Πέρα από τα γεωπολιτικά δεδομένα, η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία αποκαλύπτει μια νέα μορφή πολέμου, όπου η στενή επιτήρηση και η τεχνολογία αποκτούν μεγαλύτερη σημασία από την ίδια τη σύγκρουση Αυτή η τεχνολογική κυριαρχία του αέρα έχει υπονομεύσει σε μεγάλο βαθμό τον ρόλο της βαριάς θωράκισης. Τα άρματα μάχης, άλλοτε σύμβολα ισχύος, είναι πλέον εύκολα ανιχνεύσιμα και ευάλωτα. Ως απάντηση, οι ρωσικές δυνάμεις καταφεύγουν όλο και περισσότερο σε μικρές ομάδες πεζικού, συχνά πεζή ή με μοτοσικλέτες, ελπίζοντας ότι η μικρότερη «υπογραφή» τους θα τους επιτρέψει να περάσουν απαρατήρητες. Η τακτική αυτή μετατρέπει τον πόλεμο σε μια αργή, εξαντλητική διαδικασία φθοράς, όπου η πρόοδος μετριέται σε μέτρα και η επιβίωση εξαρτάται από το αν θα σε εντοπίσει ή όχι ένα drone. Ο χειμώνας, αντί να «παγώνει» έστω και προσωρινά έτσι τη σύγκρουση, την καθιστά πιο περίπλοκη. Από τη μία πλευρά, οι χαμηλές θερμοκρασίες ενισχύουν τις δυνατότητες των θερμικών καμερών, καθιστώντας τους ανθρώπους πιο εύκολα ανιχνεύσιμους. Το χιόνι προδίδει κινήσεις και κρυψώνες. Από την άλλη, οι ίδιες συνθήκες δοκιμάζουν τα όρια της τεχνολογίας. Οι μπαταρίες εξαντλούνται γρηγορότερα, οι έλικες παγώνουν, η έντονη χιονόπτωση ή η ομίχλη μειώνουν δραστικά την ορατότητα. Έτσι δημιουργείται ένα παράδοξο: και οι δύο πλευρές εξαρτώνται απόλυτα από τα drones, αλλά και οι δύο γνωρίζουν ότι η τεχνολογία αυτή έχει «παράθυρα λειτουργίας» που ο καιρός μπορεί να κλείσει απότομα. Η εξάρτηση από τα drones δεν επηρεάζει μόνο τις μάχες, αλλά και όλα τα υποστηρικτικά στοιχεία του πολέμου. Η απομάκρυνση των τραυματιών από το μέτωπο γίνεται πιο επικίνδυνη, καθώς τα οχήματα αποτελούν εύκολους στόχους από αέρος. Καθυστερήσεις ωρών ή ημερών στη μεταφορά τους αυξάνουν επομένως τη θνησιμότητα. Τα οχυρά πρέπει να σκάβονται βαθύτερα για να προστατευθούν από επιθέσεις από αέρος, κάτι εξαιρετικά δύσκολο σε παγωμένο έδαφος. Οι στρατιώτες αναγκάζονται να περιορίζουν κάθε περιττή κίνηση, καθώς ακόμη και μια σύντομη μετακίνηση μπορεί να αποβεί μοιραία. Παρά την κυριαρχία της τεχνολογίας, ο ανθρώπινος παράγοντας δεν έχει, από την άλλη, εξαφανιστεί. Το πεζικό εξακολουθεί να «κρατά τo μέτωπο», ιδιαίτερα όταν οι καιρικές συνθήκες περιορίζουν τη χρήση drones. Ωστόσο, η εμπειρία του στρατιώτη έχει αλλάξει δραματικά. Ο φόβος δεν προέρχεται μόνο από τον αντίπαλο που βρίσκεται απέναντι, αλλά από έναν αόρατο παρατηρητή στον ουρανό. Η ψυχολογική πίεση της συνεχούς επιτήρησης είναι διαρκής και εξουθενωτική. Ο πόλεμος στην Ουκρανία δείχνει ότι η τεχνολογία δεν αντικαθιστά απλώς τα παλιά μέσα· αναδιαμορφώνει ολόκληρη τη λογική της σύγκρουσης. Τα drones έχουν μετατρέψει το πεδίο μάχης σε έναν χώρο διαρκούς έκθεσης, όπου η πληροφορία και η ταχύτητα είναι εξίσου σημαντικές με τα όπλα. Ο χειμώνας δεν φέρνει πια παύση, αλλά μια διαφορετική, εξίσου επικίνδυνη μορφή πολέμου. Σε αυτό το νέο τοπίο, η σύγκρουση δεν κρίνεται μόνο από την ισχύ πυρός, αλλά από το ποιος θα αντέξει περισσότερο σε έναν πόλεμο όπου η τεχνολογία και τα στοιχεία της φύσης συγκρούονται καθημερινά.
Σχετικά Άρθρα
Μια αλλαγή που δεν αφήνει τίποτα αναλλοίωτο
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Neostrategy.gr .