Πάντως η 10η τριμερής συνάντηση έγινε σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη συγκυρία, όπου το Ισραήλ παραμένει, σε επίπεδο εικόνας, τραυματισμένο από τον πόλεμο της Γάζας, διατηρώντας όμως τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε ό,τι αφορά την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής, ενώ αναδύεται το μεγάλο και ανταγωνιστικό δίπολο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου
Συγκρατημένη αισιοδοξία
Σχετικά Άρθρα
Εντύπωση προκαλεί πάντως ότι στη συνέντευξή του την περασμένη Τετάρτη (ραδιόφωνο ΣΚΑΪ) ο υπουργός Εξωτερικών εξέφρασε την εκτίμηση ότι «διαφαίνεται ότι πράγματι υπάρχει η πολιτική βούληση ώστε να προχωρήσουμε σε μια πιο οριστική λύση των μεγάλων θεμάτων μας» αλλά και ότι «στο τελευταίο μίλι είναι τα πιο δύσκολα».
Μέχρι στιγμής, όμως, όπως έχει αποδειχθεί και στις επαφές των υπουργών Εξωτερικών με τον Τούρκο ομόλογό τους Χακάν Φιντάν, δεν υπήρξε κανένα περιθώριο προόδου, καθώς διαπιστώθηκε η βασική διαφορά στην αφετηρία της συζήτησης που αφορά το εύρος της διαφοράς. Με την Ελλάδα να επιμένει ότι υπάρχει μόνο μία διαφορά, αυτή της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ, και την Τουρκία να επιμένει στη διεύρυνση, με όλα τα ζητήματα και τις διεκδικήσεις που θέτει υπό μορφή «πακέτου».
Και προφανώς η πολιτική βούληση όταν περιορίζεται απλώς σε δηλώσεις καλής πρόθεσης για επίλυση των προβλημάτων, δεν είναι εκείνη που θα μπορούσε να οδηγήσει σε λύση.
Φωτογραφίες: EUROKINISSI