Στις 24 Φεβρουαρίου, η Μαρία Καρυστιανού συνοδευόμενη από τη δικηγόρο και στενή της συνεργάτιδα Μαρία Γρατσία απαθανατίστηκε να μπαίνει στο δικαστικό μέγαρο της Λάρισας, όπου εκδικάζεται η υπόθεση των βίντεο της σιδηροδρομικής τραγωδίας των Τεμπών. Μετά τον έντονο διάλογό της με τον Πάνο Ρούτσι, που είχε ως αποτέλεσμα η περσινή πρωταγωνίστρια στην μεγαλειώδη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, φέτος να μη βρει το δρόμο για την εξέδρα των ομιλητών, η φωτογραφία της Λάρισας αποκτά συμβολικό περιεχόμενο: Η Μαρία (Καρυστιανού) μένει μόνη με τη Μαρία (Γρατσία).
Από τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις για τη δεύτερη επέτειο της εθνικής τραγωδίας μέχρι την περασμένη εβδομάδα η δημοφιλία της Μαρίας Καρυστιανού γνώρισε κατακόρυφη άνοδο και πλέον με τον ίδιο ρυθμό, πτώση. Στο πρόσωπό της η κοινή γνώμη έβλεπε όλους τους συγγενείς των θυμάτων και ταυτόχρονα το αίτημα για απονομή δικαιοσύνης.Την ίδια ώρα, το επικοινωνιακό της επιτελείο βρίσκεται υπό διαμόρφωση και οι εισηγήσεις που δέχεται- μπροστά και στην ραγδαία πτώση της δημοφιλίας της- είναι να ανακοινώσει το κόμμα όσο πιο κοντά γίνεται στις εκλογές. Η ίδια λέει ότι αυτό που τη δυσκολεύει είναι το όνομα. Η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου των Τεμπών πάντως, δείχνει να εμπιστεύεται ελάχιστα άτομα, ενώ το βατερλό που υπέστη με τις αποκαλύψεις του επικοινωνιολόγου Νίκου Καραχάλιου περιόρισε κι άλλο τον κύκλο των εμπίστων- η Μαρία Γρατσία, η γερόντισσα με τα αραμαϊκά…
ΚλείσιμοΗ φημολογία για τη δημιουργία πολιτικού φορέα από την Καρυστιανού ξεκίνησε ουσιαστικά λίγο καιρό μετά τις μεγάλες διαδηλώσεις για τα Τέμπη στη δεύτερη επέτειο του δυστυχήματος με τους 57 νεκρούς. Αυτών των συγκεντρώσεων είχε προηγηθεί η ομιλία της στο ευρωκοινοβούλιο (τον Φεβρουάριο του 2024), που ουσιαστικά «σύστησε» την μητέρα της Μάρθης Ψαροπούλου που χάθηκε στα 19 της χρόνια στα Τέμπη, στην κοινή γνώμη, αλλά και η μεγάλη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου. Τότε, είχε εκδηλωθεί και η πρώτη δημόσια αντιπαράθεση μεταξύ συγγενών, με τον Νίκο Πλακιά να τη διατυπώνει, εκφράζοντας την αντίθεσή του στα εισιτήρια στο όνομα των θυμάτων, δηλαδή και των δικών του παιδιών.
Η δημοφιλία και η αναγνωρισιμότητα της Καρυστιανού κάλπαζε και εκτοξεύτηκε την περίοδο των μεγάλων συγκεντρώσεων για τη δεύτερη επέτειο της τραγωδίας. Το ηχητικό ντοκουμέντο που ήρθε στη δημοσιότητα λίγες μέρες πριν από την επέτειο με την τραγική έκκληση «δεν έχω οξυγόνο», έγινε σύνθημα, έγινε αίτημα και η Μαρία των Τεμπών γινόταν μέρα με την ημέρα περισσότερο πολιτικός, παράλληλα με την ιδιότητα της προέδρου του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων. Εκείνος που ασκούσε κριτική και επέμενε στο βασικό ζητούμενο, την αναζήτηση, δηλαδή, της αλήθειας και την απόδοση των ευθυνών όπου δει, ήταν πάντα ο Νίκος Πλακιάς.
Ξεκάθαρος όμως, απέναντι στη Μαρία των Τεμπών, είναι και ο Νίκος Πλακιάς. Όπως έχει πει στο ΘΕΜΑ, γνώριζαν ότι θα πολιτευτεί, από τις εμφανίσεις της με ευρωβουλευτές, από τη δικηγόρο της, τη Μαρία Γρατσία που είχε πολιτευτεί με τη Νίκη, από τη σταδιακή της απομάκρυνση από τους άλλους συγγενείς και τον σύλλογο. Για τον Πλακιά, το σκεπτικό της Καρυστιανού δεν είναι ούτε για καριέρα, ούτε για οικονομικά, αλλά για να βάλει κάποιους φυλακή. Τον ενόχλησε η συγκυρία, λίγο πριν τη συμπλήρωση των τριών ετών, λίγο πριν από την έναρξη της δίκης. Το περασμένο Σάββατο, τρεις εβδομάδες πριν αρχίσει στη Λάρισα η δίκη για τα Τέμπη, στην πλατεία Συντάγματος έγινε μια μεγάλη συγκέντρωση. Η εκτίμηση της αστυνομίας είναι ότι περίπου 50.000 άνθρωποι έδωσαν το παρών.
Μεταξύ των συγκεντρωθέντων ήταν η Καρυστιανού που όπως είπε είχε έτοιμη ομιλία, αλλά τελικά δεν μίλησε γιατί κατάλαβε ότι ο κατάλογος των ομιλητών δεν περιελάμβανε το όνομά της. Στην εξέδρα, πάντως, για πρώτη φορά μετά από τρία χρόνια, ανέβηκε η κυρία Σταυρούλα Καρύδη. «Όλοι είχαμε την απαίτηση να γυρίσουν τα παιδιά μας, και οι γονείς των επιβατών και οι γονείς των εργαζόμενων», είπε και στην τελική ευθεία για τη δίκη, πρόσθεσε: «Είμαστε όλοι οι γονείς μαζί». Περίπου εκείνη τη στιγμή, μετά τη στιγμή έντασης με τον Πάνο Ρούτσι που αποτυπώθηκε από τον φωτογραφικό φακό, η κυρία Καρυστιανού αποχωρούσε, δεν ήταν πια μαζί με τους υπόλοιπους.
