… ρόλοι
Η εργοδοσία επίσης καμαρώνει για την «αποτελεσματικότητα», την «υπευθυνότητα» και την «εύρυθμη λειτουργία της επιχείρησης» που διασφαλίζει με τέτοια «μοντέλα» αύξησης της παραγωγικότητας των εργαζομένων. Και πώς αλλιώς, όταν με τις 5 αποχρώσεις της «διευθέτησης» (4ήμερο – 10ωρο, επέκταση εργάσιμου χρόνου σε 48 ώρες τη βδομάδα, 8ωρο «σπαστό», μείωση ωραρίου με μείωση αποδοχών, 10ήμερη τηλεργασία) θωρακίζει ακόμα περισσότερο την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητά της. Πώς λοιπόν να μην πετάει από τη χαρά της η υπουργός, όταν βλέπει να εφαρμόζεται η «εργαλειοθήκη» όλων των αντεργατικών νόμων που μετατρέπουν τον ελεύθερο χρόνο σε «ακορντεόν» και τα ωράρια σε «μέσους όρους»; Πώς να μη νιώθει δικαιωμένη η σοσιαλδημοκρατία όταν βλέπει τις προτάσεις της να γίνονται πράξη από την εργοδοσία και τους συνδικαλιστές της, με νόμους της κυβέρνησης και του κράτους; Ολοι μαζί, με μοιρασμένους ρόλους, σε μία ακόμα μοναδική επίδειξη της κοινής στρατηγικής που υπηρετούν απέναντι στις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες για σταθερό μειωμένο εργάσιμο χρόνο, 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο. Απέναντι δηλαδή σε αυτό που είναι το πραγματικά προοδευτικό σήμερα και επιβάλλει σύγκρουση με στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου και των κομμάτων του, ανοίγοντας δρόμο ανατροπής του συστήματος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.