Την αποχώρησή του από το κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού ανακοίνωσε ο ευρύτερα γνωστός από τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις με την ιδιότητα του πραγματογνώμονα στην υπόθεση της τραγωδίας των Τεμπών, Βασίλης Κοκοτσάκης. Τον ίδιο δρόμο, αυτόν της εξόδου από το κόμμα Καρυστιανού, ακολούθησε και ο πτέραρχος εν αποστρατεία, Αθανάσιος Παπανικολάου.
Η παραίτηση Κοκοτσάκη ήρθε μάλιστα με ανοιχτή επιστολή στην οποία ασκεί σκληρή κριτική για τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας του κόμματος Καρυστιανού, καθιστώντας προσωπικά υπεύθυνη την ίδια.
Μεταξύ άλλων, ο κ. Κοκοτσάκης επικαλείται «σοβαρές οργανωτικές ελλείψεις», τονίζοντας ότι ένα κίνημα πολιτών δεν μπορεί να λειτουργεί χωρίς σαφείς κανόνες, θεσμικές διαδικασίες, διαφάνεια, λογοδοσία και οργανωτικό πλαίσιο.
Οπως υποστηρίζει, παρά τις επανειλημμένες παρεμβάσεις και επισημάνσεις του, δεν υπήρξε ουσιαστική ανταπόκριση από την ηγεσία του κόμματος, ούτε και πραγματοποιήθηκε ποτέ ουσιαστική συζήτηση για οργανωτικά, θεσμικά ή πολιτικά ζητήματα. Καταγγέλλει, δε, τη λήψη αποφάσεων χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η βούληση της βάσης ή συλλογικών οργάνων και η σταδιακή διαμόρφωση ενός συγκεντρωτικού μοντέλου διοίκησης, με τις αποφάσεις να συγκεντρώνονται σε περιορισμένο αριθμό προσώπων, εκτός των αρχών της συλλογικής λειτουργίας.
Ακόμη και η Ιδρυτική Διακήρυξη, όπως και η διαδικασία σύνταξης του καταστατικού, επισημαίνει, προχώρησαν χωρίς συλλογικές διαδικασίες, και στον αντίποδα επικράτησε ένα μοντέλο λήψης αποφάσεων από έναν κλειστό κύκλο προσώπων.
Προσωπικό πολιτικό εγχείρημα
Στην επιστολή του ο κ. Κοκοτσάκης καθιστά υπεύθυνη για τη διολίσθηση αυτή την ίδια τη Μαρία Καρυστιανού, αφού, όπως λέει, όλες οι κρίσιμες αποφάσεις που διαμόρφωσαν τη φυσιογνωμία και τη δομή του κόμματος ελήφθησαν με τη γνώση ή την αποδοχή της.
«Δεν μπορείς να επικαλείσαι τη διαφάνεια όταν λειτουργείς με όρους αυλής», αναφέρει χαρακτηριστικά το πρώην πια στέλεχος του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», καταγγέλλοντας την εμφάνιση εσωτερικών μηχανισμών, προσωπικών επιρροών και παρασκηνιακών ανταγωνισμών.
«Οσοι προερχόμαστε από τον αγώνα για τα Τέμπη, δεν μάθαμε να λειτουργούμε με όρους αυλής. Μας κινητοποίησε η ανάγκη για αλήθεια και δικαιοσύνη, όχι η εξουσία ή η προσωπική φιλοδοξία», υπογραμμίζει ο κ, Κοκοτσάκης, υποστηρίζοντας ότι το όλο εγχείρημα με το κόμμα Καρυστιανού απομακρύνθηκε από τις αρχικές προσδοκίες των πολιτών που το στήριξαν, μετατρεπόμενο –όπως αναφέρει– σε μια δομή που στην πράξη αρνείται τις βασικές αρχές της συλλογικότητας και της συμμετοχικής λειτουργίας.
Υπό αυτά τα δεδομένα, ο Βασίλης Κοκοτσάκης δηλώνει ότι δεν μπορεί να αποδεχθεί ένα πολιτικό εγχείρημα που, ενώ γεννήθηκε από την απαίτηση των πολιτών για δημοκρατία, διαφάνεια και συμμετοχή, δεν εφαρμόζει τις ίδιες αρχές στο εσωτερικό του – ούτε και με ένα κίνημα που, όπως καταγγέλλει, κινδυνεύει να μετατραπεί από έκφραση της κοινωνίας σε προσωπικό πολιτικό εγχείρημα.
«Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι ένα Κίνημα που επικαλείται τη Διαφάνεια θα λειτουργεί χωρίς θεσμικές διαδικασίες.
»Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι ένα Κίνημα που γεννήθηκε ως έκφραση της κοινωνίας θα μετατρέπεται σταδιακά σε προσωπικό πολιτικό εγχείρημα.
»Προσωπικά, αισθάνομαι ότι σε αυτή την προσπάθεια δεν μπορώ να συμπράξω.
»Για τον λόγο αυτό δηλώνω ότι αποσύρω την όποια στήριξή μου από τον συγκεκριμένο πολιτικό φορέα», καταλήγει ο Βασίλης Κοκοτσάκης στην επιστολή του, που αναλυτικά έχει ως εξής:
«Στις 21 Μαΐου 2026, κατά την παρουσίαση της Ιδρυτικής Διακήρυξης του υπό ίδρυση τότε Κινήματος, δήλωσα δημόσια:
“Εύχομαι αυτή η νέα αρχή να μείνει πάντα πιστή σε αυτό που τη γέννησε: Την απαίτηση των πολιτών για Αλήθεια, Δικαιοσύνη και Ευθύνη”.
Σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη να επιστρέψω σε εκείνα τα λόγια, όχι για να τα αναθεωρήσω, αλλά γιατί δυστυχώς θεωρώ ότι επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι που έκρυβαν μέσα τους.
Στην υπόθεση των Τεμπών στήριξα (μεταξύ άλλων) ως τεχνικός σύμβουλος & την τότε πρόεδρο του Συλλόγου θυμάτων, στον αγώνα όλων των συγγενών για την αλήθεια στην υπόθεση αυτή.
Τη στηρίξαμε ως τεχνική ομάδα, επιστημονικά, ηθικά, όχι γιατί αναζητούσαμε ρόλο, θέση ή επιρροή, αλλά γιατί πιστεύαμε ότι εκφράζει ένα αυθεντικό κοινωνικό αίτημα για Δικαιοσύνη και αλήθεια, όπως αυτό εκφράστηκε από τα εκατομμύρια των πολιτών που διαδήλωναν στους δρόμους.
Και όταν ανακοινώθηκε η δημιουργία πολιτικού φορέα, πιστεύοντας και εγώ ότι επιχειρούσαμε να μεταφέρουμε στη δημόσια ζωή το μήνυμα που έστειλαν εκατομμύρια πολίτες στους δρόμους της Ελλάδας, δήλωσα παρών χωρίς καμία φιλοδοξία ή προσωπική επιδίωξη.
Όχι για να δημιουργηθεί άλλο ένα ακόμη κόμμα, αλλά να δημιουργηθεί ένα αυθεντικό-πραγματικό Κίνημα Πολιτών, όπως ήταν η απαίτηση του κόσμου, ενάντια στην σήψη και την διαφθορά του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος
Ένα κίνημα που θα αποτελούσε συνέχεια εκείνου του μεγάλου λαϊκού ξεσηκωμού που γεννήθηκε μέσα από την τραγωδία των Τεμπών και κορυφώθηκε τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 2025.
Ένα κίνημα όμως που δεν θα ανήκε σε πρόσωπα, δεν θα διοικούνταν από αυλές και αυλικούς, δεν θα λειτουργούσε με όρους μηχανισμών, αποκλείοντας τις φράξιες και τους κολλητούς…
Δεν θα αναπαρήγαγε τις παθογένειες που για δεκαετίες οδήγησαν τους πολίτες στην αποστροφή απέναντι στην πολιτική.
Δυστυχώς, όσο περνούσε ο χρόνος, διαπίστωνα ολοένα και περισσότερο ότι η πορεία που ακολουθείται απέχει ουσιωδώς από εκείνη που εξαγγέλθηκε.
Από την πρώτη στιγμή επισημάνθηκαν σοβαρές οργανωτικές ελλείψεις. Υποβλήθηκαν προτάσεις, κατατέθηκαν σχέδια, διατυπώθηκαν προβληματισμοί. Ζητήθηκαν συναντήσεις και διευκρινίσεις. Όχι από διάθεση αντιπαράθεσης. Αλλά από αίσθημα ευθύνης.
Γιατί κανένα Κίνημα Πολιτών δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κανόνες, χωρίς θεσμούς, χωρίς διαφάνεια, χωρίς λογοδοσία και χωρίς σαφές οργανωτικό πλαίσιο.
Και όμως, παρά τις επανειλημμένες παρεμβάσεις, δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση.
Δεν υπήρξε ποτέ ουσιαστική συζήτηση για κανένα οργανωτικό , θεσμικό, πολιτικό ή άλλο θέμα. Ποτέ δεν έγινε προσπάθεια να αφουγκραστεί η ιδιότυπη ηγεσία, τις επιθυμίες του κινήματος των πολιτών, αλλά ξεφύτρωναν θέσεις και απόψεις που εξέφραζαν μόνο τους ομιλούντες και ουδέποτε την όποια λαϊκή βάση ή κάποιο συλλογικό όργανο.
Δεν υπήρξε συλλογική ποτέ επεξεργασία για κανένα θέμα , όπως δεν υπήρξε και καμία διάθεση θεσμικής συγκρότησης.
Αντίθετα, διαμορφώθηκε σταδιακά ένα μοντέλο συγκέντρωσης αποφάσεων σε ελάχιστα πρόσωπα, έξω από κάθε έννοια συλλογικής λειτουργίας.
Η Μαρία Καρυστιανού, ως επικεφαλής του εγχειρήματος, φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο αυτό οργανώθηκε και λειτούργησε.
Δεν αποδίδω τις παραπάνω διαπιστώσεις σε συνεργάτες, συμβούλους ή πρόσωπα του περιβάλλοντός της.
Οι κρίσιμες επιλογές που καθόρισαν τη φυσιογνωμία, τη δομή και τη λειτουργία του φορέα έγιναν με τη γνώση, την ανοχή ή την αποδοχή της.
Για τον λόγο αυτό, η κριτική μου αφορά πρωτίστως την πολιτική κατεύθυνση που επιλέχθηκε και την ευθύνη της ηγεσίας για αυτήν.
Η Ιδρυτική Διακήρυξη συντάχθηκε χωρίς συλλογικές διαδικασίες. Το Καταστατικό προαναγγέλλεται ότι θα συνταχθεί με τον ίδιο τρόπο.
Το ολοκληρωμένο εθνικό οργανωτικό σχέδιο που κατατέθηκε από το αρμόδιο οργανωτικό τμήμα, αγνοήθηκε για χάρη ενός συγκεντρωτικού μοντέλου “αποφάσεων από ελάχιστα πρόσωπα”. Δεν μπορείς να ευαγγελίζεσαι τη διαφάνεια όταν λειτουργείς με “αυλές”.
Οι οργανώσεις πολιτών που αυτοβούλως συγκροτήθηκαν ανά την χώρα, αφέθηκαν να λειτουργούν χωρίς σαφείς κανόνες, χωρίς δικαιώματα, χωρίς αρμοδιότητες και χωρίς θεσμικές εγγυήσεις συμμετοχής και χωρίς ποτέ να ζητηθεί η γνώμη τους για οποιοδήποτε θέμα.
Και το χειρότερο, αντί να συζητούμε για θεσμούς, διαδικασίες και συμμετοχή, άρχισαν να εμφανίζονται λογικές μηχανισμών, εσωτερικών ισορροπιών, προσωπικών επιρροών και παρασκηνιακών ανταγωνισμών.
Μια κατάσταση που όχι μόνο δεν θυμίζει Κίνημα Πολιτών, αλλά θυμίζει ακριβώς εκείνο το πολιτικό μοντέλο που υποτίθεται ότι επιχειρούσαμε να υπερβούμε. Υπάρχει όμως και μία ακόμη διάσταση που δεν μπορώ να αγνοήσω.
Από την πρώτη στιγμή της συγκρότησης του εγχειρήματος, δεκάδες άνθρωποι και στη συνέχεια εκατοντάδες πολίτες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας (όπως έγινε υποδειγματικά στην Κρήτη). Δημιουργήθηκαν Ομάδες Πολιτών σε πολλά μέρη της Ελλάδας , αποτελούμενες από ανθρώπους που δεν ζητούσαν ανταλλάγματα, αξιώματα ή πολιτική σταδιοδρομία.
Ανθρωποι της εργασίας, της καθημερινότητας και της προσφοράς. Ανθρωποι που πίστεψαν ότι οικοδομούμε κάτι διαφορετικό. Οτι επιχειρούμε να δημιουργήσουμε ένα αληθινό Κίνημα Πολιτών, βασισμένο στη συμμετοχή, στη συλλογικότητα, στη διαφάνεια και στον σεβασμό της δημοκρατικής λειτουργίας.
Οι άνθρωποι αυτοί μας εμπιστεύθηκαν και μας ακολούθησαν. Επένδυσαν χρόνο, κόπο, αξιοπρέπεια και Ελπίδα. Και ακριβώς γι’ αυτό αισθάνομαι ότι έχω απέναντί τους μια ιδιαίτερη ηθική υποχρέωση.
Δεν μπορώ να τους ζητήσω να συνεχίσουν να πιστεύουν σε κάτι διαφορετικό από αυτό που βλέπουν να διαμορφώνεται.
Δεν μπορώ να τους ζητήσω να αποδεχθούν ως Κίνημα Πολιτών μια δομή που αρνείται στην πράξη τις βασικές αρχές της συμμετοχικότητας και της συλλογικής λειτουργίας, που δεν έχει απολύτως καμία σχέση από τις απαιτήσεις και προσδοκίες του κόσμου που το διεκδίκησε.
Και κυρίως, δεν μπορώ να σιωπήσω όταν βλέπω ανθρώπους που εργάστηκαν ανιδιοτελώς να αισθάνονται σήμερα απογοήτευση και πικρία απέναντι στις προσδοκίες που οι ίδιοι επένδυσαν.
Τους οφείλω την αλήθεια, όπως τους όφειλα την αλήθεια από την πρώτη ημέρα. Με τα παραπάνω δεν καταγράφω προσωπική πικρία, αλλά τα καταγράφω με θλίψη.
Γιατί όσοι προερχόμαστε από τον αγώνα των Τεμπών δεν μάθαμε να λειτουργούμε με όρους αυλής.
Μάθαμε να λειτουργούμε με όρους ευθύνης γιατί δεν μας κινητοποίησε η εξουσία, αλλά μας κινητοποίησε η ανάγκη για αλήθεια. Δεν μας ένωσε η φιλοδοξία ,αλλά μας ένωσε η απαίτηση για Δικαιοσύνη.
Και γι’ αυτό δεν μπορώ να αποδεχθώ και να ανεχθώ ότι ένα Κίνημα που γεννήθηκε από την απαίτηση των πολιτών για Δημοκρατία, αρνείται να εφαρμόσει τη Δημοκρατία στο εσωτερικό του.
Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι ένα Κίνημα που επικαλείται τη Διαφάνεια θα λειτουργεί χωρίς θεσμικές διαδικασίες.
Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι ένα Κίνημα που γεννήθηκε ως έκφραση της κοινωνίας θα μετατρέπεται σταδιακά σε προσωπικό πολιτικό εγχείρημα.
Προσωπικά, αισθάνομαι ότι σε αυτή την προσπάθεια δεν μπορώ να συμπράξω. Μίλησα όταν έπρεπε να μιλήσω και πρότεινα όταν έπρεπε να προτείνω.
Προειδοποίησα όταν έπρεπε να προειδοποιήσω και παρέμεινα παρών όσο υπήρχε η ελπίδα ότι η πορεία μπορούσε να διορθωθεί, αλλά μάταια.
Για να μπορώ αύριο να κοιτάζω στα μάτια τους ανθρώπους που με εμπιστεύθηκαν και πορευτήκαμε για λίγο μαζί…
Για τον λόγο αυτό δηλώνω ότι αποσύρω την όποια στήριξή μου από τον συγκεκριμένο πολιτικό φορέα.
Δεν αναγνωρίζω σε αυτόν τον φορέα ,τα χαρακτηριστικά ενός Κινήματος Πολιτών όπως εκείνου που οραματιστήκαμε και παρουσιάσαμε στους πολίτες.
Η απόφασή μου αυτή δεν στρέφεται εναντίον κανενός προσώπου, αλλά αφορά αποκλειστικά τη διαπίστωσή μου για τον τρόπο συγκρότησης, λειτουργίας και πολιτικής εξέλιξης του εγχειρήματος
Ταυτόχρονα, δηλώνω ξεκάθαρα ότι παραμένω δίπλα στους ανθρώπους που πορεύτηκαν μαζί μας όλο αυτό το διάστημα και που τίμησαν με την παρουσία, τη δουλειά, το ήθος και την ανιδιοτέλειά τους αυτή την προσπάθεια.
Πάνω απ’ όλα όμως, παραμένω ανυποχώρητα εκεί όπου βρισκόμουν από την πρώτη ημέρα: Στον καθαρό αγώνα για την αλήθεια στην υπόθεση των Τεμπών, μαζί με την τεχνική μας ομάδα. Συνεχίζουμε απρόσκοπτα το επιστημονικό μας έργο για τη μνήμη των θυμάτων και την αξιοπρέπεια των οικογενειών τους.
Οι αρχές που μας έφεραν εδώ εξακολουθούν να είναι ζωντανές, και όσο παραμένουν ζωντανές, ο δικός μας δρόμος θα παραμένει ανοιχτός.
Αποχωρώ μόνο από μια πολιτική κίνηση που δεν με εκφράζει, όπως πλέον δεν εκφράζει την πλειοψηφία όλων όσων πιστέψαμε σε αυτήν…».
Ακολουθήστε το Protagon στο Google News