Με τις δημοσκοπήσεις χτίζει ανώγια και κατώγια η αστική τάξη και τα επιτελεία της. Ετσι και τώρα: Η αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος περνάει μέσα κι από έρευνες που είναι περισσότερο παρέμβαση στις εξελίξεις και λιγότερο καταγραφή. Πριν από μερικούς μήνες ζήσαμε τη δημοσκοπική εκτόξευση της Κωνσταντοπούλου, πιο πριν του Βελόπουλου και γενικά οποιουδήποτε το σύστημα ήθελε να κατοχυρώσει ως «αντισυστημική» δύναμη απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ. Παρόμοιοι διάττοντες αστέρες έχουν λάμψει κατά καιρούς στο καντράν των δημοσκοπήσεων, αλλά η τύχη τους είναι γνωστή. Κάτι σαν «πάρκινγκ» συμπάθειας και ψήφων, όσο διαμορφώνονται οι απαραίτητοι πόλοι για τα διλήμματα της διακυβέρνησης. Τώρα που ο «εκλογικός κύκλος» άνοιξε σύμφωνα με τα αστικά ΜΜΕ, οι δημοσκοπήσεις γίνονται εργαλείο παρέμβασης στο πολιτικό σύστημα και «κουμπώνουν» με τα ψευτοδιλήμματα της κυβερνησιμότητας, του μικρότερου κακού, του ικανότερου πρωθυπουργού και πάει λέγοντας. Στην αφετηρία της κούρσας προσπαθούν και μέσω των δημοσκοπήσεων να προβάλλουν τη γραμμή τερματισμού, γιατί αυτό που τους «καίει» είναι η διαδρομή: Μην τυχόν ξεστρατίσει η απογοήτευση και η δυσαρέσκεια για την αντιλαϊκή πολιτική σε πιο ριζοσπαστικούς δρόμους και προκύψουν ζητήματα για τη «σταθερότητα» που επιδιώκει η αστική τάξη. Οι εργαζόμενοι, ο λαός, η νεολαία έχουν το πιο ασφαλές κριτήριο για να διαμορφώσουν πολιτική στάση απέναντι στις εξελίξεις: Την πραγματικότητα που τους πνίγει και την πείρα απ’ όλες τις κυβερνήσεις που την κάνουν ακόμα πιο πνιγερή. Η αμφισβήτηση αυτής της πολιτικής σε συμπόρευση με το ΚΚΕ είναι ο μόνος δρόμος για να τραβήξουν μπροστά!
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: Πολιτική .