Δεν ξέρω για σάς, αλλά αυτός ο καταιγισμός από καταγγελίες ανοσιουργημάτων και κακοποιήσεων που πλημμυρίζουν, κατά χιλιάδες, πολλές χιλιάδες το διαβόητο «Φάκελο Επστάιν» (που έδωσε στη δημοσιότητα, χύδην, το αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης, με απόφαση του Κογκρέσου – 3 εκατομμύρια από τα 6 συνολικά) κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει… Εικόνα από την ύστατη ταινία του Πιερ Πάολο Παζολίνι, «120 μέρες στα Σόδομα», μια σκληρή και αδιέξοδη (ως προς τις απαντήσεις της, μέσω της Τέχνης) ματιά στο έκφυλο, παρηκμασμένο, διαστροφικό Salò, της επαρχίας της Μπρέσκια, γροθιά στο στομάχι και στη βιτρίνα της παρουσιαζόμενης ως «ωραίας και ισχυρής Ιταλίας» του ’70… Με το Σαλό να είναι η έδρα του φασιστικού κόμματος της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας (Repubblica Sociale Italiana, RSI), ή «Δημοκρατίας του Σαλό» – Repubblica di Salò, και η πραγματική πρωτεύουσα» της εποχής, έναντι της Ρώμης, με αμέτρητες διαστροφές και φρικαλεότητες πίσω από τη βιτρίνα…Πολλά από τα έγγραφα του «φακέλου Επστάιν», δόθηκαν στη δημοσιότητα με μαυρισμένες ολόκληρες σελίδες
Και αυτό μπορεί σε κάποιους (δεν ξέρω: περισσότερο ή λιγότερο σκεπτόμενους…) μπορεί να είναι λιγότερο, εξίσου ή περισσότερο βλαπτικό για την παγκόσμια κοινωνία από τις ίδιες τις καταγγελλόμενες «πράξεις» των πλουσίων και ισχυρών.
Το μόνο σίγουρο, από τη δημοσιοποίηση των… απάνθρωπων πράξεων στον τεράστιο όγκο των καταγγελιών, είναι η δημιουργία σύγχυσης . Δεν είναι κάθαρση, έτσι χύδην. Δεν οδηγεί στην κάθαρση. Αλλά στη σύγχυση. Και ποιον ευνοεί η σύγχυση; Αυτό ίσως πρέπει να σκεφθούμε, μουδιασμένοι, μπροστά σε τόσες καταγγελίες για απανθρωπιά και «κανιβαλισμό» . Δεν ευνοεί την εξουσία, που επιπλέει της σύγχυσης; Σκεφθείτε το!