Ο Ντόναλντ Τραμπ δείχνει αποφασισμένος να κλείσει το κεφάλαιο του πολέμου με το Ιράν που τελικά δημιούργησε για τις ΗΠΑ περισσότερα προβλήματα απ’ όσα υποτίθεται ότι θα έλυνε. Οι μεγάλοι κερδισμένοι είναι ήδη γνωστοί. Η Lockheed Martin, η RTX, η Boeing, η General Dynamics και η Northrop Grumman κυριαρχούν εδώ και χρόνια στις συμβάσεις του Πενταγώνου. Σύμφωνα με το Costs of War Project του Πανεπιστημίου Brown, την περίοδο 2020-2024 οι πέντε μεγαλύτερες εταιρείες έλαβαν συνολικά 771 δισ. δολάρια σε συμβόλαια του Πενταγώνου. Μόνο η Lockheed Martin πήρε 313 δισ. δολάρια, η RTX 145 δισ., η Boeing 115 δισ., η General Dynamics 116 δισ. και η Northrop Grumman 81 δισ. Την ίδια περίοδο, οι ΗΠΑ δαπάνησαν μόλις 356 δισ. δολάρια για διπλωματία, αναπτυξιακή βοήθεια και ανθρωπιστικά προγράμματα. Λίγο μετά την επιστροφή του Τραμπ στην εξουσία, η USAID αποδιαρθρώθηκε και τα ανθρωπιστικά προγράμματα περικόπηκαν δραστικά. Οι κοινωνικές και διεθνείς δαπάνες αντιμετωπίζονται ως βάρος. Οι στρατιωτικές δαπάνες ως αναπόφευκτη ανάγκη. Η πολιτική αντίφαση είναι εμφανής και στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση Τραμπ και το Ρεπουμπλικανικό Κογκρέσο έχουν ήδη προχωρήσει σε περικοπές στην υγεία, στη διατροφική βοήθεια και στη διεθνή ανθρωπιστική στήριξη, την ώρα που αυξάνουν τις δαπάνες για πολέμους στο εξωτερικό, περικόπτουν κοινωνικές δαπάνες στο εσωτερικό υιοθετώντας παράλληλα δρακόντεια μέτρα κατά της μετανάστευσης. Τώρα ζητούν νέο πακέτο εκατοντάδων δισεκατομμυρίων για την πολεμική μηχανή. Οι Αμερικανοί πολίτες καλούνται έτσι να δεχθούν λιγότερη κοινωνική προστασία για να χρηματοδοτηθεί μια πολιτική που ήδη τους κοστίζει. Ο πόλεμος με το Ιράν δεν επιβάρυνε μόνο τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό. Η αναταραχή στα Στενά του Ορμούζ και οι πιέσεις στις αγορές ενέργειας και λιπασμάτων μεταφράστηκαν σε αυξημένες τιμές καυσίμων και τροφίμων. Σύμφωνα με το Costs of War, το πρόσθετο κόστος καυσίμων για τους Αμερικανούς καταναλωτές ξεπέρασε τα 40 δισ. δολάρια, δηλαδή περισσότερα από 300 δολάρια ανά νοικοκυριό. Αυτή είναι η πραγματική συνέχεια του πολέμου. Οχι μόνο τα συντρίμμια που άφησαν πίσω τους οι βομβαρδισμοί, αλλά η οικονομική και πολιτική δομή που επιβραβεύει τη σύγκρουση ακόμη και όταν αυτή παρουσιάζεται ως τελειωμένη υπόθεση. Η συμφωνία με το Ιράν μπορεί να σταματήσει προσωρινά τις βόμβες. Δεν σταματά όμως τη λογική που τις παρήγαγε. Η Ουάσιγκτον δεν βγαίνει από τον πόλεμο αναζητώντας διαφορετικό δρόμο. Βγαίνει ζητώντας περισσότερα χρήματα για την ίδια διαδρομή. Και αυτό σημαίνει ότι, ακόμη κι αν η εκεχειρία τελικά αντέξει, ο λογαριασμός δεν θα είναι το τέλος της ιστορίας. Θα είναι το επιχείρημα για τον επόμενο γύρο εξοπλισμών.
Ποιος πληρώνει τον πόλεμο στο Ιράν
