Γιώργος Τσαντίκος
Η γραφειοκρατία είναι πεμπτουσία του καπιταλισμού και δεν πρόκειται ποτέ να εξαφανιστεί. Και οι πλατφόρμες στην Ελλάδα; Αυτές δουλεύουν όπως τα κινέζικα τρενάκια: μειώνουν την απόσταση ανάμεσα σε δύο σημεία που είναι πάντα τα ίδια.
Πάρα πολλά πράγματα σε αυτό τον πλανήτη, παραμένουν άλυτα ως ερωτήματα: υπάρχουν εξωγήινοι, μπορούσε να στρίψει ο Νίκος Γεωργέας, πότε είναι η τελευταία συναυλία των Πυξ Λαξ, υπάρχει μπάσο στο Justice for All των Metallica και το πιο πρόσφατο, αν νικήθηκε η γραφειοκρατία με τις πλατφόρμες στην Ελλάδα.
Ένας από τους βασικούς λόγους που κρατάνε αναπάντητο το τελευταίο ερώτημα, είναι ότι δεν το ρώτησε και κανένας, γιατί αφενός η γραφειοκρατία είναι πεμπτουσία του καπιταλισμού και δεν πρόκειται ποτέ να εξαφανιστεί, αφετέρου γιατί οι πλατφόρμες στην Ελλάδα, δουλεύουν όπως τα κινέζικα τρενάκια: μειώνουν την απόσταση ανάμεσα σε δύο σημεία, που είναι πάντα τα ίδια.
Εντάξει, μπορεί να είναι δυνατή πλέον η έκδοση μιας υπεύθυνης δήλωσης άμεσα, αλλά μην ξεχνάτε ότι το ίδιο άμεση ήταν η δυνατότητα και πριν, όταν την έγραφες στο χέρι.
Προφανώς επίσης, μια σειρά πράγματα γίνονται θεωρητικά πιο εύκολα (όπως πχ η ηλεκτρονική συνταγογράφηση), αλλά το θεμελιώδες πρόβλημα παραμένει ότι η Υγεία δεν έχει κόσμο, ότι η νοσηλεία είναι πανάκριβη, ότι η σχέση κόστους-ζωής βαραίνει υπέρ του κόστους κ.λπ.
Έτσι συμβαίνει και στην ανά πενταετία δημιουργία νέων πλατφορμών που απεικονίζουν την ακρίβεια, με την οποία οι κυβερνήσεις απλώς συνυπάρχουν, γιατί τα έσοδα (από φόρους) είναι έσοδα. Αλήθεια, πόσος κόσμος ξέρει ότι ιντερνετικές πλατφόρμες δημοσίου για την απεικόνιση τιμών ειδών πρώτης (και δεύτερης) ανάγκης υπάρχουν εδώ και μια δεκαπενταετία περίπου, χωρίς να αποκοπεί ούτε κατά ένα σεντ η ακρίβεια;
Θυμάστε μήπως ότι την τελευταία φορά που φτιάχτηκε τέτοια πλατφόρμα και διαφημίστηκε περισσότερο και από τοποθέτηση παρολί σε αγώνα μουντιάλ, το πρώτο πράγμα που αφαιρέθηκε από τη λειτουργία της ήταν η διαχρονική πορεία της τιμής του προϊόντος, για να μη φαίνεται ότι ακριβαίνει;
Ότι πραγματικά είναι τόσο μεγάλη υποκρισία η «πλατφορμοποίηση», όταν η επίσημη κυβερνητική δικαιολογία είναι ότι αν μειωθεί πχ ένας φόρος, «θα επωφεληθούν οι πλούσιοι»;
Μα έτσι και αλλιώς είναι ωφελημένοι. Είναι πλούσιοι. Δεν θα μπούνε σε πλατφόρμα για να δούνε πού είναι φθηνότερη η φέτα Αμφιλοχίας, δεν είναι από τα καθημερινά επίδικά τους αυτό, πώς να το κάνουμε τώρα.
Επίσης, μια ίσως λιγότερο προφανής, αλλά εξίσου ενδιαφέρουσα πτυχή, είναι πόσο κοστίζει η «πλατφορμοποίηση». Η κυβέρνηση πριν από λίγες μέρες, με το γνωστό διαχειριστικό και στρεβλωτικό τρόπο με τον οποίο χειρίζεται την ενημέρωση, «αποδόμησε» τις φήμες περί κόστους εκατομμυρίων για την καινούργια πλατφόρμα αναζήτησης τιμών σούπερ μάρκετ, που έχει πιο τρέντι όνομα από την προηγούμενη, λέγοντας ότι κόστισε μόλις καμιά 370αριά χιλιάδες ευρώ.
Πρώτον, ένας βασικός κανόνας της προπαγάνδας είναι να διαλέγεις σε τι απαντάς, ακόμα και αν η ερώτηση δεν υπάρχει.
Δεύτερον, στην εποχή του ανοιχτού λογισμικού, είναι πραγματικά προβληματική η συνεχής ροή χρημάτων σε τύπους που ξεκίνησαν με βιογραφικό «φτιάχνω ιστοσελίδες», την εποχή που πεντακοσιοιεκατονενηνταπεντε Δήμοι της Ελλάδας είχαν ακριβώς την ίδια ιστοσελίδα, με την ίδια φωτογραφία στο header: ένα παγκάκι από το Κιλκίς (δεν είναι πλάκα, έχει συμβεί).
Πολλώ δε μάλλον, όταν τα αντεπιχειρήματα κυμαίνονται στο «ναι αλλά επειδή είναι ανοιχτό (το λογισμικό), δεν θα είναι ασφαλές», λες και μιλάμε για κουφώματα αλουμινίου στο «Εξοικονομώ» (που έχει και αυτό πλατφόρμα).
Αλήθεια, πόσοι ξέρουν πως ιντερνετικές πλατφόρμες για τις τιμές υπάρχουν πολλά χρόνια, χωρίς να μειωθούν οι τιμές;
Τέλος, μαντέψτε: οι πλατφόρμες δεν δουλεύουν από μόνες τους, χρειάζονται κόσμο. Και κόσμος, εργαζόμενοι και εργαζόμενες δηλαδή, δεν υπάρχει. Πέρα από τα διάσημα (και εύκολα) πλατφορμοειδή, υπάρχουν πλείστα όσα (ΕΦΚΑ, ΚΕΑΟ, διάφορες υπηρεσίες), όπου οι δουλειές χρειάζονται προσωπικό, το οποίο δεν υπάρχει.
Και το καλύτερο; Αρκετές από αυτές, δεν ενημερώνονται καν. Είτε γιατί δεν υπάρχει κόσμος να το κάνει, είτε γιατί δεν υπάρχει διάθεση, είτε γιατί όντως έχουμε πλέον περισσότερες πλατφόρμες από όσες μπορούμε να καταναλώσουμε. Οπότε, χρήσιμο είναι να μην ψήνεται ο κόσμος ιδιαίτερα από τέτοιες «ευκολίες», ειδικά όταν το αφήγημα ξεπερνάει την πραγματική τους χρησιμότητα και κυρίως, χρησιμοποιείται ως πρόφαση για να καλύψει ένα τεράστιο κενό που υπάρχει πίσω τους. Αυτό το κενό, συνήθως γεμίζει με τον πατροπαράδοτο τρόπο: γραφειοκρατία για τους πολλούς, «ευκολίες» για τους πολύ λίγους…