Πυρ ομαδόν για τις δηλώσεις Καρυστιανού περί αμβλώσεων: Παρέμβαση Μαρινάκη, σφοδρές αντιδράσεις από ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αρ

Σάλο αλλά και πολλή συζήτηση προκάλεσε η τοποθέτηση της Μαρίας ΚαρυστιανούΔιαβάστε: Κάν’ το όπως η Μελόνι: Πώς η Καρυστιανού αντιγράφει την αντισυστημική συνταγή και φλερτάρει με το ακροδεξιό ακροατήριο – Γιατί παίζει το χαρτί των αμβλώσεων

Η επίμαχη τοποθέτηση ΚαρυστιανούΤα όσα είπε η κυρία Καρυστιανού προκάλεσαν την παρέμβαση του κυβερνητικού εκπροσώπου, Παύλου Μαρινάκη

ΠΑΣΟΚ: Το ζήτημα των αμβλώσεων έχει λυθεί οριστικά επί Ανδρέα Παπανδρέου

ΣΥΡΙΖΑ: “Βαθιά πολιτική και επικίνδυνη” η θέση για τις αμβλώσεις, την εντάσσει σε σκοταδιστική αντίληψηΣτην ανακοίνωση επισημαίνεται ότι στην Ελλάδα, όπου η άμβλωση είναι νόμιμη από το 1986, και στην Ευρώπη η συντριπτική πλειονότητα των κρατών αναγνωρίζει το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση ως θεμελιώδες και ότι το δικαίωμα αυτό κατακτήθηκε μέσα από δεκαετίες αγώνων φεμινιστριών απέναντι στην πατριαρχία, την έμφυλη βία και τη θρησκοληψία.

«Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν παζαρεύονται και δεν ζυγίζονται με δημοψηφίσματα και “διαβουλεύσεις”»,Θέτει σε αμφισβήτηση το θεμελιώδες δικαίωμα των γυναικών στην αυτοδιάθεση του σώματός τους. Δικαίωμα που έχει κατακτηθεί και νομικά κατοχυρωθεί εδώ και δεκαετίες.Το πλαίσιο παρανομίας των αμβλώσεων θέτει ευθέως σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα των γυναικών, όπως συνέβαινε στη χώρα μας πριν από τη νομιμοποίησή τους και όπως εξακολουθεί να συμβαίνει σε άλλες χώρες όπου οι αμβλώσεις είναι παράνομες.Δημόσια διαβούλευση μπορεί να υπάρξει για πολλά θέματα, αλλά όχι για θεμελιώδη δικαιώματα. Τα θεμελιώδη δικαιώματα δεν είναι ζήτημα πλειοψηφίας – μειοψηφίας.Δεν υπάρχει πραγματική και νομική σύγκρουση προστασίας ζωής κυοφορούμενου και αυτοδιάθεσης σώματος γυναίκας, στο πλαίσιο των νόμιμων αμβλώσεων, όπως οι προϋποθέσεις τους καθορίζονται στον ευρωπαϊκό νομικό πολιτισμό, και για τον λόγο αυτό δεν νοείται και οποιαδήποτε στάθμιση»Ο νόμος του 1986 για τις αμβλώσεις

Το 1986 θεσπίστηκε το δικαίωμα της άμβλωσης στη χώρα μας (για δεύτερη φορά – η πρώτη ήταν το 1978, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις). Συγκεκριμένα, βάσει του νόμου 1609/1986, ο οποίος δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ στις 3 Ιουλίου εκείνης της χρονιάς, οι γυναίκες απέκτησαν το δικαίωμα να τερματίζουν νόμιμα την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Η πρώτη φορά που θεσπίστηκε το δικαίωμα ήταν για συγκεκριμένες περιπτώσεις το 1978. Ωστόσο το 1986 προβλέφθηκε νομικά από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Σύμφωνα με τον νόμο, η άμβλωση έγινε νόμιμη «κατ’ επιλογή» μέχρι την 12η εβδομάδα κύησης, χωρίς την ανάγκη ιατρικών ή άλλων ενδείξεων. Επίσης η άμβλωση επιτράπηκε σε κάθε στιγμή της εγκυμοσύνης χωρίς χρονικό όριο εάν υπήρχε αναπότρεπτος κίνδυνος για τη ζωή ή σοβαρή βλάβη της υγείας της γυναίκας.

Σύμφωνα με το άρθρο 2 , οι παράγραφοι 4 και 5 του άρθρου 304 του Ποινικού Κώδικα αντικαταστάθηκαν ως εξής: «Δεν είναι άδικη πράξη η τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης που ενεργείται με τη συναίνεση της εγκύου από ιατρό μαιευτήρα-γυναικολόγο με τη συμμετοχή αναισθησιολόγου σε οργανωμένη νοσηλευτική μονάδα, αν συντρέχει μία από τις ακόλουθες περιπτώσεις”. Και ακολουθούσαν οι σχετικές περιπτώσεις. Η άμβλωση γίνεται με τη συναίνεση της εγκύου, εκτελείται από γιατρό μαιευτήρα-γυναικολόγο και με τη συμμετοχή αναισθησιολόγου, σε οργανωμένη νοσηλευτική μονάδα. Σύμφωνα, τέλος, με την παράγραφο 5 του ποινικού κώδικα “αν η έγκυος είναι ανήλικη, πρέπει να έχει και τη συναίνεση ενός γονέα ή του προσώπου που έχει την επιμέλειά της, επιπλέον της δικής της”. Το νομοθέτημα εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο με ευρεία πλειοψηφία. Καταψήφισε η τότε αξιωματική αντιπολίτευση της Νέας Δημοκρατίας.