Παρ’ ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δηλώνει «πιστός σύμμαχος» των ΗΠΑ, αν και ο Τραμπ εξακολουθεί να μην τον έχει προσκαλέσει στον Λευκό Οίκο, όπου ήδη συναντήθηκε με τον Ερντογάν, η Ελλάδα εμφανίζεται ως ο φτωχός συγγενής στην γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής.Στη Λιβύη φαίνονται οι προθέσεις του Λευκού Οίκου
Ανεξαρτήτως εάν και πότε θα αρθούν τα κάθε λογής «αγκάθια» στις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις, βέβαιον είναι ότι η συνεργασία Ουάσιγκτον – Αγκυρας έχει προχωρήσει πολύ σε περιφερειακό επίπεδο.
Ο ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ για την Αφρική, Μασάντ Μπούλος, ο οποίος έχει αναλάβει να «ενώσει» και πάλι τη διχοτομημένη Λιβύη, εκτός των άλλων εστιάζει ιδιαίτερα στις ενεργειακές μπίζνες με την πλούσια σε κοιτάσματα χώρα. Εμφανίζεται, δε, ως ο «συντονιστής» όλων των ντηλ εκμετάλλευσης του ενεργειακού πλούτου της Λιβύης. Ως γνωστόν, στη χώρα παρουσία και ισχυρή επιρροή, εκτός των ΗΠΑ, έχουν η Ιταλία και η Τουρκία. Και οι τρεις δυνάμεις αποσκοπούν, όχι μόνο στον ενεργειακό πλούτο της χώρας, αλλά και στην «εισβολή» τους στην Αφρική μέσω της χώρας. Η Ιταλία της Μελόνι, μάλιστα, έχει ξαναβγάλει στην επιφάνεια τους μεγαλοϊδεατισμούς της ιταλικής αποικιοκρατίας στην Αφρική.
Προ εβδομάδων, λοιπόν, την ίδια ημέρα που ο Σαντάμ Χαφτάρ, γιος του δήθεν «στρατάρχη» που ελέγχει την ανατολική Λιβύη, Χαλίφα Χαφτάρ, ήταν στην Αθήνα, στη Βεγγάζη υπογραφόταν συμφωνία για έρευνες και εξορύξεις υδρογονανθράκων νοτίως της Κρήτης, ανάμεσα στην εθνική εταιρεία πετρελαίου της Λιβύης (NOC) και κοινό ευρωπαϊκό σχήμα της τουρκικής ΤΡΑΟ (40%), της ισπανικής Repsol (40%), της ουγγρικής MOL (20%), της ιταλικής ΕΝΙ και της Qatar Energy (Κατάρ).
Αντίστοιχα ντηλ κάνουν και συνεχίζουν να προωθούν αμερικανικές εταιρείες (Conoco Phillips, Chevron, ExxonMobil – κάποιες δραστηριοποιούνται και στην Ελλάδα), οι οποίες αποσκοπούν στο μερίδιο του λέοντος.
Κοροϊδία ΗΠΑ – ευρωπαϊκών χωρών έναντι της Ελλάδας
Η Αγκυρα, βέβαια, είναι φυσικό να κάνει τα πάντα για να ενισχύσει την οικονομική και γεωπολιτική θέση της στη Λιβύη, διότι, εκτός των άλλων, θέλει να «μπετονάρει» το τουρκολιβυκό μνημόνιο οριοθέτησης ΑΟΖ. Ομως, οι ΗΠΑ, όπως και οι κατά τα λοιπά εταίροι και σύμμαχοι της Ελλάδας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, προβαίνοντας σε στενή συνεργασία με την Αγκυρα, φαίνεται πως γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις – πέραν πάσης γεωγραφικής λογικής και διεθνούς δικαίου – κινήσεις της Τουρκίας, όπως το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Και, πάντως, ούτε λόγος να γίνεται περί «αλληλεγγύης» στην Ελλάδα.
Ολα αυτά σημειώνονται τη στιγμή που η – χρισθείσα με τις πλέον παράτυπες μεθοδεύσεις του μεγάρου Μαξίμου – μόνιμη υφυπουργός Εξωτερικών, Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, μόλις πρόσφατα βρέθηκε στην Τρίπολη της Λιβύης, στο πλαίσιο των συζητήσεων Ελλάδας – «κυβέρνησης» Λιβύης για την οριοθέτηση ελληνο-λιβυκής ΑΟΖ. Λίγο μετά την αναχώρησή της και, αφού το υπουργείο Εξωτερικών διατεινόταν ότι έγινε ένα ακόμη θετικό βήμα, στη Λιβύη άρχισαν να αδειάζουν την Αθήνα, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα έχει υπερβολικές αξιώσεις για την ΑΟΖ και αμφισβητώντας των επήρεια της Κρήτης. Και βέβαια ούτε λόγος για το ανυπόστατο τουρκολιβυκό μνημόνιο.
