Ρούτσι vs ΚαρυστιανούΤα παιδιά των διαζευγμένων ως κλοτσοσκούφι
Τα παιδιά δεν χρωστούν τίποτα να γίνονται… κλοτσοσκούφι όταν οι γονείς αποφασίζουν να χαράξουν διαφορετικούς δρόμους στη ζωή τους. Επίσης, το «τρεις μέρες από εδώ, έναν μήνα από εκεί» θα πρέπει κάποια στιγμή να αλλάξει ως φιλοσοφία για τους χωρισμένους με παιδιά. Αντί τα παιδιά να πηγαίνουν πέρα-δώθε σε διαφορετικές περιοχές και οικίες, η βάση τους να είναι σταθερή και το «μαρτύριο» αυτό να το υφίστανται οι μεγάλοι.
Σχετικά Άρθρα
Έχουμε φτάσει στο σημείο τα ανήλικα να μεγαλώνουν τους ανώριμους γονείς τους, που κοιτούν μόνο την πάρτη τους και τη βολή τους. Επώνυμοι και ανώνυμοι. Γνωστοί και μη εξαιρετέοι, που φτιάχνουν κανονικότητες στα μέτρα τους, απαιτώντας να προσαρμοστούν τα παιδιά τους σε αυτές, στέλνοντάς τα πολλές φορές και στους ψυχολόγους, οι οποίοι τους μεγάλους θα έπρεπε να εξετάζουν και όχι τους μικρούς. Μπορεί να είναι κάπως ακραίο αυτό που γράφω, αλλά εδώ ισχύει το «αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα».
Ποιος φοβάται τη “μάνα των Τεμπών”;
Ας εξηγήσει κάποιος στη Μαρία Καρυστιανού ότι κανείς δεν της ασκεί κριτική επειδή τη φοβάται. Αυτές τις εξυπνάδες τις έχουμε ξανακούσει και στο παρελθόν από τους «μετεωρίτες λαϊκιστές» του πολιτικού στερεώματος, οι οποίοι, για να καλύψουν την ανεπάρκεια ή τις γκάφες τους, έριχναν την μπάλα στην εξέδρα, κατασκευάζοντας εχθρούς που -τάχα μου- νιώθουν τρόμο στο δυναμικό πέταγμά τους.
Με τα ίδια μυαλά πολιτεύτηκε και ο Στ. Κασσελάκης πριν από λίγα χρόνια και είδαμε πού κατέληξε. Συνεπώς, ας μην ισχυρίζεται πως έχει γίνει ο φόβος και ο τρόμος των πολιτικών της αντιπάλων, διότι υποτιμά τη νοημοσύνη της συντριπτικής πλειονότητας του ελληνικού λαού, που -δυστυχώς γι’ αυτήν- ξέρει να ξεχωρίζει τη σοβαρότητα από τη γραφικότητα στη συμπεριφορά κάποιου.
Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή