«Να κάνει ή να μην κάνει εκλογές η κυβέρνηση;» αναρωτιούνται διάφορα επιτελεία στον Τύπο. Απ’ όπου κι αν πιάσει κανείς τα σενάρια που κυκλοφορούν, η συνισταμένη τους είναι κοινή. Αφορά το πώς θα διασφαλιστεί η αντιλαϊκή «σταθερότητα», πώς θα αναχαιτιστεί η λαϊκή δυσαρέσκεια για τις συνέπειες του πολέμου και της εμπλοκής, πώς θα διασφαλιστεί ότι δεν θα τροφοδοτήσει την εργατική – λαϊκή πάλη. «Να κάνουν ή να μην κάνουν μετεκλογικές συνεργασίες τα αστικά κόμματα;» είναι το άλλο ερώτημα των ημερών. Απ’ όπου κι αν δει κανείς τη συζήτηση, είτε από τη μεριά των 50 αποχρώσεων της σοσιαλδημοκρατίας, που δείχνουν προς κυβερνήσεις συνεργασίας ακόμα και με τη ΝΔ «χωρίς Μητσοτάκη», είτε από τη μεριά της κυβέρνησης, που λέει ότι ψάχνει αυτοδυναμία, αλλά «αν οι πολίτες αποφασίσουν αντίθετα» ο τόπος «πρέπει να έχει κυβέρνηση και σταθερότητα» (βλέπε δηλώσεις κυβερνητικού εκπροσώπου), το βασικό ζητούμενο για όλους είναι ένα: Πώς η αντιλαϊκή «σταθερότητα» θα έχει συνέχεια και πώς θα φορτώσουν τα βάρη του πολέμου και της νέας κρίσης στον λαό. Κυρίως, πώς η λαϊκή δυσαρέσκεια δεν θα συναντηθεί με τη μόνη πραγματική ελπίδα για τον λαό, την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, βάζοντας στο στόχαστρο το κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις, τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, που τον τραβάνε πιο μέσα στη δίνη του πολέμου. Εκεί βρίσκεται η διέξοδος για τον λαό, απέναντι στα κάλπικα διλήμματα και τις παγίδες εγκλωβισμού.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: Πολιτική .