Αν η ρήση «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» ανταποκρινόταν στην αλήθεια τότε οι Κούρδοι θα ήταν με διαφορά ο πιο αγαπητός λαός της Μέσης Ανατολής. Και όμως ξανά και ξανά ο μεγαλύτερος λαός χωρίς πατρίδα χρησιμοποιείται για την εξυπηρέτηση στόχων άλλων δυνάμεων μόνο για να εγκαταλειφθεί κυνικά όταν πάψει να είναι χρήσιμος.
Σχετικά Άρθρα
Είναι όμως υποσχέσεις που σχεδόν πάντα αθετούνται. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα βρίσκεται στη Συρία. Για σχεδόν μια δεκαετία οι κουρδικές δυνάμεις αποτέλεσαν τον βασικό χερσαίο σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών στον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους. Χιλιάδες μαχητές σκοτώθηκαν σε μάχες που καθόρισαν την έκβαση της σύγκρουσης.
Κι όμως, όταν οι γεωπολιτικές ισορροπίες άλλαξαν, η στήριξη της Ουάσιγκτον αποδείχθηκε ότι είχε ημερομηνία λήξης. Οι κουρδικές περιοχές βρέθηκαν εκτεθειμένες όχι μόνο απέναντι στην Τουρκία αλλά και τους μετανοημένους τζιχαντιστές της κυβέρνησης Τζολάνι που τους επιτέθηκαν αλύπητα πριν από λίγες εβδομάδες.
Ο κίνδυνος της “ιρακοποίησης”
Το Ιράν είναι μια χώρα με δεκάδες εθνοτικές ομάδες. Εκτός από τους Πέρσες και Κούρδους φιλοξενεί επίσης σημαντικούς πληθυσμούς Βαλούχων και Αράβων. Η ενεργοποίηση ένοπλων κινημάτων στις περιοχές που ζουν θα μπορούσε να δημιουργήσει αλυσιδωτή αποσταθεροποίηση και έναν χαοτικό εμφύλιο. Ένα σφαγείο τύπου μεταπολεμικού Ιράκ σε ένα ανεξέλεγκτο σπιράλ βίας και αστάθειας που θα μπορούσε να διαρκέσει χρόνια ή και δεκαετίες.
Είναι μια κατάληξη που πιθανότατα δεν θα ενοχλούσε καθόλου την κυβέρνηση Νετανιάχου στο Ισραήλ που θα έβλεπε τον μεγαλύτερο εχθρό του στη Μέση Ανατολή να τίθεται εκτός παιχνιδιού. Το σενάριο θα προκαλούσε όμως σοβαρούς πονοκεφάλους στο Λευκό Οίκο του Ντόναλντ Τραμπ που μοιάζει ακόμα να ελπίζει σε μια διευθέτηση τύπου Βενεζουέλας, την αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη με τη διατήρηση όμως της βασικής κρατικής δομής προκειμένου η χώρα να μην διολισθήσει στο χάος και η διακίνηση του πετρελαίου να συνεχιστεί κανονικά.
Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για εξαιρετικά επικίνδυνη στρατηγική αφού η ενεργοποίηση αυτονομιστικών κινημάτων σε μια χώρα 90 εκατομμυρίων ανθρώπων με δεκάδες εθνοτικές ομάδες θα μπορούσε να προκαλέσει ευρύτερες αναταράξεις. Με άλλα λόγια, ένα σχέδιο για την περαιτέρω αποδυνάμωση του ιρανικού καθεστώτος θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μακροχρόνια περιφερειακή κρίση. Με πρώτους χαμένους, για άλλη μια φορά, τους Κούρδους: έναν λαό που γίνεται αγαπημένος των ισχυρών όταν παραστεί ανάγκη και εγκαταλείπεται στη μοίρα του όταν αυτή περάσει.