Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει πάρει … σβάρνα τις εκκλησίες, μήπως γίνει το θαύμα και αλιεύσει ψήφους προεκλογικά. Κινείται σε «προστατευμένο» περιβάλλον, εκεί δηλαδή που παράγοντες της Εκκλησίας τον στηρίζουν. Ειδικότερα ως προς τη συμφωνία Αθήνας – Σόφιας, μείζον θέμα εγείρεται, δεδομένου ότι φαίνεται πως κυβέρνηση δεν εκμεταλλεύτηκε καν το διεθνές Δίκαιο, το οποίο διαχρονικά – και στα ελληνοτουρκικά – η Ελλάδα χρησιμοποιεί ως «ασπίδα» και «όπλο» της. Κάτι που χρησιμοποιούσε επί δεκαετίες και στη διαπραγμάτευσή της με τη Βουλγαρία. Στην προκειμένη, το διεθνές Δίκαιο προβλέπει την υποχρεωτική επιστροφή των κλεμμένων σε περιόδους εχθροπραξιών και πολεμικών ενεργειών. «Οπλο» που, όπως όλα δείχνουν, απεμπόλησε η κυβέρνηση. Χαρακτηριστικά, ο Μ. Μπόλαρης τονίζει: «Είναι άπαντα τα διαρπαγέντα, από ένοπλες βουλγαρικές δυνάμεις, ατίμητα κειμήλια και χειρόγραφα, όλα όσα λαφυραγωγήθηκαν εν καιρώ του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, επί τη βάσει κεντρικού βουλγαρικού σχεδιασμού, από κατεχόμενες ελληνικές περιοχές, είναι, άραγες, ιδιοκτησίες κι ανήκουν στην αποκλειστική κυριότητα Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου της Ελλάδας όπως είναι οι Πατριαρχικές και Σταυροπηγιακές Μονές και οι Ιερές Μητροπόλεις; Ερωτώ με σαφή και απλό τρόπο: Είναι; Υπάρχει, μήπως, κατηγορηματική υποχρέωση της Βουλγαρίας με βάση το Διεθνές Δίκαιο και τες Διεθνείς Συνθήκες Νειγύ και Χάγης, για την επιστροφή όλων των λεηλατωθέντων πολιτισμικών αγαθών προς τους κυρίους αυτών στην Ελλάδα, την Σερβία και την Ρουμανία; Υπάρχει Διεθνές Δίκαιο στο οποίο η Ελλάδα εμπιστεύεται όλες τις πολλές εκκρεμμότητες στα Εθνικά Θέματα; Υπάρχει;»Απεμπόλησαν το «όπλο» του διεθνούς Δικαίου