Στην προσπάθεια να «αναβαπτιστεί» στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, η ΕΕ επιδιώκει στενότερες επαφές με κράτη και ιμπεριαλιστικά κέντρα με τα οποία μέχρι σήμερα είχε παγωμένες ή τεταμένες σχέσεις. «Η Ευρώπη πρέπει να προσαρμοστεί στις νέες πραγματικότητες», καθώς «δεν είναι πλέον προτεραιότητα της Ουάσιγκτον», είχε πει η Κάλας. Βλέπουμε λοιπόν το τελευταίο διάστημα να ξεπαγώνει η Συμφωνία με τη Mercosur, τους ηγέτες κρατών της ΕΕ και της Βρετανίας να επισκέπτονται το Πεκίνο, αλλά και την υπογραφή συμφωνίας ελεύθερων συναλλαγών μεταξύ ΕΕ και Ινδίας. Ειδικά αυτή αποτελεί τη μεγαλύτερη διμερή εμπορική συμφωνία και για τις δύο πλευρές. Στις σημερινές συνθήκες, όπου τα στρατόπεδα αναδιατάσσονται μπροστά στο ενδεχόμενο ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου, τέτοιες συμφωνίες μπερδεύουν ακόμα περισσότερο το κουβάρι των ανταγωνισμών. Μπορεί λοιπόν το κεφάλαιο στην Ελλάδα να πανηγυρίζει στην προοπτική να γίνει η χώρα κόμβος του εμπορικού διαδρόμου IMEC (από την Ινδία στην Ευρώπη), ο λαός όμως, που δεν κερδίζει τίποτα από τέτοιες συμφωνίες, πρέπει να επαγρυπνεί μπροστά στον μεγάλο κίνδυνο να σφραγιστούν και με το αίμα του οι ανταγωνισμοί και οι συμφωνίες του κεφαλαίου.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: Πολιτική .