Μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μιλούν στο Πριν ενόψει της συνδιάσκεψης του μετώπου
Με αφορμή την 6η συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ η οποία πραγματοποιείται σε λίγες μέρες, η πρώτη σκέψη αφορά στο πολιτικό της «αποτύπωμα» όπως αυτό καταγράφεται διαχρονικά. Όχι βέβαια στον κοινοβουλευτικό «χάρτη» και στις δημοσκοπήσεις, αλλά σε μεγάλο τμήμα της μαζικής συνείδησης, συμπεριλαμβανομένων και πολιτικο-ιδεολογικών χώρων εκτός του φάσματος της κομμουνιστικής αριστεράς ή γενικά της αριστεράς. Προφανώς αφορά σε προσεγγίσεις διαφορετικού χαρακτήρα, ενδεχομένως ετερόκλητες ή αλληλοσυγκρουόμενες, οι οποίες όμως θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι από διαφορετικές κατευθύνσεις συγκλίνουν σε μεγάλο βαθμό στην εξής ελάχιστη κοινή παραδοχή: Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη συνολική της διαδρομή, ουδέποτε στερήθηκε αντανακλαστικών απέναντι σε μείζονος ή ελάσσονος -για κάποιους άλλους- ζητήματα, βάσει του δικού της αγωνιστικού «κώδικα», διαμορφώνοντας μέσα και από τις εσωτερικές της αντιθέσεις, τον δικό της «τύπο» δυναμικής παρέμβασης, μακριά πάντως από τα «άσφαιρα» των μεν ή τα δήθεν των υπολοίπων…
Το ζήτημα που τίθεται είναι ότι αυτό το αγωνιστικό πλαίσιο και ο «πρακτικισμός» που βέβαια είναι κοινά παραδεκτό ότι υλοποιούνται με άπειρες δυσκολίες και συλλογικές ή προσωπικές υπερβάσεις, έχουν μικρές πιθανότητες να οδηγήσουν από μόνα τους σ’ ένα μαζικό, ανατρεπτικό πολιτικό κίνημα. Τουλάχιστον έως ότου γίνει κατορθωτό, το ιδεολογικό ή θεωρητικό υπόβαθρο να επικαιροποιηθεί και να εμπλουτιστεί μέσω μιας ευρύτερης και πιο «τολμηρής» προσέγγισης της σημερινής πραγματικότητας, ακόμη και μέσω σκληρής κριτικής κάποιων θεμελιακών παραδοχών του. Π.χ.: Πώς διαμορφώνεται δυνητικά η θέση της μισθωτής εργασίας στην παραγωγική διαδικασία και η θέση της εργατικής τάξης σαν επαναστατικό υποκείμενο; Πώς εκφράζεται σήμερα η εργασιακή θεωρία της αξίας και πως συνδέεται -αν συνδέεται!- με την «πτωτική τάση του κέρδους», εάν αυτή πράγματι υφίσταται! Με ποιους όρους συγκροτείται η εργατική τάξη; Ενιαία, από το Μπαγκλαντές μέχρι το Σιάτλ;
Αυτά, πέρα από φορμαλισμούς, γενικεύσεις και ανασφάλειες (corrections or revisions), πάντα προς την κατεύθυνση μιας αδιάκοπης ιδεολογικής πάλης ικανής να ανταποκριθεί με αξιοπιστία στη σημερινή πραγματικότητα και στις έντονες ταλαντεύσεις της συνείδησης. Επίσης, όξυνση της σύγκρουσης με τα κάθε είδους «αφιόνια», εθνικούς μύθους, εκκλησία, πολιτικές «θρησκείες», εθνικισμούς, ρατσισμούς κ.ο.κ. Παράλληλα, αφού το πολιτικό δεν μπορεί να εμφανίζεται σε εξωτερική σχέση με το ιδεολογικό, το πολιτικό πλαίσιο δεν μπορεί παρά να διαμορφωθεί με όρους ταξικής «ηγεμονικής» προοπτικής, γειωμένο όμως στην πραγματικότητα της συγκεκριμένης χώρας, στις ιδιαιτερότητές της, λαμβάνοντας πάντα υπόψη τις προτεραιότητες που θέτει η ίδια η βάση του κινήματος.
Σ’ έναν κόσμο που αλλάζει ακατάπαυστα, ραγδαία και σε μεγάλο βαθμό απρόβλεπτα, η ικανότητα προσαρμογής και κυρίως η κριτική σκέψη είναι απαραίτητα για την κατανόηση μιας «αχανούς» νέας πραγματικότητας. Ένας λόγος παραπάνω από τη στιγμή που για κάθε ζήτημα και κάθε «αστοχία» της – πάλαι ποτέ; – νεωτερικότητας, όλο και περισσότερο εμφανίζεται και προωθείται σαν λύση η άρον-άρον επιστροφή σε κάθε μορφής σκοταδισμό και στη στυγνή απολυταρχία.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 28-29 Μαρτίου 2026
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Πολιτική – Εφημερίδα ΠΡΙΝ .
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά