Για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια ο Μπενιαμίν Νετανιάχου Στη Haaretz, ο αναλυτής Άμος Χαρέλ εστιάζει ακριβώς σε αυτή τη μεταβολή. Κατά την εκτίμησή του, ο Νετανιάχου βρίσκεται σήμερα στη δυσάρεστη θέση να παρακολουθεί τη διαμόρφωση μιας συμφωνίας την οποία δεν διαπραγματεύτηκε, δεν επηρέασε ουσιαστικά και δύσκολα μπορεί να υπερασπιστεί πολιτικά στο εσωτερικό του Ισραήλ. Για έναν ηγέτη που επί χρόνια παρουσιαζόταν ως ο κατεξοχήν διαχειριστής της ιρανικής απειλής, πρόκειται για εντυπωσιακή ανατροπή. Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η παρατήρηση του δημοσιογράφου Μπεν Κάσπιτ, ενός από τους σημαντικότερους βιογράφους του Νετανιάχου. Ο Κάσπιτ σημειώνει ότι πολλοί Ισραηλινοί έχουν αρχίσει να συγκρίνουν τη σημερινή κατάσταση με τη συμφωνία του 2015 που ο Νετανιάχου κατήγγελλε επί χρόνια ως ιστορικό λάθος. Ο άνθρωπος που έχτισε μεγάλο μέρος της πολιτικής του καριέρας πάνω στην αντίθεσή του σε εκείνη τη συμφωνία βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπος με μια νέα συμφωνία την οποία αδυνατεί να αποτρέψει. Η πιο ενδιαφέρουσα ανάγνωση προέρχεται ίσως από τον Λέβι. Σε αντίθεση με τους αναλυτές που επικεντρώνονται στο περιεχόμενο της συμφωνίας ή στις στρατηγικές της συνέπειες, εκείνος βλέπει πίσω από την κρίση ένα βαθύτερο πολιτικό πρόβλημα. Όπως σχολιάζει, ο Νετανιάχου έχει ταυτίσει εδώ και χρόνια την πολιτική του επιβίωση με τη διαρκή κλιμάκωση. Από τη Γάζα στον Λίβανο και από τον Λίβανο στο Ιράν, κάθε νέα σύγκρουση παρουσιαζόταν ως αναγκαία και αναπόφευκτη. Από αυτή την οπτική, η σημερινή σύγκρουση με τον Τραμπ δεν είναι ούτε ατύχημα ούτε αποτέλεσμα κάποιου λανθασμένου χειρισμού. Είναι η στιγμή που συγκρούστηκαν δύο διαφορετικές λογικές. Από τη μία ένας Ισραηλινός πρωθυπουργός που είχε επενδύσει πολιτικά στη συνέχιση της αναμέτρησης. Από την άλλη ένας Αμερικανός πρόεδρος που αποφάσισε ότι η συνέχιση της σύγκρουσης εξυπηρετεί πλέον λιγότερο τα αμερικανικά συμφέροντα από μια συμφωνία με την Τεχεράνη. Αυτό είναι και το στοιχείο που φαίνεται να ενώνει αναλυτές με πολύ διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες. Ο πόλεμος δεν αποκάλυψε απλώς τα όρια της ισραηλινής στρατιωτικής ισχύος ή τις δυσκολίες μιας αναμέτρησης με το Ιράν. Αποκάλυψε τα όρια της ισραηλινής επιρροής στην Ουάσιγκτον. Για χρόνια ο Νετανιάχου παρουσίαζε τον εαυτό του ως τον ηγέτη που μπορούσε να καθοδηγήσει τις αμερικανικές αποφάσεις στη Μέση Ανατολή. Σήμερα, ακόμη και πολλοί Ισραηλινοί αναλυτές περιγράφουν μια διαφορετική πραγματικότητα: όταν τα αμερικανικά συμφέροντα άρχισαν να αποκλίνουν από τις επιδιώξεις του Ισραήλ, ο Τραμπ δεν δίστασε να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο. Αν η γενοκτονία στη Γάζα έδειξε μέχρι πού μπορούσε να φτάσει η επιρροή του Νετανιάχου στην Ουάσιγκτον, ο πόλεμος στο Ιράν έδειξε πού σταματά. Και αυτό ίσως αποδειχθεί μελλοντικά σημαντικότερο από οποιαδήποτε στρατιωτική ή διπλωματική εξέλιξη της ίδιας της σύγκρουσης.
Η στιγμή της απόκλισης
