημόσια υποδομή, κάτι που θα μείνει ως τομή.
Δεν θα βρείτε.
Όπως δεν βρίσκει κανείς σε όλη την Ελλάδα.Η ύπαιθρος μαραζώνει.
Αν η δημογραφική κρίση αποτελεί μια φορά υπαρξιακό πρόβλημα για τη χώρα, αποτελεί δυο και τρείς για τη περιφέρεια.Για την αντιμετώπιση της ερημοποίησης και την αποκέντρωση.
Ξεκαθαρίζοντας ότι έχουν συγκεκριμένους αποδέκτες.
Τους αγρότες και ειδικά τους νέους αγρότες που τους είδαμε στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων, γιατί ξέρουν ότι με αυτήν την πολιτική δεν έχουν μέλλον.
Τους εργαζόμενους σε υπηρεσίες, τους εργάτες και τις εργάτριες, τους νέους επιστήμονες.
Τους ανθρώπους που πήραν την απόφαση να μείνουν ή να γυρίσουν στον τόπο τους, να δραστηριοποιηθούν σε κοινωνικές και συνεταιριστικές επιχειρήσεις, και δεν την παλεύουν άλλο βλέποντας τα λεφτά να πηγαίνουν σε κάθε λογής πιθανούς και απίθανους αεριτζήδες. Αυτοί έχουν την κυβέρνηση που θέλουν και που τους υπηρετεί.
Εμείς, οι υπόλοιποι, οι πολλοί, έχουμε ανάγκη από μεγάλες τομές.
Από μια ειρηνική επανάσταση, από πάνω μέχρι κάτω.
Μια νέα μεταπολίτευση.
Από ρήξεις με τα συμφέροντα που έχουν συμφέρον τα πράγματα να μείνουν όπως ακριβώς είναι.ενεργειακή αυτονομία των ΟΤΑ, των σχολείων μας, των νοσοκομείων.
Για μείωση του κόστους των τροφίμων και ενίσχυση της τοπικής οικονομίας.Ο αγρότης εξασφαλίζει προβλέψιμο εισόδημα και αξιοπρεπείς όρους παραγωγής, οι καταναλωτές πρόσβαση σε ποιοτική τροφή σε δίκαιη τιμή και το ρίσκο της παραγωγής μοιράζεται συλλογικά.
Πρόκειται για ένα δημοκρατικό κοινωνικό συμβόλαιο για την τροφή. Και η θεσμική του κατοχύρωση περιλαμβάνει τη νομική του αναγνώριση, αλλά και τη θεσμοθέτηση φορολογικών κινήτρων και χρηματοδοτικών εργαλείων, τη διασύνδεση με Δήμους, σχολεία, κοινωνικές δομές και κοινοτικές πρωτοβουλίες.Και όμως, αυτά τα χρήματα δεν επιστρέφουν στην τοπική οικονομία.
Καταλήγουν σε μεγάλες αλυσίδες και εισαγωγικές εταιρείες, ενώ οι μικροί παραγωγοί αποκλείονται από διαγωνισμούς κομμένους και ραμμένους για τους λίγους.
Η ευρωπαϊκή νομοθεσία επιτρέπει ρητά περιβαλλοντικά, ποιοτικά και κοινωνικά κριτήρια στις δημόσιες προμήθειες.
Στην Ιταλία, το 70% των τροφίμων στα σχολεία της Ρώμης είναι βιολογικά και το δημόσιο αποτελεί σταθερό αγοραστή για τους τοπικούς παραγωγούς.
Αυτή τη νομοθεσία θέλουμε να φέρουμε στη χώρα μας.
Να γίνει η δημόσια δαπάνη μοχλός τοπικής ανάπτυξης και όχι δώρο στα καρτέλ.Το κράτος πληρώνει εκατομμύρια για λογισμικό σε πολυεθνικές, ενώ τα δεδομένα των πολιτών βρίσκονται σε servers εκτός Ευρώπης.
Όμως υπάρχει και άλλος δρόμος – και υπάρχει εδώ στην Ελλάδα.
Η ‘Libre Space Foundation’ στην Αθήνα έστειλε το 2017 τον πρώτο ελληνικό δορυφόρο ανοιχτού λογισμικού στο διάστημα.
Οι ‘Τζουμέικερς’ στην ορεινή Ήπειρο δημιουργούν ανοιχτού σχεδιασμού αγροτικά μηχανήματα, προσαρμοσμένα στις ανάγκες των μικρών αγροτών.
Το ‘Μπουλούκι’, με έδρα τα Κεντρικά Τζουμέρκα, διασώζει παραδοσιακές τεχνικές δόμησης μέσω συνεργασιών με τοπικές κοινότητες.
Πολλά εγχειρήματα σε όλη τη χώρα διαδίδουν γνώση για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Γνώση που μοιράζεται.
Τοπική κατασκευή και δημοκρατική διακυβέρνηση δημιουργούν δουλειές και ανάπτυξη.
Αυτή η μετάβαση χρειάζεται πολιτική απόφαση: δικαίωμα στην επισκευή, δημόσιο χρήμα που παράγει δημόσιο κώδικα, ανοιχτούς σπόρους και τοπικά εργαστήρια σε κάθε περιφέρεια. Η ιδιοκτησία της δεν μπορεί να αποσυνδέεται από τη χρήση της.
Η μακρόχρονη ακαλλιεργησία υπονομεύει την εγχώρια παραγωγή, εντείνει την εξάρτηση από εισαγωγές, αυξάνει τον κίνδυνο πυρκαγιών και διάβρωσης, και διαλύει τον αγροτικό ιστό.
Σε μια χώρα που ερημώνει, η εγκατάλειψη της γης δεν είναι ουδέτερη επιλογή.
Η νομική βάση υπάρχει. Το Σύνταγμά μας προβλέπει «την αναδιανομή αγροτικών εκτάσεων με σκοπό την πιο παραγωγική εκμετάλλευσή τους».
Αυτό που λείπει είναι ο εφαρμοστικός νόμος. Το κράτος οφείλει να έχει τη δυνατότητα.
Αλλά πριν φτάσει εκεί οφείλει να παρέχει κίνητρα, φορολογικά και άλλα, για την ενεργοποίηση ή εκμίσθωση ακαλλιέργητης γης,
να προχωρά σε υποχρεωτική εκμίσθωση σε ενεργούς αγρότες και συλλογικά σχήματα,
και, σε έσχατη περίπτωση, σε αναγκαστική απαλλοτρίωση με δίκαιη αποζημίωση.
Το μοντέλο υπάρχει. Στη Γαλλία, οι οργανισμοί SAFER από το 1960 παρακολουθούν τις πωλήσεις αγροτικής γης και παρεμβαίνουν όταν χρειάζεται — παραχωρώντας τη γη όχι στον υψηλότερο πλειοδότη, αλλά σε αυτόν που θα την καλλιεργήσει.
Ένας αντίστοιχος ελληνικός φορέας θα μπορούσε να αποτελέσει τον πυρήνα μιας νέας αγροτικής πολιτικής.
Με στόχο: ούτε ένα στρέμμα χαμένο! Ένα ζήτημα ασφάλειας – ο έλεγχος των συνόρων απέναντι στα δίκτυα διακινητών.
Αλλά και ένα τρίτο ζήτημα που αφορά την οικονομία, το έλλειμμα εργατικού δυναμικού και την κοινωνική συνοχή των τοπικών κοινωνιών.Όχι. Έχουμε ανθρώπους που προσπαθούν να σωθούν από τον πόλεμο, τη βία ή από την φτώχεια.
Δεν μπορεί κάθε λίγο να έχουμε τραγωδίες στη θάλασσα και να δίνουμε συγχαρητήρια.
Πρέπει να υπάρξει επιτέλους απόλυτη διαφάνεια και αξιόπιστη έρευνα για το τι έγινε. Όχι άλλη συγκάλυψη. Με γνώμονα τις ανάγκες κάθε κλάδου και κάθε περιφέρειας της χώρας. Σε διάλογο με τους συνεταιρισμούς και την τοπική αυτοδιοίκηση.
Μια πολιτική που θα συνεισφέρει στην οικονομία, στο δημογραφικό και στο ασφαλιστικό. Που θα δίνει τη δυνατότητα και σε ανθρώπους που ζούνε στη χώρα εδώ και χρόνια, να δουλέψουν νόμιμα και τίμια με αξιοπρεπείς συνθήκες και να συμβάλλουν στην ελληνική οικονομία. Και αυτό σημαίνει :
Μεταφορικό ισοδύναμο για κατοίκους ορεινών και δυσπρόσιτων περιοχών.
Μηδενισμός της φορολογίας σε ορεινές περιοχές και χωριά κάτω των 200 μόνιμων κατοίκων.
Ειδικό νομικό και φορολογικό πλαίσιο για κοινοτικά καταστήματα.
Επαναφορά του θεσμού των Κοινοτήτων στην τοπική αυτοδιοίκηση, ως ζωντανών κυττάρων τοπικής ζωής και αυτοοργάνωσης.Με θεσμικές τομές και μεταρρυθμίσεις ουσίας, που μπορούν να αλλάξουν τη ζωή των ανθρώπων.
Όχι με συνθήματα. Αλλά με σχέδιο ρεαλιστικών αλλαγών.Ήρθα να προτείνω και κυρίως να ακούσω.Την εικόνα μιας περιοχής με ενεργειακές κοινότητες.
Με κοινοτική υποστηριζόμενη γεωργία
Με γεύματα στα νοσοκομεία και στα σχολεία μας από τοπικούς παραγωγούς
Με χωριά που θα έχουν ξανά σχολεία που θα ανοίγουν το πρωί. Αυτή είναι η ανάπτυξη των πιο δημιουργικών δυνατοτήτων μας.
Αυτή είναι και η ανάπτυξη που είναι συμβατή με τους οραματικούς στόχους του ΟΗΕ για ένα μέλλον απαλλαγμένο από την ενεργειακή φτώχεια, τα ορυκτά καύσιμα, την καθημερινή ερημοποίηση των κοινωνιών μας. Τη δεκαετία του 1970 ένας νέος σκηνοθέτης ήρθε εδώ, στη «μικρή μας πόλη» για να θυμηθούμε και τον σπουδαίο Γιαννιώτη, τον Τάκη Χατζή.
Ένας νέος σκηνοθέτης λοιπόν, ήρθε εδώ στα Γιάννενα και δημιούργησε κάτι που ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας μας.
Ήταν ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος που έκανε τα Γιάννενα παγκόσμια.
Με τον φακό του.
Αυτόν τον φακό που μας έδωσε αυτή τη μοναδική σκηνή στους Κυνηγούς :
Τους ανθρώπους στις βάρκες με τις κόκκινες σημαίες στη λίμνη.Η φωτογραφία από τους κυνηγούς του Αγελόπουλου και η φράση του Μπρεχτ : «γιατί να λέμε βίαια τα νερά και όχι τις όχθες που τα περιορίζουν».Αλλά οι απροσπέλαστες όχθες ενός συστήματος που την περιορίζει.Είτε στις κινηματογραφικές αίθουσες είτε στις τηλεοπτικές πλατφόρμες.
Αυτοί οι νέοι που εμείς οι μεγαλύτεροι συχνά λέμε ότι έχουν διάσπαση προσοχής από τη πολλή χρήση του κινητού.Η κοινωνία μας αναζητεί μια μεγάλη αφήγηση.
Όχι ένα απλοϊκό μήνυμα.
Αλλά την αφήγηση εκείνη που δίνει νόημα στις ζωές μας. Αυτοί οι νέοι, που εκεί που δεν το περίμενε κανείς, έδωσαν ζωή στην περιφέρεια.
Έφεραν τις δικές τους μουσικές και τις ταίριαξαν στα παραδοσιακά όργανα.
Έφεραν το δικό τους κέφι και ζωντάνεψαν τα πανηγύρια.
Έφεραν τη δική τους δημιουργικότητα και ανησυχίες και έφτιαξαν οικολογικές μονάδες, άνοιξαν μονοπάτια στα βουνά, έδειξαν ότι τίποτα δεν πεθαίνει αν είναι ανοιχτό στο καινούριο. Που θα έχει την περιφέρεια στο επίκεντρο.
Που θα μετατρέπει το τοπικό σε παγκόσμιο.
Που θα δημιουργεί τη μεγάλη αφήγηση, αυτή που δίνει περιεχόμενο στη ζωή μας.
Και νόημα στους αγώνες μας.Για μια καλύτερη και δίκαιη πατρίδα.
Η προσπάθειά μας για την ανασύνθεση και επανίδρυση μιας κυβερνώσας αριστερής προοδευτικής παράταξης, δεν είναι μια εύκολη υπόθεση.Μα πάνω από όλα απαιτεί όραμα και έμπνευση.
Για την πατρίδα μας και τις ζωές μας.Αλλά εμείς εδώ δεν είμαστε για τα εύκολα.
Είμαστε για τα μεγάλα. Ζωή ή επιβίωση; Και νιώθω, ότι το ίδιο απαντάτε κι εσείς.Γιατί ξέρω από που προέρχομαι.
Και για αυτό ξέρω που θέλω να πάμε.
Όλες και όλοι μαζί.