Ντροπή

Μόνο ντροπή μπορούν να χαρακτηριστούν οι δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου που υπερασπίζεται τα αιματοβαμμένα κέρδη της «Βιολάντα», δηλώνοντας πως το έγκλημα στο εργοστάσιο «δεν φαίνεται να ακουμπά θέματα εργασίας». Επιδόθηκε μάλιστα στο γνωστό πινγκ – πονγκ ευθυνών με την Περιφέρεια για το αν η «αδειοδότηση» της εταιρείας έγινε με «σωστό» τρόπο. Λες και δεν ξέρουν κυβέρνηση και Περιφέρεια ότι οι βιομήχανοι αδειοδοτούνται μέχρι να πεις «κύμινο», με νόμους και διατάξεις που οι ίδιοι ψηφίζουν, στο όνομα της «διευκόλυνσης της επιχειρηματικότητας». Το «φταίει – δεν φταίει» η κυβέρνηση και το κράτος για τα εργοδοτικά εγκλήματα, το απαντάει η ίδια η ζωή. Οταν ένας εργαζόμενος, εξουθενωμένος από τα 13ωρα που νομοθετεί η κυβέρνηση, πέφτει στο μεροκάματο «υπέρ βωμών και εστιών» του καπιταλιστικού κέρδους, το κράτος έχει βαμμένα τα χέρια του με αίμα. Οταν ένας συνταξιούχος 65άρης σακατεύεται επειδή είναι αναγκασμένος να σκαρφαλώνει στη σκαλωσιά και το κράτος κομπάζει ότι «του δίνει τη δυνατότητα να συνεχίσει να δουλεύει και μετά τη σύνταξη», οι κυβερνήσεις και οι νόμοι τους είναι συνεργοί στο έγκλημα. Οταν στον τουρισμό υπάρχουν 14 διαφορετικές ευέλικτες σχέσεις εργασίας και σχεδόν κανένας περιορισμός στο πόσες μέρες και ώρες θα δουλεύει ο εργαζόμενος, το κράτος υπογράφει τα εργοδοτικά εγκλήματα που γίνονται με το τσουβάλι στον κλάδο. Οταν οι ξεδοντιασμένοι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν περνάνε ούτε έξω από τα κάτεργα της εργοδοσίας, το κράτος κρατάει τσίλιες όταν διαπράττεται το έγκλημα. Καλύτερα να μασάει, παρά να μιλάει λοιπόν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.