Από τον Stefan Moore* Ένα Δημοκρατικό, Πολυεθνικό Κράτος Σχετικά ΆρθραΔιαβάστε επίσης:Πλεύρης για σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ: «Γελοίες» και «ήσσονος σημασίας» μερικές υποθέσειςΔιαβάστε επίσης:ΠΑΣΟΚ: Περιμένουμε παρέμβαση εισαγγελέα μετά τη δήλωση Άδ. Γεωργιάδη ότι έχει ικανοποιήσει ρουσφέτια βουλευτώνΟ Παπέ συμμερίζεται την άποψη του Ράμπκιν ότι το Ισραήλ βρίσκεται σε μια αυτοκτονική σπείρα που τελικά θα οδηγήσει στην κατάρρευσή του. Αλλά, στη συνέχεια, κάνει ένα γιγάντιο άλμα στο μέλλον για να εξετάσει τι οραματίζεται να αναδύεται από τα ερείπια – ένα δημοκρατικό, πολυεθνικό κράτος στην Παλαιστίνη. Το «Ισραήλ στο Χείλος του Γκρεμού» ξεκινά με τα καταστροφικά γεγονότα από την εποχή της Διακήρυξης Μπάλφουρ του 1917 και την ίδρυση του ισραηλινού κράτους το 1948 έως την άνοδο του κινήματος των θρησκευτικά δεξιών εποίκων τα τελευταία χρόνια. Σαν μηχανικός κτιρίων που επιθεωρεί μια ετοιμόρροπη κατασκευή, ο Παπέ επισημαίνει τις μοιραίες ρωγμές στα θεμέλια του ισραηλινού κράτους που τελικά θα διευρυνθούν και θα οδηγήσουν στην κατάρρευση του σιωνιστικού έργου – ένα γεγονός που πιστεύει ότι “θα μπορούσε κάλλιστα να αλλάξει την πορεία της παγκόσμιας ιστορίας σε αυτόν τον αιώνα”. Η ρωγμή νούμερο 1 — μια πολύ μεγάλη, σύμφωνα με τον Pappé — είναι η άνοδος του μεσσιανικού σιωνισμού — της πεποίθησης ότι οι Άγιοι Τόποι δόθηκαν στον εβραϊκό λαό από τον Θεό για να επιταχύνει τη λύτρωση. Πρωτοπόρος της ήταν ο ραβίνος Avraham Yitzchak Kook (1865-1935) και ήταν “h πιο ακραία μορφή Σιωνισμού: μια συγχώνευση μεσσιανικών ιδεών με αναίσχυντο ρατσισμό προς τους Παλαιστίνιους και περιφρόνηση για τον κοσμικό και μεταρρυθμιστικό Ιουδαϊσμό”. Αυτό το κίνημα, γράφει ο Pappé, αντιπροσωπεύει μια από τις πιο σοβαρές ρωγμές στα ασταθή πολιτικά θεμέλια του Ισραήλ – ένα σχίσμα μεταξύ της θρησκευτικής δεξιάς και των πολιτικών Σιωνιστών που, ειρωνικά, παρά τις διαφορές τους, μοιράζεται τον ίδιο στόχο της διατήρησης της εβραϊκής υπεροχής στην Παλαιστίνη. Άλλες θεμελιώδεις ρωγμές που αποκάλυψε ο Pappé είναι: η “άνευ προηγουμένου υποστήριξη για την παλαιστινιακή υπόθεση σε όλο τον κόσμο”, η επιδείνωση των οικονομικών προβλημάτων καθώς το χάσμα πλούτου διευρύνεται, οι επενδύσεις στερεύουν και οι πιο εύποροι επαγγελματίες εγκαταλείπουν τη χώρα (εκτιμάται ότι είναι πάνω από μισό εκατομμύριο από το 2023). Στη λίστα προστίθενται η “κατάφωρη ανεπάρκεια” του ισραηλινού στρατού, ο οποίος, ενώ είναι ικανός να βομβαρδίσει τη Γάζα μέχρι τα ερείπια, δεν είναι εκπαιδευμένος για πραγματική μάχη και δεν είναι σε θέση να νικήσει τη Χαμάς· και ο καταρρέων πολιτικός μηχανισμός που είναι ανίκανος να στεγάσει επαρκώς τις χιλιάδες Ισραηλινούς που έχουν εκτοπιστεί από τους πολέμους στη Γάζα και τον Λίβανο. Τέλος, υπάρχει η μεγαλύτερη ρωγμή από όλες – η άνοδος ενός νέου Παλαιστινιακού Απελευθερωτικού Κινήματος την ίδια στιγμή που το Σιωνιστικό σχέδιο “βυθίζεται προς την άκρη του γκρεμού”. Πρόκειται για ένα κίνημα ενεργητικών νέων Παλαιστινίων που, “αντί να επιδιώκουν μια λύση δύο κρατών, όπως κάνει άκαρπα η Παλαιστινιακή Αρχή εδώ και αρκετές δεκαετίες,… αναζητούν μια γνήσια λύση ενός κράτους”. Η πρόκληση, σύμφωνα με τον Παπέ, θα είναι να συνδυαστεί ο νεανικός ζήλος με μια σαφή πολιτική ατζέντα. “Κάθε επιτυχημένη επανάσταση στην ιστορία συνέβαινε όταν η δημιουργική ενέργεια των μαζών συναντούσε το προγραμματικό όραμα μιας αυτοπεποίθησης οργάνωσης που μπορούσε να εκφράσει τα αιτήματά τους”, γράφει, “αυτό που ο Λέων Τρότσκι περιέγραψε ως «την εμπνευσμένη φρενίτιδα της ιστορίας»”. Η κατευθυντήρια αρχή στο επίκεντρο αυτής της επανάστασης είναι η δικαιοσύνη — η μεταβατική δικαιοσύνη, η οποία περιλαμβάνει τη νομική αντιμετώπιση των συστηματικών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την απόδοση ευθυνών στους ενόχους, καθώς και την αποκαταστατική δικαιοσύνη για την παροχή αποζημίωσης στα θύματά τους, λέει ο Pappé. Πρώτα και κύρια, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δοθεί στα 6 εκατομμύρια Παλαιστίνιους πρόσφυγες που εκδιώχθηκαν από τη γη τους από το 1948 το δικαίωμα επιστροφής στις πόλεις και τα χωριά τους. Στη συνέχεια, είναι η κατεδάφιση των εβραϊκών οικισμών στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Τα απομονωμένα φυλάκια που καταλαμβάνονται από φανατικούς εποίκους θα απαιτήσουν πλήρη κατεδάφιση, αλλά οι εκτεταμένοι αστικοί οικισμοί που έχουν κατασκευαστεί από το 1967 θα παρουσιάσουν μεγαλύτερες προκλήσεις. Αλλά ίσως το πιο σαρωτικό όραμα του Pappé είναι η επανασύνδεση της Παλαιστίνης με ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο, το Μασρέκ , “οι οποίες ήταν οργανικά συνδεδεμένες μεταξύ τους με πολιτιστικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς, ιστορικούς και ιδεολογικούς δεσμούς που χρονολογούνται αιώνες πριν”. Ολόκληρη αυτή η περιοχή, όπου Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί και Εβραίοι ζούσαν μαζί σε σχετική αρμονία για χιλιάδες χρόνια πριν οι ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις τη χαράξουν με τεχνητά σύνορα, θα μπορούσε να επανασυνδεθεί με την Παλαιστίνη, εμπνέοντας “μια ευρύτερη επανάσταση σε όλο το Μασρέκ”. Όσον αφορά τα εκατομμύρια Εβραίων που θα παραμείνουν να ζουν στην Παλαιστίνη μετά το Ισραήλ, ο Pappé πιστεύει ότι θα είναι πρόθυμοι να συμβάλουν στην οικοδόμηση αυτού του νέου μέλλοντος: “Ο τρόπος με τον οποίο άλλες εβραϊκές κοινότητες σε άλλα μέρη του κόσμου βλέπουν τους εαυτούς τους ως μέρος των αντίστοιχων χωρών τους μπορεί να αναπαραχθεί στην Παλαιστίνη μετά το Ισραήλ”. * Ο Στέφαν Μουρ είναι Αμερικανοαυστραλός σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, του οποίου οι ταινίες έχουν λάβει τέσσερα βραβεία Emmy και πολλά άλλα βραβεία. Στην ιστοσελίδα consortiumnews διαβάζετε ολόκληρο το άρθρο Το πρωτότυπο άρθρο https://neostrategy.gr/to-israil-sto-cheilos-tou-gkremou/ ανήκει στο Neostrategy.gr . 0 Facebook 0 Twitter 0 Facebook-messenger 0 Viber 0 Whatsapp
Ο Παπέ συμμερίζεται την άποψη του Ράμπκιν ότι το Ισραήλ βρίσκεται σε μια αυτοκτονική σπείρα που τελικά θα οδηγήσει στην κατάρρευσή του. Αλλά, στη συνέχεια, κάνει ένα γιγάντιο άλμα στο μέλλον για να εξετάσει τι οραματίζεται να αναδύεται από τα ερείπια – ένα δημοκρατικό, πολυεθνικό κράτος στην Παλαιστίνη.
Το «Ισραήλ στο Χείλος του Γκρεμού» ξεκινά με τα καταστροφικά γεγονότα από την εποχή της Διακήρυξης Μπάλφουρ του 1917 και την ίδρυση του ισραηλινού κράτους το 1948 έως την άνοδο του κινήματος των θρησκευτικά δεξιών εποίκων τα τελευταία χρόνια.
Σαν μηχανικός κτιρίων που επιθεωρεί μια ετοιμόρροπη κατασκευή, ο Παπέ επισημαίνει τις μοιραίες ρωγμές στα θεμέλια του ισραηλινού κράτους που τελικά θα διευρυνθούν και θα οδηγήσουν στην κατάρρευση του σιωνιστικού έργου – ένα γεγονός που πιστεύει ότι “θα μπορούσε κάλλιστα να αλλάξει την πορεία της παγκόσμιας ιστορίας σε αυτόν τον αιώνα”.
Η ρωγμή νούμερο 1 — μια πολύ μεγάλη, σύμφωνα με τον Pappé — είναι η άνοδος του μεσσιανικού σιωνισμού — της πεποίθησης ότι οι Άγιοι Τόποι δόθηκαν στον εβραϊκό λαό από τον Θεό για να επιταχύνει τη λύτρωση. Πρωτοπόρος της ήταν ο ραβίνος Avraham Yitzchak Kook (1865-1935) και ήταν “h πιο ακραία μορφή Σιωνισμού: μια συγχώνευση μεσσιανικών ιδεών με αναίσχυντο ρατσισμό προς τους Παλαιστίνιους και περιφρόνηση για τον κοσμικό και μεταρρυθμιστικό Ιουδαϊσμό”.
Αυτό το κίνημα, γράφει ο Pappé, αντιπροσωπεύει μια από τις πιο σοβαρές ρωγμές στα ασταθή πολιτικά θεμέλια του Ισραήλ – ένα σχίσμα μεταξύ της θρησκευτικής δεξιάς και των πολιτικών Σιωνιστών που, ειρωνικά, παρά τις διαφορές τους, μοιράζεται τον ίδιο στόχο της διατήρησης της εβραϊκής υπεροχής στην Παλαιστίνη.
Άλλες θεμελιώδεις ρωγμές που αποκάλυψε ο Pappé είναι: η “άνευ προηγουμένου υποστήριξη για την παλαιστινιακή υπόθεση σε όλο τον κόσμο”, η επιδείνωση των οικονομικών προβλημάτων καθώς το χάσμα πλούτου διευρύνεται, οι επενδύσεις στερεύουν και οι πιο εύποροι επαγγελματίες εγκαταλείπουν τη χώρα (εκτιμάται ότι είναι πάνω από μισό εκατομμύριο από το 2023).
Στη λίστα προστίθενται η “κατάφωρη ανεπάρκεια” του ισραηλινού στρατού, ο οποίος, ενώ είναι ικανός να βομβαρδίσει τη Γάζα μέχρι τα ερείπια, δεν είναι εκπαιδευμένος για πραγματική μάχη και δεν είναι σε θέση να νικήσει τη Χαμάς· και ο καταρρέων πολιτικός μηχανισμός που είναι ανίκανος να στεγάσει επαρκώς τις χιλιάδες Ισραηλινούς που έχουν εκτοπιστεί από τους πολέμους στη Γάζα και τον Λίβανο.
Τέλος, υπάρχει η μεγαλύτερη ρωγμή από όλες – η άνοδος ενός νέου Παλαιστινιακού Απελευθερωτικού Κινήματος την ίδια στιγμή που το Σιωνιστικό σχέδιο “βυθίζεται προς την άκρη του γκρεμού”. Πρόκειται για ένα κίνημα ενεργητικών νέων Παλαιστινίων που, “αντί να επιδιώκουν μια λύση δύο κρατών, όπως κάνει άκαρπα η Παλαιστινιακή Αρχή εδώ και αρκετές δεκαετίες,… αναζητούν μια γνήσια λύση ενός κράτους”.
Η πρόκληση, σύμφωνα με τον Παπέ, θα είναι να συνδυαστεί ο νεανικός ζήλος με μια σαφή πολιτική ατζέντα. “Κάθε επιτυχημένη επανάσταση στην ιστορία συνέβαινε όταν η δημιουργική ενέργεια των μαζών συναντούσε το προγραμματικό όραμα μιας αυτοπεποίθησης οργάνωσης που μπορούσε να εκφράσει τα αιτήματά τους”, γράφει, “αυτό που ο Λέων Τρότσκι περιέγραψε ως «την εμπνευσμένη φρενίτιδα της ιστορίας»”.
Η κατευθυντήρια αρχή στο επίκεντρο αυτής της επανάστασης είναι η δικαιοσύνη — η μεταβατική δικαιοσύνη, η οποία περιλαμβάνει τη νομική αντιμετώπιση των συστηματικών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την απόδοση ευθυνών στους ενόχους, καθώς και την αποκαταστατική δικαιοσύνη για την παροχή αποζημίωσης στα θύματά τους, λέει ο Pappé.
Πρώτα και κύρια, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δοθεί στα 6 εκατομμύρια Παλαιστίνιους πρόσφυγες που εκδιώχθηκαν από τη γη τους από το 1948 το δικαίωμα επιστροφής στις πόλεις και τα χωριά τους.
Στη συνέχεια, είναι η κατεδάφιση των εβραϊκών οικισμών στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Τα απομονωμένα φυλάκια που καταλαμβάνονται από φανατικούς εποίκους θα απαιτήσουν πλήρη κατεδάφιση, αλλά οι εκτεταμένοι αστικοί οικισμοί που έχουν κατασκευαστεί από το 1967 θα παρουσιάσουν μεγαλύτερες προκλήσεις.
Αλλά ίσως το πιο σαρωτικό όραμα του Pappé είναι η επανασύνδεση της Παλαιστίνης με ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο, το Μασρέκ , “οι οποίες ήταν οργανικά συνδεδεμένες μεταξύ τους με πολιτιστικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς, ιστορικούς και ιδεολογικούς δεσμούς που χρονολογούνται αιώνες πριν”.
Ολόκληρη αυτή η περιοχή, όπου Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί και Εβραίοι ζούσαν μαζί σε σχετική αρμονία για χιλιάδες χρόνια πριν οι ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις τη χαράξουν με τεχνητά σύνορα, θα μπορούσε να επανασυνδεθεί με την Παλαιστίνη, εμπνέοντας “μια ευρύτερη επανάσταση σε όλο το Μασρέκ”.
Όσον αφορά τα εκατομμύρια Εβραίων που θα παραμείνουν να ζουν στην Παλαιστίνη μετά το Ισραήλ, ο Pappé πιστεύει ότι θα είναι πρόθυμοι να συμβάλουν στην οικοδόμηση αυτού του νέου μέλλοντος: “Ο τρόπος με τον οποίο άλλες εβραϊκές κοινότητες σε άλλα μέρη του κόσμου βλέπουν τους εαυτούς τους ως μέρος των αντίστοιχων χωρών τους μπορεί να αναπαραχθεί στην Παλαιστίνη μετά το Ισραήλ”.
* Ο Στέφαν Μουρ είναι Αμερικανοαυστραλός σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, του οποίου οι ταινίες έχουν λάβει τέσσερα βραβεία Emmy και πολλά άλλα βραβεία.
Στην ιστοσελίδα consortiumnews διαβάζετε ολόκληρο το άρθρο
