Σχετικά Άρθρα
Η ηγετική ομάδα με προεξάρχοντα τον πρόεδρο του κόμματος, Αλέξη Χαρίτση εμμένει εξαρχής στην ανάγκη ενός Λαϊκού Μετώπου, κρατά ανοιχτή την πόρτα των συνεργασιών και δεν κόβει γέφυρες με όμορους χώρους, ακόμη και αν ξορκίζει τις «κεντρώες λύσεις».
Ανάμεσα στις γραμμές του κειμένου, αυτό που ξεχωρίζει είναι ο πιο «επιθετικός» τόνος απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα, σε συνάρτηση και με την απόφαση του Πολιτικού Γραφείου της Νέας Αριστεράς τον περασμένο Δεκέμβριο και πάντως σε εμφανή απόκλιση με την προσέγγιση που επιχείρησε η ηγετική ομάδα, με την εκκίνηση των εργασιών του Συνεδρίου.
Το κείμενο
Και αυτό, γιατί «η Νέα Αριστερά συνεχίζει να αγωνίζεται για την δημιουργία ενός πόλου που θα αντιπαρατεθεί συνολικά με την Δεξιά και την ακροδεξιά», όπως αναφέρεται, δηλαδή «ένα τέτοιο μέτωπο απευθύνεται στην Αριστερά, στην πολιτική οικολογία, στις δυνάμεις της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, των κοινωνικών κινημάτων και στον κόσμο της αποχής», χωρίς να αναφέρεται πουθενά η λέξη «Λαϊκό», παραπέμποντας στο γαλλικό μοντέλο.
Στην κατεύθυνση αυτή, «το μέτωπο που υποστηρίζουμε δεν αποτελεί εφαρμογή στο σήμερα αποτυχημένων κεντρώων ή κεντροαριστερών λύσεων. Ούτε συνεπάγεται την ρευστοποίηση της Αριστεράς ή την μετατροπή της σε συνιστώσα μιας αφηρημένης δημοκρατικής παράταξης», όπως αναφέρεται στην πολιτική απόφαση, με σαφείς αιχμές κατά του Αλέξη Τσίπρα. «Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο εξάλλου προσωποπαγή κόμματα και προσωποκεντρικές στρατηγικές που έχουν αποδειχθεί ήδη αποτυχημένες στο παρελθόν αποπροσανατολίζουν τον κόσμο της Αριστεράς και τον κόσμο της εργασίας και εμποδίζουν να δοθεί μια καθαρή συλλογική και ενωτική απάντηση στα σημερινά συστημικά προβλήματα», όπως τονίζεται, τη στιγμή που «ενωτικές προσπάθειες δεν μπορούν να υπηρετηθούν από λογικές μοναδικής αλήθειας, βαθέματος του χάσματος για ζητήματα του παρελθόντος και λογικές αυτοδικαίωσης».
«Η Νέα Αριστερά ταυτόχρονα με τις ενωτικές προσπάθειες οφείλει να αγωνιστεί για την ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής και ανανεωτικήςΑριστεράς και Οικολογίας και για την υπέρβαση της κρίσης που την ταλανίζει» καταλήγει το κείμενο.
Τα πυρά Βούτση στον Τσίπρα
Την ίδια ώρα, με ρεαλιστική μάλλον ματιά, «δεν είμαι ακόμα αισιόδοξος ότι θα αποφευχθεί ένας πολιτικός τραυματισμός της Νέας Αριστεράς στα όρια της ουσιαστικής ρήξης» παρατήρησε ο πρώην πρόεδρος της Βουλής, Νίκος Βούτσης, συμπληρώνοντας πως «η χειρότερη δε εκδοχή, γνωρίζουμε όλοι ότι είναι η σιωπηλή ρήξη, η κατά μόνας αλλά και πολυπληθής αποστασιοποίηση, ο αναχωρητισμός, η παραμονή εντέλει ενός άδειου κελύφους. Για το οποίο δεν φαίνεται ότι όλες και όλοι θα αισθάνονται την ίδια ευθύνη που τους αναλογεί αλλά και τον μη χρήσιμο χαρακτήρα πλέον του φορέα μας εάν υπάρξει αυτή η εξέλιξη».
«Χρειάζονται τολμηρές πρωτοβουλίες και καλή διάθεση για την ανασύνθεση των δυνάμεων της Αριστεράς ως διακριτής δύναμης αλλά και του ευρύτερου προοδευτικού χώρου. Στο όνομα όμως της ανασύνθεσης λειτουργούν πολιτικά σχέδια προσωποπαγών κομμάτων όπως τονίζει ο σύντροφος Σταθάκης» συνέχισε ο πρώην πρόεδρος της Βουλής, για να συνεχίσει λέγοντας πως «αυτονόητα όμως δεν μας αφορά και η επιλογή εγχειρημάτων που εν τη γενέσει τους, όχι μόνο επιλέγουν την Κεντροαριστερά ως βασικό χώρο αναφοράς και τη δήθεν αδιαμεσολάβητη σχέση εν γένει με τους πολίτες, αλλά και κυρίως απαξιώνουν τα στελέχη των άλλων πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς, ως ιδιοτελείς, ως τελειωμένους, ανεπαρκείς, φθαρμένους, ως εγκλωβισμένους σε συλλογικότητες που δεν τους επιτρέπουν να συμμετάσχουν στη γέννηση δήθεν της νέας ελπίδας μέσα από ένα προσωποπαγές κόμμα».
«Η ρητορική αυτή είναι η αυθεντική ακολουθία της περίφημης και άθλιας διχαστικής πολιτικής που επέρριψε σε δήθεν «βαρίδια» και σε «φατρίες» τις ευθύνες για τις πολιτικές ήττες του κόμματός μας στο παρελθόν και που οδήγησε σε διασπάσεις και στην ανάδειξη ως αρχηγού της τότε Παράταξής μας ενός άσχετου με την Αριστερά νέου πολιτικού, που ισχυρίστηκε «εγώ μόνο μπορώ να κερδίσω τον Μητσοτάκη και μπορώ να το κάνω μόνος μου»», όπως παρατήρησε ο κ. Βούτσης, καταλήγοντας πως «πολλοί και πολλές από εδώ μέσα κρατήσαμε καντηλάκια αναμμένα σε δύσκολους καιρούς. Κρατήσαμε όμως και λαμπάδες, ποιοτικά και ορισμένες φορές και ποσοτικά. Ένα πράγμα όμως δεν κρατήσαμε, τα θυμιατά και τις αγιαστούρες με οποιοδήποτε κόστος συλλογικό αλλά και ατομικό».