…στην πραγματικότητα νομιμοποιούν και αφήνουν στο απυρόβλητο την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα
Σχετικά Άρθρα
Στις 3 Γενάρη οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, με μια γκανγκστερικού τύπου ενέργεια, εξαπέλυσαν πολεμική επιδρομή στη Βενεζουέλα, με στόχο την απαγωγή και σύλληψη του εκλεγμένου ηγέτη της χώρας, Ν. Μαδούρο, και της συζύγου του, αφήνοντας πίσω δεκάδες νεκρούς και ακόμα περισσότερους τραυματίες, καθώς και πλήγματα σε στρατιωτικές και άλλες σημαντικές υποδομές.
Η μαφιόζικη επιδρομή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, όσο κι αν έγινε αιφνιδιαστικά μπροστά στα έκπληκτα μάτια της ανθρωπότητας, καταπατώντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, με τα ελεγχόμενα από την τραμπική διακυβέρνηση ΜΜΕ να την παρουσιάζουν σε «ζωντανή μετάδοση», δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία. Αντίθετα, είναι ένα βήμα απότομης κλιμάκωσης και όξυνσης της επιθετικής πολιτικής των ΗΠΑ ενάντια σε μια κυρίαρχη χώρα. Έρχεται σε συνέχεια του πολύμηνου αποκλεισμού από αέρα και θάλασσα που έχουν επιβάλει οι Αμερικάνοι, συγκεντρώνοντας πρωτοφανείς στρατιωτικές δυνάμεις στην Καραϊβική.
Είναι συνέχεια των πειρατικών καταλήψεων σε πετρελαιοφόρα της Βενεζουέλας, προκειμένου να μπλοκάρουν όλες τις εξαγωγές οδηγώντας τη χώρα σε οικονομικό στραγγαλισμό, αλλά και των απειλητικών τελεσίγραφων που εκτοξεύονταν όλο το προηγούμενο διάστημα προκειμένου να υποταχτεί και να ευθυγραμμιστεί η κυβέρνηση της Βενεζουέλας στις ιμπεριαλιστικές επιταγές τους.
Στόχος των ΗΠΑ είναι να καταληστεύσουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Βενεζουέλας, τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου, όπως άλλωστε ξεδιάντροπα διακήρυξε ο Τράμπ με τη δήλωση πως «οι πολύ μεγάλες αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες μας, οι πιο σημαντικές στον κόσμο θα πάνε επιτόπου». Ταυτόχρονα εντάσσεται στο πλαίσιο του αναθεωρημένου δόγματος «Μονρόε», της νέας Εθνικής Στρατηγικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, με την οποία ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θέλει να ανακτήσει και να εδραιώσει την πλήρη και απόλυτη κυριαρχία του στο Δυτικό Ημισφαίριο, σε όλη δηλαδή την αμερικανική ήπειρο. Με τις επιθετικές τους ενέργειες και τις επεκτατικές τους βλέψεις, οι ΗΠΑ επιδιώκουν να στείλουν ένα σαφές μήνυμα για το ποιος είναι το πραγματικό αφεντικό σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική και όχι μόνο, με αποδέκτες πρώτα και κύρια τους Κινέζους και Ρώσους ιμπεριαλιστές. Γι’ αυτό άλλωστε και ο Τραμπ δεν διστάζει να εκτοξεύσει απειλές και προς την Κολομβία, το Μεξικό, την Κούβα, ακόμη και τη Γροιλανδία, διαμηνύοντας πως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα την προσαρτήσει, προκαλώντας σοβαρές αναταράξεις εντός του ΝΑΤΟ. Η αυξημένη επιθετικότητα των ΗΠΑ επιβεβαιώνει -με τραγικό τρόπο για τους λαούς- τη θέση πως ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, διαβλέποντας ότι απειλείται η παγκόσμια ηγεμονία και πρωτοκαθεδρία του, γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνος, τυχοδιωκτικός, πηγή πολέμου και επίθεσης.
Την ίδια ώρα η Μέση Ανατολή, με επίκεντρο ξανά το Ιράν, μπαίνει στο στόχαστρο των ΗΠΑ. Οι πολεμικές απειλές και οι ασφυκτικές πιέσεις εντείνονται απέναντι στο καθεστώς της Τεχεράνης. Οι ΗΠΑ συγκεντρώνουν τεράστιες στρατιωτικές δυνάμεις, ναυτικές και αεροπορικές, στην περιοχή απειλώντας το Ιράν με νέα πολεμική επιδρομή. Η κατάσταση περνάει σε νέα φάση επικίνδυνης όξυνσης. Η αμερικανική επιθετική πολιτική, σε αυτή τη φάση, γίνεται στο φόντο των πρόσφατων αντικυβερνητικών διαδηλώσεων στο Ιράν, τις οποίες τροφοδότησε και επιχείρησε να χειραγωγήσει, με το πρόσχημα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», για να αποσταθεροποιήσει το καθεστώς της Τεχεράνης.
Πολιτική «ίσων αποστάσεων»
Στο φόντο αυτών των εξελίξεων η στάση των πολιτικών δυνάμεων, ιδιαίτερα αυτών που αναφέρονται στην Αριστερά, αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την ανάπτυξη και το σωστό προσανατολισμό του αντιπολεμικού – αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.
Ενώ λοιπόν εδώ και μήνες κλιμακώνονται οι ασφυκτικές ιμπεριαλιστικές πιέσεις των ΗΠΑ προς τη Βενεζουέλα, διαβάζουμε στις ηλεκτρονικές στήλες του «902.gr», στην ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Βενεζουέλας (PCV), «αδερφού» κόμματος του ΚΚΕ, στις 24/12/2025, ότι: «Όταν οι κομμουνιστές λέμε όχι στην ξένη στρατιωτική παρέμβαση και όχι στον εσωτερικό αυταρχισμό δεν είμαστε ουδέτεροι ούτε μετριοπαθείς. Έχουμε μια καθορισμένη θέση: Είμαστε στο πλευρό των εξαθλιωμένων πλειοψηφιών, που σήμερα είναι τα κύρια θύματα τόσο της αντεργατικής όσο και της αντιλαϊκής πολιτικής της παράνομης κυβέρνησης του Νικολάς Μαδούρο όσο και μιας πιθανής ιμπεριαλιστικής στρατιωτικής επίθεσης. Η υπεράσπιση της πατρίδας δεν μπορεί να συγχέεται με τη στήριξη του αυταρχικού μπλοκ που βρίσκεται στην εξουσία, αλλά ούτε και με την αδιαφορία για την ξένη μπότα».
Οι ηγέτες του ρεβιζιονιστικού αυτού κόμματος, τις παραμονές της δολοφονικής επιδρομής των ΗΠΑ και της αρπαγής του Μαδούρο, επέλεξαν να κηρύξουν διμέτωπο αγώνα τόσο ενάντια στην «παράνομη κυβέρνηση Μαδούρο» όσο και σε μια «πιθανή ιμπεριαλιστική στρατιωτική επίθεση». Έσπευσαν μάλιστα να ξεκαθαρίσουν πως «η υπεράσπιση της πατρίδας δεν μπορεί να συγχέεται με τη στήριξη του αυταρχικού μπλοκ που βρίσκεται στην εξουσία». Απέναντι, δηλαδή, στην κλιμακούμενη ιμπεριαλιστική επιθετικότητα και την απειλή στρατιωτικής επέμβασης που στοχεύει στην υποταγή και τη λεηλασία της Βενεζουέλας καθώς και την υποδούλωση του λαού της, η ηγεσία του ΚΚ Βενεζουέλας ακολουθεί την ολέθρια γραμμή των ίσων αποστάσεων. Εξισώνει τους θύτες και τα θύματα, μη διαλέγοντας ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές που επιτίθενται και στην κυβέρνηση που αμύνεται και εναντιώνεται στον ιμπεριαλισμό, υπερασπίζοντας την κυριαρχία και τον εθνικό πλούτο της χώρας της. Συμπλέει με την ιμπεριαλιστική και αστική προπαγάνδα που δαιμονοποιεί την κυβέρνηση της Βενεζουέλας και, αντικειμενικά, σε συνθήκες υπαρξιακής απειλής για τη χώρα και το λαό, νομιμοποιεί τα κατακτητικά σχέδια των ΗΠΑ που παρουσιάζονται σαν απελευθερωτές και ενισχύει το στρατόπεδο των επιθετιστών, αποδυναμώνοντας τις δυνάμεις της αντίστασης σε αυτούς.
Η αναπαραγωγή της ανακοίνωσης του ΚΚ Βενεζουέλας από το επίσημο ηλεκτρονικό μέσο του ΚΚΕ δεν έγινε τυχαία. Ας δούμε τι απαντούσε λίγες μέρες νωρίτερα ο γγ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπας, σε συνέντευξή του (21/12/2025 – 902.gr) στην ερώτηση «αν απέτυχε το σοσιαλιστικό μοντέλο Τσάβες ή οι εναλλακτικές προτάσεις είναι ανίσχυρες απέναντι στους μηχανισμούς ελέγχου της παγκόσμιας οικονομίας». Η ηγεσία του ΚΚΕ θεώρησε ότι βρήκε «χρυσή» ευκαιρία να ξεδιπλώσει την «αντικαπιταλιστική» πλατφόρμα της, αυτή που επιβεβαίωσαν και στο τελευταίο τους συνέδριο. «[…] Ο Τσάβες και, βέβαια πιο φανερά ο Μαδούρο στη συνέχεια, μπορεί να έλεγαν μεγάλα λόγια περί “επανάστασης” και “σοσιαλισμού”, αλλά από την εποχή του Μαρξ και του Λένιν είναι γνωστό, πως η επανάσταση προϋποθέτει βαθιές κοινωνικό-πολιτικές αλλαγές, που ποτέ δεν έγιναν στη Βενεζουέλα. Είναι σαν να θες να κάνεις ομελέτα, χωρίς να σπάσεις τα αυγά. Γίνεται; Έπειτα, από τη στιγμή που η χώρα και η οικονομία της δουλεύει με βάση το κέρδος, όταν η εργατική δύναμη εξακολουθεί να είναι εμπόρευμα, όταν η χώρα είναι τόσο διασυνδεδεμένη με την παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία και γίνεται “μπαλάκι” στους ανταγωνισμούς των ισχυρότερων παικτών, όσες φορές κι αν κλείνεις τη λέξη “αντιιμπεριαλισμός” δεν θα υπάρξει όφελος».
Λες και το πρόβλημα στις σημερινές συνθήκες δεν είναι η αχαλίνωτη ιμπεριαλιστική επιθετικότητα σε βάρος μιας ανεξάρτητης κυρίαρχης χώρας, αλλά αν και κατά πόσο η Βενεζουέλα είναι χώρα σοσιαλιστική και αν δουλεύει η οικονομία της με βάση το κέρδος ή όχι. Ο Κουτσούμπας μάλιστα πήρε το μετράδι και σαν ειδήμονας αποφάνθηκε για το αν η Βενεζουέλα είναι χώρα σοσιαλιστική, αυτός και το κόμμα του που υμνολογούσαν πάνω από τρεις δεκαετίες, από το 1956 μέχρι το 1991 το «σοσιαλισμό» που οικοδομούσε η Σοβιετική Ένωση, αυτός που ήταν ο πιο καραμπινάτος παλινορθωμένος καπιταλισμός και πρόσφεραν στον Γκορμπατσόφ το αγαλματίδιο του Ηρακλή για το ηράκλειο έργο του, την παραμονή που αυτός διέλυσε το ΚΚΣΕ και τη Σοβιετική Ένωση. Και βέβαια δεν είναι σοσιαλιστική χώρα η Βενεζουέλα και η οικονομία της δουλεύει με βάση το κέρδος. Όμως το πρόβλημα σήμερα είναι αν η Βενεζουέλα είναι χώρα σοσιαλιστική ή αν μια μικρή κυρίαρχη χώρα βρέθηκε στο στόχαστρο της πιο ισχυρής ιμπεριαλιστικής δύναμης που εξαπέλυσε δολοφονική επίθεση, αποκεφάλισε την ηγεσία της και θέλει να καταβροχθίσει τη χώρα;
Δίπλα σε αυτή την τοποθέτηση, το ΚΚΕ όλο αυτό το διάστημα αναπαράγει, συστηματικά και σκόπιμα, τόσο στις θέσεις του Συνεδρίου του όσο και στην αρθρογραφία του στα ηλεκτρονικά και έντυπα Μέσα του, γενικόλογες διατυπώσεις για το «μακελειό του ιμπεριαλιστικού πολέμου», για τις «φουρτούνες των ιμπεριαλιστικών πολέμων» ή για την «κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου», αφήνοντας την αίσθηση ότι έχει ξεσπάσει ένας γενικευμένος πόλεμος.
Μάλιστα το ΚΚΕ έχει προεξοφλήσει το χαρακτήρα του ως «ιμπεριαλιστικό» και κατά συνέπεια άδικο από όλες τις πλευρές. Αυτή η μηχανιστική και δογματική θέση του για τον «ιμπεριαλιστικό πόλεμο», που δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, έρχεται και συνδέεται με την παραπάνω τοποθέτηση του Κουτσούμπα.
Η ηγεσία λοιπόν του ΚΚΕ, προεξοφλώντας το χαρακτήρα ενός μελλοντικού γενικευμένου πολέμου, πριν ακόμα αυτός ξεσπάσει, αποκηρύσσει την αντιιμπεριαλιστική πάλη σήμερα, χαρακτηρίζοντάς την «ανώφελη». Αντίθετα θεωρεί ότι τώρα είναι η ώρα για «βαθιές κοινωνικό-πολιτικές αλλαγές», δηλαδή για τη σοσιαλιστική επανάσταση και την κατάληψη της εργατικής εξουσίας ανατρέποντας τις κυβερνήσεις και την αστική τάξη σε κάθε χώρα. Στην πραγματικότητα, η ηγεσία του ΚΚΕ, παρά τις επικλήσεις της στον Μαρξ και τον Λένιν, με αυτή την τοποθέτηση αναθεωρεί στην ουσία το λενινισμό. Αρνείται ακόμα την πλούσια εμπειρία από την ιστορία των μεγάλων επαναστατικών εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων που αναπτύχθηκαν τον 20ό αιώνα ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Από τη Λατινική Αμερική ως τη Μέση Ανατολή, στις χώρες και τους λαούς που βάλλονται από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, μια τέτοια τοποθέτηση στερεί από το κομμουνιστικό κίνημα τη δυνατότητα να συνδεθεί με τα πλατιά λαϊκά στρώματα που πλήττονται από την πολιτική της ξένης εξάρτησης και της υποτέλειας. Να συγκροτήσει ένα πλατύ αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο με ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις που θα αντισταθεί στα κατακτητικά και υποδουλωτικά σχέδια των ΗΠΑ, για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας των χωρών τους. Μια τέτοια τοποθέτηση τελικά στέκεται με ίσες αποστάσεις τόσο απέναντι στις ντόπιες κυβερνήσεις που έχουν αντιαμερικανικά αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, όσο απέναντι στους επιθετιστές των ΗΠΑ, προσφέροντάς τους πολύτιμη βοήθεια.
Στο ίδιο μήκος κύματος των ίσων αποστάσεων και η ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, αμέσως μετά την επιδρομή, αφού ξεσπάθωσε ενάντια στους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές, καταλήγει πως «Ο λαός της Βενεζουέλας είναι αυτός που μπορεί να καθορίσει τις εξελίξεις στη χώρα του προς όφελός του και να δώσει αποφασιστική απάντηση στους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ». Πανομοιότυπη μάλιστα τοποθέτηση πως «ο λαός είναι αυτός που θα καθορίσει τις εξελίξεις στη χώρα του», διατυπώνει και για όσα διαδραματίζονται αυτές τις μέρες στο Ιράν. Τί εννοεί άραγε η ηγεσία του ΚΚΕ με αυτή την διατύπωση; Μια τέτοια γενικόλογη τοποθέτηση, την ώρα που η κατάσταση είναι απολύτως συγκεκριμένη και επικίνδυνη για τους λαούς της Βενεζουέλας και της Λατινικής Αμερικής, για το λαό του Ιράν, θολώνει τα νερά. Σήμερα οι λαοί της Βενεζουέλας, της Κολομβίας, της Κούβας, του Ιράν κλπ καλούνται στις χώρες τους να συσπειρωθούν σε πανεθνική κλίμακα για να αποκρούσουν τις ιμπεριαλιστικές απειλές και επεμβάσεις. Αυτό είναι το πρωταρχικό καθήκον που μπαίνει αυτή τη στιγμή. Όλα τα άλλα που επικαλείται η ηγεσία του ΚΚΕ ρίχνουν νερό στο μύλο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Πάνω από δύο δεκαετίες κατακτητικών πολέμων και ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων φαίνεται πως δεν ήταν αρκετές για να πάρει τα αναγκαία διδάγματα η ηγεσία του ΚΚΕ, υιοθετώντας την ίδια θέση των ίσων αποστάσεων. Από το Ιράκ, τη Λιβύη, το Αφγανιστάν, τη Συρία και το Ιράν, ως τη Βενεζουέλα και όλη τη Λατινική Αμερική, η ηγεσία του ΚΚΕ αποκηρύσσει το δίκαιο αγώνα που διεξήγαγαν και διεξάγουν οι λαοί και μαζί τους όλες οι δυνάμεις που μάχονται για να αποκρούσουν την ιμπεριαλιστική εισβολή, για την υπεράσπιση της πατρίδας και της ανεξαρτησίας τους.
Τέλος, αξίζει να σχολιάσουμε πώς αντιμετωπίζει το ΚΚΕ την περίπτωση της Ματσάδο στη Βενεζουέλα, την οποία αποκαλεί «στέλεχος της αστικής αντιπολίτευσης» (30/1/2026 – 902.gr) για λόγους προφανώς συνέπειας με την «ντούρα» αντικαπιταλιστική γραμμή του. Το υποχείριο δηλαδή των ιμπεριαλιστών, αυτή που προόριζαν τα επιτελεία των ΗΠΑ για πρόεδρο, μετά την ανατροπή της κυβέρνησης του Μαδούρο, για την ηγεσία του ΚΚΕ είναι απλώς ένα τμήμα της αστικής τάξης της Βενεζουέλας. Η υποβάθμισή της σε ένα απλό στέλεχος της «αστικής αντιπολίτευσης» είναι έκφραση της απόρριψης της θεωρίας της εξάρτησης. Είναι αδιάφορη για την ηγεσία του ΚΚΕ η ωμή και απροκάλυπτη παρέμβαση των ΗΠΑ στα εσωτερικά μιας άλλης χώρας με στόχο να ανατρέψουν την κυβέρνησή της και να εγκαθιδρύσουν τα δικά τους ανδρείκελα. Πολιτικές δυνάμεις που λειτουργούν σαν πέμπτη φάλαγγα του ιμπεριαλισμού και αστικές πολιτικές δυνάμεις με αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά αποτελούν απλώς διαφορετικές εκφράσεις μιας απλής εσωτερικής ενδοαστικής διαμάχης. Το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας δεν χωράει στα νεότευκτα τροτσκιστικά ιδεολογήματα της ηγεσίας του ΚΚΕ. Τα περί Ματσάδο, λοιπόν, είναι μια ακόμη πολιτική προσφορά στα αμερικανικά ιμπεριαλιστικά σχέδια.
Για τη γραμμή των κομμουνιστών στις σημερινές συνθήκες
Από τη Βενεζουέλα και τη Λατινική Αμερική ως το Ιράν και τη Μέση Ανατολή ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός με την πολιτική της κανονιοφόρου επιδίδεται σε πολεμικές απειλές και τελεσίγραφα. Διαβλέποντας την προοπτική απώλειας της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας του, την αμφισβήτησή του από τον κινέζικο ιμπεριαλισμό, γίνεται όλο και πιο επιθετικός και τυχοδιωκτικός. Θύματα αυτού του επιθετικού παροξυσμού είναι οι ίδιοι οι λαοί στις χώρες που μπαίνουν στο στόχαστρό του. Μπαίνει λοιπόν επιτακτικά το καθήκον της αντίστασης και της απόκρουσης της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, ο αγώνας ενάντια στα κατακτητικά σχέδια των ΗΠΑ. Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να παλέψουν οι κομμουνιστές στις χώρες αυτές, δημιουργώντας τις ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες με όλες εκείνες τις δυνάμεις που εκφράζουν την αντίθεσή τους και αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Αυτό είναι το κύριο καθήκον που προβάλλει αυτή τη στιγμή.
Μια τέτοια κατεύθυνση, ένας τέτοιος προσανατολισμός για το κομμουνιστικό κίνημα, καθόλου δεν σημαίνει συμφωνία ή πολύ περισσότερο στήριξη της συνολικής πολιτικής των αστικών δυνάμεων που βρίσκονται στην ηγεσία των χωρών αυτών στη σημερινή συγκυρία, ούτε στη Βενεζουέλα ούτε στο Ιράν, ούτε πουθενά. Δεν σημαίνει την υποστολή της σημαίας του αγώνα ενάντια στην αντιλαϊκή – αντεργατική πολιτική, στα καταπιεστικά μέτρα και τον αυταρχισμό στις χώρες αυτές. Ούτε σημαίνει συμφωνία με την προσπάθειά τους να αναζητήσουν στηρίγματα και να προσδεθούν στους Κινέζους ή Ρώσους ιμπεριαλιστές. Οι επαναστατικές δυνάμεις οφείλουν, δίπλα στο κύριο μέτωπο της αντίστασης στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, να παλεύουν ενάντια στην πολιτική της ντόπιας αντίδρασης για την υπεράσπιση και διεύρυνση των εργατικών, λαϊκών και δημοκρατικών κατακτήσεων. Ταυτόχρονα οφείλουν να αποκαλύπτουν και να καταγγέλλουν την συμβιβαστική τους πολιτική, την αναδίπλωση, την υποχώρηση και τη συνθηκολόγηση απέναντι στις ιμπεριαλιστικές πιέσεις και εκβιασμούς.
Μια τέτοια γραμμή, ιστορικά επιβεβαιωμένη, πολιτικά επίκαιρη και σωστή, μπορεί να αναδείξει στην πρωτοπορία του αγώνα τις λαϊκές, πατριωτικές και επαναστατικές δυνάμεις, που προσδιορίζοντας παραπέρα το πραγματικό περιεχόμενο και τους σκοπούς του αγώνα θα τον μετασχηματίζουν σε προοδευτικές κατευθύνσεις σε εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα αντίστασης και ανατροπής της ιμπεριαλιστικής κατάκτησης και κυριαρχίας, για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση.
Η γραμμή των «ίσων αποστάσεων» όταν μια χώρα βρίσκεται στο στόχαστρο της δολοφονικής μηχανής των ΗΠΑ, η άρνηση προάσπισης της εθνικής της κυριαρχίας -με το πρόσχημα μιας «καθαρής» ταξικής ανάλυσης- ισοδυναμεί με σιωπηρή αποδοχή της επερχόμενης καταστροφής, αφήνει τους λαούς ανυπεράσπιστους μπροστά στα ιμπεριαλιστικά κανόνια. Στις σημερινές συνθήκες που οι ΗΠΑ δείχνουν το δολοφονικό τους πρόσωπο στη Λατινική Αμερική και στη Μέση Ανατολή, αδυνατεί να συνδεθεί με τα πλατιά λαϊκά στρώματα και τα ευρύτερα αντιιμπεριαλιστικά αιτήματα, υπονομεύει την αντιιμπεριαλιστική πάλη. Η εμπειρία από τους κατακτητικούς και υποδουλωτικούς πολέμους του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στο Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία, το Αφγανιστάν έδειξε πόσο ολέθριες συνέπειες είχε για τους λαούς αυτών των χωρών, με πιο θλιβερή την κατάληξη του ψευτοεπαναστατικού ΚΚ Ιράκ, το οποίο υπηρετώντας πιστά αυτή τη γραμμή συμμετείχε στην κατοχική κυβέρνηση που έστησαν οι ΗΠΑ.
Πηγή: Λαϊκός Δρόμος