Ο Θεόδωρος Ρουσόπουλος, ολοκλήρωσε σήμερα τις δύο θητείες του ως Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, στις οποίες είχε εκλεγεί ομόφωνα από τους 612 βουλευτές από 46 χώρες μέλη του Συμβουλίου. Αποχώρησε εν μέσω επαίνων από τους αρχηγούς των πέντε πολιτικών ομάδων και καταχειροκροτούμενος από όλους τους βουλευτές οι οποίοι αναγνώρισαν με αυτόν τον υψηλό συμβολισμό το έργο του.
Σχετικά Άρθρα
Στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του, ο κ. Ρουσόπουλος αναφέρθηκε στην πολυετή διαδρομή του στην πολιτική ζωή της Ελλάδας και της Ευρώπης, από την πρώτη του παρουσία στο ημικύκλιο ως νεαρός δημοσιογράφος έως την εκλογή και επανεκλογή του στην προεδρία της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης. Τόνισε ότι αντιμετώπισε την προεδρία όχι ως εθιμοτυπικό ρόλο, αλλά ως πολιτική εντολή για δράση, με επίκεντρο την υπεράσπιση της Δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου.
Διατηρήσαμε τον διάλογο στα πιο πολωμένα περιβάλλοντα, συμπεριλαμβανομένης της Παλαιστίνης και του Ισραήλ. Στα Βαλκάνια, υπερασπιστήκαμε τη δημοκρατία, τη συμφιλίωση και την ευρωπαϊκή προοπτική. Δώσαμε φωνή σε εξόριστους Ρώσους και Λευκορώσους δημοκράτες εντός της Συνέλευσης. Αντιδράσαμε αποφασιστικά απέναντι στη ξένη παρέμβαση στις εκλογές, στη Ρουμανία και τη Μολδαβία, με την έγκαιρη καθοδήγηση της Επιτροπής της Βενετίας.
Ενισχύσαμε τη διαφάνεια στη Δημοκρατία, πρωτοπορώντας παγκοσμίως στην τεχνητή νοημοσύνη με την υιοθέτηση της πρώτης σύμβασης για την αποτροπή της κατάχρησής της εις βάρος της. Προωθήσαμε την υπεύθυνη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης μέσω υψηλού επιπέδου κοινοβουλευτικής διάσκεψης στο Λονδίνο. Παράλληλα, ενσωματώσαμε εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης στον ιστότοπο της Συνέλευσης, προκειμένου να προβάλλουμε το έργο μας με διαφάνεια προς τους πολίτες.
Διασφαλίσαμε τον θεσμικό ρόλο της Συνέλευσης στην προώθηση του New Democratic Pact, με ειδική επιτροπή και σαφή εντολή. Ενισχύσαμε επίσης τη διεθνή προβολή της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης – όχι για λόγους εικόνας, αλλά ουσίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Γραφείου Επικοινωνίας, η διεθνής προβολή της Συνέλευσης στα μέσα ενημέρωσης αυξήθηκε κατά 65% κατά την πρώτη μου θητεία και κατά 195% κατά τη δεύτερη. Αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα επικοινωνιακών τεχνασμάτων, αλλά πολιτικού περιεχομένου. Η προβολή έγινε εργαλείο για να γίνουν οι αξίες μας ορατές, ακουστές και κατανοητές.
Μιλήσαμε μέσα από ισχυρά σύμβολα, φέρνοντας την Ολυμπιακή Φλόγα στο ημικύκλιο, κατά τον εορτασμό της 75ης επετείου του Συμβουλίου της Ευρώπης, ως μήνυμα ειρήνης και συμφιλίωσης. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας μου, μίλησα σε κοινοβούλια, σε αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων, και κυρίως σε πανεπιστήμια και σχολεία. Οφείλουμε να εξηγούμε ξανά και ξανά τη σημασία της δημοκρατίας στις νεότερες γενιές. Η δημοκρατία είναι – μεταξύ άλλων – ισότητα. Και επ’ ευκαιρία αυτού, επιτρέψτε μου να σας πω ότι λίγο πριν εισέλθω σήμερα σε αυτή την αίθουσα, η Δέσποινα Χατζηβασιλείου με ενημέρωσε ότι η Συνέλευση που ξεκινά σήμερα τις εργασίες της αποτελείται ισότιμα από γυναίκες και άνδρες.
Στα χέρια σας κρατάτε σήμερα το βιβλίο που έγραψα, με σκοπό να προσφέρω μια εικόνα για το πώς λειτουργεί ο Πρόεδρος αυτής της Συνέλευσης, τόσο στο προσκήνιο όσο και στο παρασκήνιο. Πολλοί από εσάς γνωρίζετε ότι συχνά αναφέρομαι στην Αρχαία Ελλάδα. Όχι για να διεκδικήσω την «ιδιοκτησία» της δημοκρατίας, αλλά για να υπενθυμίσω ότι γεννήθηκε ως διαφωνία, ως διάλογος, ως αναζήτηση μέτρου. Σας ζητώ όμως να θυμάστε μια απλή φράση, που επανέλαβα πολλές φορές:
“Democracy may be old, but not old-fashioned”!
Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι, ο Θουκυδίδης ανέφερε ότι εκείνο που αφήνουμε πίσω μας δεν είναι αυτό που χαράσσεται σε μνημεία ή επιγραφές, αλλά αυτό που ζει στη μνήμη και στο παράδειγμά τους. Όταν αποχωρούμε από την πολιτική ζωή – ή ακόμη κι όταν κάνουμε ένα βήμα πίσω από θέσεις ευθύνης – δεν είναι οι τίτλοι, τα αξιώματα ή η τυπική εξουσία που καθορίζουν την παρακαταθήκη μας. Είναι οι αρχές που υπερασπιστήκαμε όταν η σιωπή θα ήταν ευκολότερη. Οι άνθρωποι που εμπνεύσαμε να πιστέψουν ότι η πολιτική μπορεί ακόμη να είναι ηθική. Και οι αξίες που συμβάλαμε να ριζώσουν στην κοινή ευρωπαϊκή μας ζωή. Αυτό, τελικά, είναι το αληθινό μέτρο της ευθύνης.
Θα κλείσω με μια προσωπική αναφορά. Τη δεκαετία του ’90 υπήρξα πολεμικός ανταποκριτής στους σκληρούς πολέμους της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Όμως το 1999 έκανα κάτι ακόμη πιο ακραίο: συμμετείχα σε ειδική εκπαιδευτική πτήση για αστροναύτες και πέταξα στη στρατόσφαιρα υπό συνθήκες μηδενικής βαρύτητας! Τότε πίστευα ότι είχα φτάσει στο υψηλότερο σημείο της ζωής μου. Αποδείξατε ότι έκανα λάθος. Γιατί ήταν η δική σας ψήφος εμπιστοσύνης στην προεδρία μου που με ανέβασε ακόμη ψηλότερα – όχι σε ύψος, αλλά σε ευθύνη. Και τώρα, αγαπητοί φίλοι, ήρθε η στιγμή να αποχωρήσω όπως ακριβώς εισήλθα σε αυτή τη Συνέλευση – όχι από την πόρτα του Προέδρου, αλλά την ορεινή είσοδο των μελών. Να επιστρέψω στα επάνω έδρανα και να σας αποχαιρετήσω με ευγνωμοσύνη. Γιατί αυτό που μένει δεν είναι ο τίτλος, αλλά η ευθύνη που μοιραστήκαμε. Σας ευχαριστώ ειλικρινά. Ευχαριστώ, Ελλάδα. Αντίο.